xoves 02 xullo 2015

Pensar na viaxe



Situación construida: momento de la vida construido concreta y deliberadamente para la organización colectiva de un ambiente unitario y de un juego de acontecimientos.


Situacionista: todo lo relacionado con la teoría o la actividad práctica de la construcción de situaciones. El que se dedica a construir situaciones. Miembro de la Internacional Situacionista.


Situacionismo: vocablo carente de sentido, forjado abusivamente por derivación de la raíz anterior. No hay situacionismo, lo que significaría una doctrina de interpretación de los hechos existentes. La noción de situacionismo ha sido concebida evidentemente por los antisituacionistas.

(Publicado en el número 1 de Internationale Situationniste, 1 de junio de 1958)



Fermento ou "masa madre", esta terra.
Estou fartaq non "estou chea" de experiencia. 
Ser de aquí. Descoñecer moitas verbas do galego.Ver cómo de soave falan mamá e papá, nada portugueses. 

Sentirme preto de Madrid na lembranza: non foi un soño. Pensar en Jonathan, pensar en Michael, pensar en Fernando. Pensar en cómo Jonathan dixo: estar fuera fue como un sueño y volver a mi país es volver a la realidad. Pensar no que dixo Michael e non lembrar nada. Saber que Fernando seguramente regresou correndo aos brazos da súa moza anterior á experiencia da viaxe. 

Pensar en H que quere vivir en Galicia aquí e saber cómo o cambiará este levedar que é mudarse de verdade. Nada de turismo de interior. Nada diso. Trátase de cambiar. Mudarse. Mudar.



martes 30 xuño 2015

Filla pródiga




(...)
And national bestsellers about how to 
get pregnant

Ana Carrete 



(...)
Soy el asombro el miedo          el ahínco
el paso firme por baldosas que se mueven.
(Mis labios pueden amar la espina
besar los bordes afilados de la rosa).

Soy la madre asistida por la madre
y firmamos el armisticio con los bisturíes.
(Mi cuerpo se bate contra la patología).

Soy la escriba que registra el latido
de una vida encarnada en la magia.
(Las manos no se ahogan en un mar que anega
camillas y goteros).

Soy recipiente de un líquido inflamable.
La tierra el surco el árbol
la luz alógena de este amanecer.

(Hundo mis pies en lo real y te libero, hija mía,
de los falsos sabios).

María García Zambrano 

Pero eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril, a por desgracia egoísta.

Yolanda Castaño 


Desesperadas como desesperadas á miña idade.
Natalia Manzano regresa do meu pasado e di que fagamos o que fagamos estamos vendidas nas verbas dos outros. 
Hai tantos modelos de familia como persoas, sempre di Alci.
Cando leo nai de dezasete anos penso en b. sempre penso en b. que naceu aos dezaseis anos da dúa nai. b. di que en realidade ela é a cabeza de familia, e que se criaron xuntas: nai adolescente e filla.
Ás veces Ana Carrete lémbrame a Lupe Gómez. Pero non sei se son as súas voces as que se asemellan, ou son eu que as leo como mai e filla que non se coñecen. Gústame esta idea da literatura como gran barriga chea de nais e de fillas. Isto é unha xenealoxía. 
Veño dunha conferencia onde a neta Ángela Ena Bordonada recupera á avoa (da nova muller do século XX) Ángeles Vicente. Abro o instagram e aparece un detalle dunha foto da nosa árbore xenealóxica... Pecho a maleta para mañá, que volto á casa, e atopo un libro a carón dela. Un libro aínda empaquetado: La hija de María García Zambrano. Sorrio. Leo a adicatoria que fala de dor. Leo algún poemas con ansia. Unha filla enferma. Unha neonata branca. Dor pura e inmensa esperanza. 

Todo, incluso eu, cambia e regresa.




luns 29 xuño 2015

Anda, esfórzate!


Onde quedas ti en todo isto? Detrás do bafo dos cristais, detrás da man sobre un dos ollos, nos espellos que deforman da realidade. Onde quedas ti en todo isto? Onde estás ti no día a día? Onde rematan as boas responsables finísimas decisións que tomas? Aprende a rematar. Aprende a pechar. Aprende a marchar. Agora.

24 Xuño 2015

Onde dixen raiba digo carraxe.



Créditos: 
Pócema de San Xoán
Códex Serafinianus?
Unha reflexión deste mesmo blogue publicada no fanzine Buah (2011)
Unha sandia do tumblr

martes 23 xuño 2015

Importa tanto o presente coma o pasado



Escribo dende o móvil sentada na mina cama de adolescente, na casa de meus pais, así que  non podo espallarme. A letra que aquí, na pantalliña, vai aparecendo é diminuta. Como se visto FOSE una desas pequeñas libretas olorosas con forma de estrela ou corazón. Hoxe non podo revisar erratas. Hoxe vin unha pintada na rúa cunha letra moi feitiña de caligrafía que dicía: Feijoo, non fixeches nada en catro anos. Encantoume ese xeito directo e dialóxico de dirixirse ao presidente da Xunta. Foi aló por onde Peleteiro, ou algo màis adiante, si, na estrada da Estrada.

