Concerto!

Sábado 6 de febrero en la sala Wurlitzer Ballroom (calle Tres Cruces 12, metro Gran Vía/Sol), a las 22:00, por 9 euros...

Soizu

Que ganas teño de ver a estes cracks en directo, que ademáis son xente majísima -co importante que iso é!- e estrean selo! déixovos o lazo e o novo logo feito por Jose afeitaperros! que beleza!

http://soizu.blogspot.com/

Descubrindo a Nelly Bly

Atopar este libro é como abrir un tesouro. Abrir o cofre é achegarse a unha escrita de diario, isto é aberta, directa, dende a polpa. Axuda moitísimo a edición en roxo negro e branco e a fotiño sincera dela. Dez días nun manicomio convértese nunha testemuña directa froito desta aventura de xornalismo encuberto. Déixovos aquí un enlace a unha reseña a fondo: fiíño do que tirar por esta pioneira que co seu libro que axudou a cambiar a realidade dos psiquiátricos de Nova York.

"Maravillas"

Novo patio maravillas en Malasaña C/ Pez, 21, aquí seguiremos apoiándoo! parece incrible que nos neguen ós xoves o dereito a ter un centro autoxestionado nesta cidade!!!

PunXX!

quen quere ter un grupo de punk guitarreiro?
EU!

Karcelona aló imos!

Viernes 8 Enero a partir de las 21:00 h:
ATOMIZADOR (Repulsión vocal desde Madrid).
C-UTTER (Unholy Punk Antigoddesses bcn).
@ CSO La Gordísima. C/Pons i Gallarza con C/Gordi.Sant Andreu. L-1 Sant Andreu.
Precio Libre.

Sabado 9 Enero a partir de las 21:00 h:
ATOMIZADOR + HUMOR VITREO (Punkderfonía y S.C.U.M desde Madrid).
FIRMEZA 10 (Hardcore Punk Radikal e Inepto desde Carcelona).
DEMONIC WAR (Black death primigenio Badalona).
@ Kasal Jove de Roquetes. C/Vidal y Guash 16 L-3 Roquetes, L-4 Via Julia
Ayuda 3 euros.
Organizan: Fuck The Bastards y Antipatía.[toda a info collina de www.afeitealperro.blogspot.com

Ante todo poesía

AQUÍ EN FOEMINAS, FELIZ CAL LOBA ESFAMEADA DE ARTE...
Que preciosidade de reseña, mil grazas Micaela!

Tan líquida e con sede

Estou lendo este libro na terra e revírase cara min como unha herba máxica; este tema, a emigración, tan persoal, tan íntimo, permanecía intacto en min, á espera.
E Lupe abriu comportas que sinto de presa, pois as riadas , o vento destructor e a arroiada destes días son o meu sangue que esperaba inmóvil a oportunidade.



LUPE Gómez, Luz e LupeEdición de autora, Compostela, 2004.

Intrépidas e sucias (Itzíar Ziga et alii)

Feliz, de novo á terra e de novo con un libro canino baixo o brazo: se foi devenir perra o que alumeou o meu vrau é este un zulo propio o que me quentará no medio e medio da neve. E faime graza que para min a neve sempre é sexo, millor dito porno, jejeje... porque este libro está cheo de "cadelas", "sexo" e autodefensa ou o que eu chamo "maldit@ sex@"!!! invítovos a devoralo, pero paréceme necesario comezar polo outro da Ziga, de de devenir, porque cal manifesto, faise denso, explica, amosa, defende... e este é como un legado, un vasiño de auga para as sedentas, carne para as esfameadas, apertura de fibela para as apertadas...
a desfrutar...
Ziga é unha todoterreo, unha maga, unha cantante tola, unha absoluta descubridora de tesoureiras, as que teñen a receita da supervivencia, da vinganza de sermos felices a pesares de todo, das que teñen a forza e a reparten: todas caben no seu GRIMORIO.

Copiaría a continuación o textiño bomba extraído do interior que melusina elixe como presentación na contracapa, é a verdade máis grande... flípame, ide lelo! así de aberto, así de rosa... eu xa estou pensando na miña camiseta nova... jejeje, guau!

Conpráceme este enlace e aquí ela e a manada de raibosas!

Humor vítreo somos...

somos HUMOR VÍTREO, Somos punks & somos feministas!
esta noche C/ sorgo, 53 EL PLANETA DE LOS WATIOS.

Media laranxa

AQUÍ VAI A RESEÑA DO IMPARABLE FERNÁN-VELLO SOBRE OS "XOGUETES PÓSTUMOS" QUE VEÑO DE ILUSTRAR PARA EMMA! GRAZAS!

