luns 20 xullo 2015

Aínda non teño título para algo que non é doado e doe

 Arvida Byström


Perro guardián
*
perro guardián
te la pasas ladrando
porque estás
es lleno de amor
*
Adela Pantín 


Boobaloo
 *
vienes a este mundo rojito
para hacerte rosado de amor!
es lo que hace que se mueva
este universo entero:
hacia adelante
es hacia adentro.
centro líquido sabor tuttifrutti
de chicle boobaloo
 *
Adela Pantín




Ánimos

péscala 
que está cerquita
cualquier niño con valor sabría
que la valentía tiene nombre de niña

Adela Pantín


Non é tan doado escreber todos os dias, por moito que escreba por dentro. Por moito que me veñan os versos de Miguel Anxo Fernán Vello á cabeza sobre o sangue e a neve cando estou escribindo tamén coa mente, sobre trenzas
"Trenzas coma pozas deslumbrantes,
vibrantes co sol reflexo.
Trenzas de bordes soavísimos,
coma tobogáns sedosos.
Pulcras trenzas,
disimuladas baixo o lazo azul profundo,
soterradas no lombo firme enderredor, ..."
Por moito que a miña man redebuxe trace rosme na imaxinación dun caderno inexistente unha boquiña a piques de ser fotocopiada para facer unha capa dun fanzine con ela, non non é tan doado sentar e pintar esa boca, non é tan doado como pintar os beizos no espello. E por moito que o can do lado ladre non defende nin se come o meu amor por ti, neno queer, non tragoa nada este puto can do Compostela. Si, o señor daquí o lado chámase así na miña casa porque traballaba -agora xubilado- nunha empresa de limpezas chamada así, Limpezas Compostela,  e para tocar o _____ seguro, ben seguro que era Limpiezas, para iso si, para iso, por iso, para tocar o ______ si é que ten un cadelo que ladra e ladra, non vixia, non garda de ningun ladrón que entre roubar o meu amor por ti, meu ben, porque o meu amor -é igoal!- xa non cabe dentro desta casa. O  meu amor, ti, xa non cabes dentro, co teu novo ser intanxíbel, de difuso esquelete... Ti xa non cabes nestas físicas, vellas, retrógadas catro paredes de clásica construcción binaria (para nada, pero boeno ;( ) das novas fronteiras do xénero...Porque ti, pantasmiña postmilenial, se cadra xa nin querías cruzar a portiña da entrada... se cadra ti o que queres é ser ela.

martes 14 xullo 2015

A miña vida coma un volcán activo




Dios, si existes, concédeme un poco de paz, sólo te pido un pozo de paz (…) Dios… Dios… la naturaleza es bella y misteriosa (…) ayúdame… dame fuerza, comprensión, dame valor, ¡Dios misericordioso!

Unha reseñiña de María do Cebreiro sobre "Papilas analógicas..." (2014)


Versos meus neste libro. Foto de teclista



María do Cebreiro sobre Papilas analógicas. Paisaxe sur text, Progresele/ Diminutos salvamentos, 2014.

O outro día coñecín en persoa a Ana Cibeira, responsable durante anos da sección de poesía da librería La Central de Callao, e á que lle debemos que nos últimos anos a poesía galega parecese en Madrid o que realmente é: unha das ponlas máis vizosas da poesía contemporánea. Grazas a ela tiven noticia do libro _papilas analógicas. paisaxe sur text_ (Alsari, 2014), no que escribe canda Elia Maqueda e Davidia Martín Saornil, e que sen dúbida encaixa na infalible categoría dos libros raros e curiosos. Editado na colección diminutos salvamentos (onde saíron do prelo títulos tan importantes como _cativa en su lughar / casa pechada_ de Luz Pichel), o volume é un libro que non é un libro. Todo o que alí acontece está apegado aos rastros dunha oralidade voraz, até o punto de que resulta difícil prever quen fala primeiro e quen despois. Estas páxinas foron escritas por tres magníficas que militan nos acentos locais e que non queren encaixar en gramática ningunha, que se recoñecen (coma todas) nalgúns espellos máxicos, de Luísa Castro a Washington Cucurto. Un libro feito con alegría e desesperación, moi semellante ás tres vidas abertas que por el corren, sen cálculo nin escuadra.