Hoxe na casa seguin recollendo a mina roupq de fai doce anos. De cando me mudara a Madrid, me fora vivir fóra. Alguna que deixara por aí de recordo, outra de fai dous anos que definitivamente non poño. Teño un pequeno 'closet' para toda a mina vida de agora.Teño
un cuarto de nena para toda a miña apariencia de agora.
 Pero non me importa, pode ser divertido.

Soio pensar que viñen a Xapón vivir un ano, así é como selecciono o que vou quedar, e tomo a difícil decisión do que vou prescindir.
 Digo Xapón porque a miña mestra nestas artes do seleccionar e tirar e non sufrir foi Rie, una compañeira de piso xaponesa que tiven.

Hoxe recollendo pensaba: importa tanto o presente como o pasado importa tanto o presente como o pasado importa tanto o presente como o pasado...Faille sitio ao hoxe, Ana!



domingo 21 xuño 2015

Pensamentos rosados

Ashley Golberg  



Vou cara ti
miña fervenza rosada,
acompáñasme todo.


(Poema que atopei nun caderno propio do 2014)


E logo había isto:

Violíns violáceos 
no baño azul 
humidade
cheguei á Sicilia 
de papá... 
(Describir que me sinto como "el padrino"
chegando a Sicilia)


Un universo, este, o meu

 Lauren Iguana Mouth


Puesto que no puede haber dos universos: 
y mi reflejo soy yo mismo; y mi contrario soy yo mismo;
y mi contradicción soy yo mismo;
y la rebelión soy yo mismo; 
y la nostalgia que conforma fuera de mí los mundos que se curan 
de mí:
soy yo mismo (o al menos exijo que sea yo mismo). 

Jean Giono 


Quero ser egoísta. Quero literatura feliz. Quero ser optimista. Quero ler historias que acaben ben.   Onde está a narrativa alegre: Harry Houdini? 
Onde está o cine con fe no ser humano: Hayao Miyazaki? 
Onde está a poesía doce: Stacey Teage?


sábado 20 xuño 2015

Se cepo o "des" retoña só a esperanza?



Perdí mi cabeza entre dos piernas, al

borde del camino, al sur de las montañas,

pasado Monterrey. Tú caminante, que aún recorres

espantando a las moscas el sendero de Nadie

limítate a escupir si ves esos cabellos

resecos en que la sangre escribe

aún un terco poema, y pasa, pasa de largo, vuelve

otra vez sin miedo a correr, sudando

por el camino de las bestias



Miedo a las golondrinas en la noche

Y de los pájaros que el aire deshace,

                                                                         Miedo

A encontrar un día, tras de la nieve, lleno

De miedo y frío

                              Mi recuerdo.

Leopoldo María Panero

 

Pero es entonces cuando Lux y Cecilia se ahogan,
y sus cabellos enredan toda esperanza.

*
Luna Miguel  



 Pero… ¿es verdad que la esperanza ha muerto?

Epitafio de Lucía Sánchez Saornil



Deulle  á  machada  PUM  e  alá  vai  o  dedo!

Alcira Vázquez Tato




Unha dúbida nada máis.







xoves 18 xuño 2015

Amor fou coa cidade


While we look at Los Angeles as the epitome of objectification of beauty- women, men and bodies, the perception of perfection, ugliness, and success- our city is stereotyped.  Yet past it's superficiality there is so much history to this wonderful city. In the quest for these absolutes, you may come to the conclusion that in reality they don't exist. It is in the cliché beauty.  It is in the labor of the factories.  And, I fell in love with my factory; it's grittiness so open and raw.  I would drive around Boyle Heights after work and came to love the East side of Los Angeles too.

Lily Flores 

Eric Nelson:  I have one more question for you. What personally keeps you in Los Angeles?
Kate Durbin:  Los Angeles is my muse.



Subiume o champán, Berta.
Madrid non existe cando me alonxo dela.
Fasme falar e redescubro cánto a amo
pero iste é un amor imposíbel.

*
Dende cándo me interesa a min o práctico
e non o fou?

Dende cándo?
Para qué?
Ata cándo?

Horas da verdade


But surfing always had this horizon, this fear line, that made it different from other things, certainly from other sports I knew. You could do it with friends, but when the waves got big, or you got into trouble, there never seemed to be anyone around.

William Finnegan 


 Surfear é como escribir. Escribir é como vivir.


martes 16 xuño 2015

O(u)ro de orar

"Virgen sin cabesita" do libro-película "Joven & Alocada" 


¡Oh María, sin pecado concebida, cuya inmensa bondad y tierna misericordia no excluye el alivio de este amargo fruto de la culpa que se llama enfermedad de la cual es con frecuencia víctima nuestro miserable cuerpo! ¡Oh Madre piadosa, a quien la Iglesia llama confiada ¡Salud de los enfermos! Aquí me tenéis implorando vuestro favor. Lo que tantos afligidos obtenían por la palabra de vuestro Hijo Jesús, obténgalo este querido enfermo, que os recomiendo, mediante la aplicación de vuestra Medalla. Que su eficacia, tantas veces probada y reconocida en todo el mundo, se manifieste una vez más: para que cuantos seamos testigos de este nuevo favor vuestro, podamos exclamar agradecidos: La Medalla Milagrosa le ha curado.


