Amosando publicacións coa etiqueta Sad Girls. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Sad Girls. Amosar todas as publicacións

venres, 30 de outubro de 2026


Camiñar aquela noite con Lucía Novas qué lindo baixo o brillo da chuvia o camiño de baldosas amarelas sempre en Compostela! Era a primeira vez que nos viamos. Deume ganas de volverme emocionar con algo non escrito, ganas de subirme a algún dos seus rizos saltariqueiros, de contaxiarme da súa soaviña forma de ver a vida a modo de si, de roubarlle un pouquiño da maxia de eses ollos crentes, crentes nos coares de plásticos feitos de letras. Babe de tumblr deume ganas de volver ser.
Ela falaba sen saber que todo o que está nese poemario escrito por ela 'Cervatos', está dentro de min, que eu son unha estrada andante, que o camiño é a miña única casa e que as sinais do medo para min son tan só os pasos do viacrucis nos que chorando sorrío: guity pleasure, performance católica 100%. Símbolos símbolos símbolos feitos obxectos. Cultura popular que parece herdada, pero non o é. Medrei nunha Caracas -finalísimos dos 70s- daquela americanizada.
Aínda así non son quen de dicirllo: coñéceme na peor etapa da miña vida e recén secas as bágoas é como a atopo. Ou me atopa.Todo ten sentido, porque me chamou para presentarllo en Madrid pola miña teima polas "sad girls". Seguro que lle interesa a melancolía & a creatividade -non o dubido- pero decátome falando con ela esta noite de orballo,de que é unha tremenda anglófila secuestrada mantida e liberada polo rock. Con síndrome de Estocolmo. Xa somos 2.
E como todos os gatos na noite son pardos e diolos da e elas se xuntan, remata dicíndome que Natalia unha artista de Pontevedra lle fixo un video collage para o libro.
-Umpiérrez?
-Si, coñecela?
Pois claro, adóroa como artista e como persona.
Chegar a Isa foi o remate final.
Aquí vos deixo unha aproximación ao seu mundo en forma de conversa con Montse Dopico González na Praza Pública na que se ve moito máis dela do que digo eu.

Imos logo.
En Espacio KALANDRAKA Madrid
7 Febreiro
presentamos 'Cervatos'
xunto a Juan Marqués
[Calle de Sta. Maria, 16, 28014]

mércores, 7 de decembro de 2016

You are fucked




Asegura ou non asegura algo a beleza? qué é a beleza? capital simbólico? o contrario.
capital erótico ... carnita rica?  simulacro de presa? ilusión de perfección? existe a perfección? ten que ver co corpo? qué é algo? traballo, cartos, saúde, amor? existe a felicidade? propicia a cantidade de beleza acumulada o que nos pasa? permite máis cantidade deses intres que recoñecemos como felices? é o enfoque de cómo os vivimos, a actitude, o que lle dan a súa esencia feliz? ten sentido falar de esencia para cun sentimento/situación que sinxelamente é muda? cánto ten que ver a melancolía coa ansia de perfección, perfección do instante, perfección do corpo? para as mulleres é importante a beleza interior? éo de verdade para elas? renta de verdade no mundo? é por iso ou é polo valor simbólico que lle damos ao belo froito da nosa educación sentimental? qué pasa coa anorexia, a anorexia como estado mental (chámalle dieta-chámalle yoga-chámalle meditación, limpeza ao fin e polo tanto perfección) no que levitan moitas mulleres, igual que moitos homes se introspectan pensando nun donut mentres lles falan?
Que falen as guapas.


-¿¿¿??? qué rayada... parece que te han dejado por una modelo, chama! 
- ;)  algo de eso habrá



[Reflexiones para unha ponencia sobre o fenómeno #sadgirls, a melancolía e a creatividade]

martes, 6 de decembro de 2016

Fucking sad

A raíz del programa de ayer de Salvados, reflexionábamos sobre este asunto tan delicado sobre salvarse a través del arte.
En el marco del proyecto #sadgirls, sobre el que llevo un tiempo leyendo para una ponencia de la que pronto os contaré, la artista Natalia Lobanova dice:
"Mi trabajo siempre ha sido una respuesta orgánica para deshacerse de la tristeza y la negatividad que puedo sentir. Es catártico. Tal y como llega al papel ya me siento alejada de él. En cierta manera, se convierte en algo físico, ya no está embotellado dentro de mí y puedo seguir adelante" (viene de aquí )
Pues bien, comentábamos Pacomio y yo que es peligroso identificar creatividad con supervivencia, como la de James Rhodes, ya que hay infinito número de personas que no se salvan a sí mismas con esta herramienta, y está el delicado tema de si lo que le salva a uno es crear en sí mismo o ser reconocido por lo que haces... (temazo atravesado por el capital y su hermano no tan guapo pero interesante, el capital simbólico). Porque el caso de Rhodes no ayuda mucho a verlo como un creador realizado, sino a ser un creador famoso...
Y es peligroso también identidicar creatividad con tristeza... esta última opción está relacionada con la de creatividad & drogas, crear a partir del impulso de. En el caso de la tristeza sólo unas pocas personas pueden tener energía-fuerza de voluntad... para a partir de ahí crear. No es ni la depresión (algo muy grave que en realidad te aisla e inmoviliza) ni la asumpción de un estado triste el que lleva a uno a querer salir del agujero y te permite hacerlo, es más bien o fuerza de voluntad (lo que a mí me gusta llamar orden y concierto) o una ideología (en sentido de "conjunto de ideas") la que le lleva a uno a la potencia del hacer y no del estar/contemplar/sentir culpa/victimizar.
Este bonito último ramo de conceptos tienen directamente que ver con la construcción de la subjetividad femenina. O sea, que la polémica está servida, por lo menos en mi cabeza...y así Spinoza, feminismo & análisis materialista de la realidad como puntos de apoyo en el estudio.
Seguiré leyendo y compartiendo, veremos a dónde nos lleva este viaje.

*