María do Cebreiro Rábade Villar




luns 13 xullo 2015

S de sangue, cita e poema de Martha Asunción Alonso



Perdóname también por las lentejas,
esta fobia a la sangre y las arañas
Martha Asunción Alonso



DERECHO A VOTO
Trois-Rivières, le 10 février 2012

¿Cuándo nos dimos cuenta
de que los padres también se pierden?
¿Antes, o después
del lenguaje?
Un día, al decirle a mamá
que estábamos enamorados,
de repente empezaron a existir
las raíces mal teñidas,
el pulso hereditario y los tabúes frente a las puertas
cerradas: Puede ser que los niños, detrás,
hayan dejado de leer
el sol.
Y así fue. ¿Cuándo se dieron cuenta los padres de que no existen
los mapas, de que los hijos
no estábamos hechos para la ceguera
de las manos -o,
al menos,
no más que nadie,
no más que ninguno de los muertos de este mundo-?
¿Antes o durante el mordisco?
Porque el lenguaje es diente entre las piernas, Mamá, y sangra
siempre el poema, lo mismo que el amor.
Aquel día nos dijiste: Ya sois grandes,
pequeños, tenéis derecho
a voto y a la piel.
El derecho a la arruga y a perdernos, a los tintes
y al miedo que se regala al hijo
en los pezones. Leche
negra. Pero
sin que se note.


Martha Asunción Alonso 

xoves 02 xullo 2015

Pensar na viaxe



Situación construida: momento de la vida construido concreta y deliberadamente para la organización colectiva de un ambiente unitario y de un juego de acontecimientos.


Situacionista: todo lo relacionado con la teoría o la actividad práctica de la construcción de situaciones. El que se dedica a construir situaciones. Miembro de la Internacional Situacionista.


Situacionismo: vocablo carente de sentido, forjado abusivamente por derivación de la raíz anterior. No hay situacionismo, lo que significaría una doctrina de interpretación de los hechos existentes. La noción de situacionismo ha sido concebida evidentemente por los antisituacionistas.

(Publicado en el número 1 de Internationale Situationniste, 1 de junio de 1958)



Fermento ou "masa madre", esta terra.
Estou fartaq non "estou chea" de experiencia. 
Ser de aquí. Descoñecer moitas verbas do galego.Ver cómo de soave falan mamá e papá, nada portugueses. 

Sentirme preto de Madrid na lembranza: non foi un soño. Pensar en Jonathan, pensar en Michael, pensar en Fernando. Pensar en cómo Jonathan dixo: estar fuera fue como un sueño y volver a mi país es volver a la realidad. Pensar no que dixo Michael e non lembrar nada. Saber que Fernando seguramente regresou correndo aos brazos da súa moza anterior á experiencia da viaxe. 

Pensar en H que quere vivir en Galicia aquí e saber cómo o cambiará este levedar que é mudarse de verdade. Nada de turismo de interior. Nada diso. Trátase de cambiar. Mudarse. Mudar.



martes 30 xuño 2015

Filla pródiga




(...)
And national bestsellers about how to 
get pregnant

Ana Carrete 



(...)
Soy el asombro el miedo          el ahínco
el paso firme por baldosas que se mueven.
(Mis labios pueden amar la espina
besar los bordes afilados de la rosa).

Soy la madre asistida por la madre
y firmamos el armisticio con los bisturíes.
(Mi cuerpo se bate contra la patología).

Soy la escriba que registra el latido
de una vida encarnada en la magia.
(Las manos no se ahogan en un mar que anega
camillas y goteros).

Soy recipiente de un líquido inflamable.
La tierra el surco el árbol
la luz alógena de este amanecer.

(Hundo mis pies en lo real y te libero, hija mía,
de los falsos sabios).

María García Zambrano 

Pero eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril, a por desgracia egoísta.