Virxenciña do meu corazón,
vinte coma unha aparción en Atocha cando volvía do tren. Cando volvía de estar con el, pachucho, esta semana algo máis animado. Vinte arriba do edificio da farmacia. Eras real? Estabas aló? Ou só viñeches ver cómo vou por este intre vital da desesperación? Marchaches xa? Eres das que ao mirar dúas veces xa non está? 
Virxe milagrosa, preciso varios milagres. Preciso que a maxia de mamá funcione, preciso que o amado se cure. Preciso forza para seguir co meu, para volver ás orixes. Virxenciña miña, non sei se hoxe te vin pero coido que si, que non eras un recordo da figuriña de cera fosforita ás escuras que nos tocaba na tómbola ao final de curso no cole. Coido que non eras a medalliña de prata coa que nos agasallaban as monxas. Eras, fuches, mañá vou ir ver se serás unha imaxe a toda cor irradiando forza cos teus raios d'ouro saindo despedidos das túas mans, aló arriba no ático do edificio. Virxe amiga, agora e sempre pisas a cabeza da serpe, esa serpe primeiro animal letal que vin no terrário de Caracas. Esa serpe-culpa que tanto me interesa. Esa serpe que fun como membro do clube de detectives "La huella/A pegada" aló polos 80 na Lagoa (Dozón) todos os veráns na nosa casa da árbore. Si, cada unha das nenas, dos nenos, era un animal e tiña unha misión: eu, víbora e vixiante. 
Virxenciña miña, ti písaslle a testa a esta serpe culpable que eu son, pero eu agradézoche que algo estea claro.  Aínda sego pensando o mesmo; que como aos 9 anos pouco máis teño que confesar que algunha palabrota e os pensamentos impuros... Estou orguiosa de min virxenciña, levo o Stay Gold Ponyboy ao pé da letra por dentro... pero agora, agora pasa todo isto, e eu non sei ben por qué son culpábel querida...

Santiña, vou moi cansa, levo 15 horas en pé... con todo o aguante destes problemas acugulados nas costas. Doime a ialma -isa que non teño-, vexo dobre, pero de certo acredito, coido que estabas aló arriba protexendo a miña cordura coas túas palmas quentes.  Mañá voute buscar outra vez e comprobar que aló segues.

Boas noites, fada madriña,
ti tamén descansa.




luns 15 xuño 2015

(Des)esperanza

Leonardo Alenza 



Did I ever tell you that story of when I told my Dad I wanted to be a writer and he said, “We'd all love sit on a pillow and eat bonbons all day”? 

Kate Durbin 

Odio o humor, por min que dimitan todos os graciosos do mundo. Primeiro, os que se rin dos galegos. A miña escritora favorita é Marguerite Duras: cero humor. Odio a realidade político-social. Creo que o persoal é político, pero odio a realidade. Devezo pola ficción. Non podo vivir sen fabular. Os días nos que todo pesa, todo é só real, son odiosos. Case todos os días loitan por ser así, eu empuxo empuxo empuxo sen un horario para escreber, algo que estou por cambiar. Escribir é coma un baño antes de deitarse para min. Escribir é unha masaxe, aínda que sexa así: unha escritura absurda, que non serva para nada, nin para vós nin para min, como é a desta noite. Estou chea de carraxe postadolescente aínda. Non sei cómo controlala. Desespero. Escribir non me acouga, só ordena. E abondo. O único que quero saber, o único que quero saber esta noite é se debo tirar esta camiseta que levo posta, esta camiseta horrorosa que só me lembra o día de hoxe. Case nunca a quería poñer, case nin a estreei, hoxe saqueina de proba. De tacto e cor aprobou, pero hoxe foi un día horrible, un día tonto, un día desesperado, así que fóra. Non a quero ver diante. Hoxe comecei tamén a botar libros fóra da casa. Tocoulle ao Adrift's Book da Sayak. Non podo máis coas cousas, dúas casas e ningunha orde. Só me queda estoutra casa, iste blogue. Todo o que non sexa carne de píxel non me serve, todo o que sexa papel e tixeira me sobra. Penso en Alci pasando que é xerundio do que lle digo de que preciso estanterías, penso en todas as caixas que me esperan en Santiago, onde meter as cousas? para que telas se non podo acceder a elas? 
Pero o único que quero saber esta noite é se debo tirar esta camiseta rechea de recordos de hoxe, un día feo, un día de tormenta. Hai alguén aí? Non, ningúen, nada.

Hoxe durmes na túa casa. Eu durmo aquí, algo máis tranquila agora. Hoxe fai unha semana



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...