Yolanda Castaño 


Desesperadas como desesperadas á miña idade.
Natalia Manzano regresa do meu pasado e di que fagamos o que fagamos estamos vendidas nas verbas dos outros. 
Hai tantos modelos de familia como persoas, sempre di Alci.
Cando leo nai de dezasete anos penso en b. sempre penso en b. que naceu aos dezaseis anos da dúa nai. b. di que en realidade ela é a cabeza de familia, e que se criaron xuntas: nai adolescente e filla.
Ás veces Ana Carrete lémbrame a Lupe Gómez. Pero non sei se son as súas voces as que se asemellan, ou son eu que as leo como mai e filla que non se coñecen. Gústame esta idea da literatura como gran barriga chea de nais e de fillas. Isto é unha xenealoxía. 
Veño dunha conferencia onde a neta Ángela Ena Bordonada recupera á avoa (da nova muller do século XX) Ángeles Vicente. Abro o instagram e aparece un detalle dunha foto da nosa árbore xenealóxica... Pecho a maleta para mañá, que volto á casa, e atopo un libro a carón dela. Un libro aínda empaquetado: La hija de María García Zambrano. Sorrio. Leo a adicatoria que fala de dor. Leo algún poemas con ansia. Unha filla enferma. Unha neonata branca. Dor pura e inmensa esperanza. 

Todo, incluso eu, cambia e regresa.




luns 29 xuño 2015

Anda, esfórzate!


Onde quedas ti en todo isto? Detrás do bafo dos cristais, detrás da man sobre un dos ollos, nos espellos que deforman da realidade. Onde quedas ti en todo isto? Onde estás ti no día a día? Onde rematan as boas responsables finísimas decisións que tomas? Aprende a rematar. Aprende a pechar. Aprende a marchar. Agora.

24 Xuño 2015

Onde dixen raiba digo carraxe.



Créditos: 
Pócema de San Xoán
Códex Serafinianus?
Unha reflexión deste mesmo blogue publicada no fanzine Buah (2011)
Unha sandia do tumblr

martes 23 xuño 2015

Importa tanto o presente coma o pasado



Escribo dende o móvil sentada na mina cama de adolescente, na casa de meus pais, así que  non podo espallarme. A letra que aquí, na pantalliña, vai aparecendo é diminuta. Como se visto FOSE una desas pequeñas libretas olorosas con forma de estrela ou corazón. Hoxe non podo revisar erratas. Hoxe vin unha pintada na rúa cunha letra moi feitiña de caligrafía que dicía: Feijoo, non fixeches nada en catro anos. Encantoume ese xeito directo e dialóxico de dirixirse ao presidente da Xunta. Foi aló por onde Peleteiro, ou algo màis adiante, si, na estrada da Estrada.

Hoxe na casa seguin recollendo a mina roupq de fai doce anos. De cando me mudara a Madrid, me fora vivir fóra. Alguna que deixara por aí de recordo, outra de fai dous anos que definitivamente non poño. Teño un pequeno 'closet' para toda a mina vida de agora.Teño
un cuarto de nena para toda a miña apariencia de agora.
 Pero non me importa, pode ser divertido.

Soio pensar que viñen a Xapón vivir un ano, así é como selecciono o que vou quedar, e tomo a difícil decisión do que vou prescindir.
 Digo Xapón porque a miña mestra nestas artes do seleccionar e tirar e non sufrir foi Rie, una compañeira de piso xaponesa que tiven.

Hoxe recollendo pensaba: importa tanto o presente como o pasado importa tanto o presente como o pasado importa tanto o presente como o pasado...Faille sitio ao hoxe, Ana!



domingo 21 xuño 2015

Pensamentos rosados

Ashley Golberg  



Vou cara ti
miña fervenza rosada,
acompáñasme todo.


(Poema que atopei nun caderno propio do 2014)


E logo había isto:

Violíns violáceos 
no baño azul 
humidade
cheguei á Sicilia 
de papá... 
(Describir que me sinto como "el padrino"
chegando a Sicilia)


Un universo, este, o meu

 Lauren Iguana Mouth


Puesto que no puede haber dos universos: 
y mi reflejo soy yo mismo; y mi contrario soy yo mismo;
y mi contradicción soy yo mismo;
y la rebelión soy yo mismo; 
y la nostalgia que conforma fuera de mí los mundos que se curan 
de mí:
soy yo mismo (o al menos exijo que sea yo mismo). 

Jean Giono 


Quero ser egoísta. Quero literatura feliz. Quero ser optimista. Quero ler historias que acaben ben.   Onde está a narrativa alegre: Harry Houdini? 
Onde está o cine con fe no ser humano: Hayao Miyazaki? 
Onde está a poesía doce: Stacey Teage?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...