CADERNO ABERTO
Emma Pedreira
MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO
Acaba de publicar un novo libro de poemas Emma Pedreira (A Coruña, 1978) e, se as contas non fallan, estamos diante do oitavo título editado pola autora no eido da poesía, pois como narradora deu á luz un libro de relatos, Bestiario de silencios, e é autora de dúas novelas: As cinzas adentras e Silencio polas sereas. O libro en cuestión, editado con fermosas ilustracións de Ana Cibeira, titúlase Xoguetes póstumos e obtivo o III Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas, convocado pola Asociación Cultural Caldeirón e o Concello de Malpica. Emma Pedreira é, na miña opinión, unha das grandes voces da poesía galega dos últimos tempos, e a súa obra, poema a poema, libro a libro, é unha perfecta mostra de depuración estilística e de obtención substancial, fronte ao cultivo de certa "nada retórica" moi explicitada (Domínguez Rey), diso que algúns entendemos como "densidade expresiva"; o que significa tamén, entre outras cousas, ter conciencia do poema, ou, como quería Luis Cernuda, posuír a visión da "liña do poema, do debuxo da composición" do mesmo. Xoguetes póstumos, libro premiado como erótico, participa do erotismo -tema de fondo máis ou menos transparentado en toda a obra da autora- en forma, como diría o portorriqueño López Velázquez, de "tormenta interior"; mais o erotismo en Emma Pedreira -e unha vez máis debemos acudir a Octavio Paz- é ambiguo, é represión e licencia, sublimación e perversión, fenómeno dual que simultaneamente chega a ser pracer e morte: "E provoco unha morte de min recén chegada para as fogueiras e os ventos (...)/ escura de carbón queimante". Cando na actualidade se adoita presentar a poesía -todo é pura moda- apoiada por músicas externas (a poesía en si xa é música), medios audiovisuais e "pantallas" varias, atopamos na obra de Emma Pedreira toda a potencia discursiva do poético, toda a densidade do símbolo actuante, todo o tremor do corpo e da linguaxe posto ao servizo da poesía mesma, esa deusa humana que se non é humana non é poesía (Vicente Aleixandre).

HUMOR VÍTREO

AQUÍ ESTAMOS DE NOVO, ANIMANDO AS BEIRARRÚAS MEXADAS DE MADRID, VOLTAMOS Á CARGA CO NOSO OUVEO ELÉCTRICO E AS NOSAS GANAS DE DESAPARECER FUNDIDAS NUNHA MARAÑA DE RUÍDO E CRÍPTICAS MENSAXES!


Diciembre
2009
Sábado
El Planeta de los WattiosC/Sorgo 53 Mapa
Hora: 18:00 h.
mADRID

25N (2009)

Aínda me falta unha imaxe por subir a esta presentación, pero para abrir boca déixovos o meu traballo para o día da violencia contra as mulleres, que proxectaron no Ultramarinos en Compostela este 2009!

Capas por linguas!

Parece que as ladyfesters están na mesma onda da Muller Marabilla ca min! póster chulo! e abaixo Gala preparando o seu próximo "Lengua" un fanzine orixinalísmo que vos recomendo! xenial!

Raíña futura

Sempre me flipou este collage, para min é unha foto futura, un autorretrato meu -así de guais son apropiándome de obriña allea como se parida por min fora!- feito por Kerry de Two Tears. Supoño que será dela. Encántame a súa sinxela beleza, expresa perfectamente o que fai esta disciplina: extraer unha imaxe (símbolo, síntoma, icono) do seu contexto orixinal e resignificala poñéndoa noutro (noutro que está recheíño de outras moitas que viaxaron a través do tempo e o espazo simbólico como ela...) e iso a tódalas escalas, conseguendo sacar a flote miseria e beleza por igual do noso cercadiño mundo mental.


Kerry Davis = TWO TEARS!

Encántame este vidieciño de Jose mundogrúa, do seu festivo grupo con Eric ABOMINABLE FUTURO... vaia se contaxian felicidade!



e aquí vos deixo tamén a promo do DVD "BIOCOM-la esfera" recopilatorio de concertos e traballo gráfico de varios artistas (Ngn, atomizador, aborigeN, pelucas, etc) e máis vídeos de J., argalleiro de NO DEJARÉ QUE SALVES ESTE MUNDO, que se editará este mes de Decembro!

Último resorte!

Namorada!

Diana Prince ou Wonder Woman

Nome e apelidos. Iso é o que hai que ter. A diario móvome con xente que se abraia de que as miñas compañeir@s literari@s teñan nome e apelidos, e elas/es, @s da arte da rúa, @s do punk non os teñen... as súas pollas están mortas, afeitan ós cadelos, aman o ozono, non deixarán que salves este mundo e tampouco respectan o "c" pequerrechiño que vive nunha burbulla, refuxio do binomio da identidade oficial. Eu vivo na Illa Paraíso, sen mollar os peciños, arroupada por unha capa de terra quecida ó sol. Pero hoxe chegou ás miñas mans un incrible fanzine que edita o Arnau en Barcelona e decateime de que o meu temor a que os meus poderes non o sexan fóra do paraíso segue aquí: a pesares de atender ó estado da marea, de visualizarme atravesando o azul, continúo sen obedecer o bombeo do meu salvaxe corazón; Felices xuntas, Feliz e sangrando. Diario dunha burguesiña algo masoca, Máis turbación, Travesti, Noites estrañas ou o pisiño de solteira, Maldita sex@, Persuasión femia, e A morta seguen sendo só requeridas para algunhas lecturas familiares, aínda que algunha pasa un chisco de moda e outras ségoas a sentir imprescindibles ningunha viaxa fóra desta illa sen rexistrar no mapa; ás ducias de collages pásalles o mesmo, e realmente quixeran coller ar pola fiestra cal toallas ó vento, emprendendo o voo comigo, como se me fosen un ramo de coridas capas da muller marabilla!

Con luz propia

Hoxe, 25 de Novembro, día da violencia contra as mulleres contribúo a poñerlle nome a todo ista enfermidade do noso sistema, que nos afecta tanto a nosoutras como a eles no ULTRAMARINOS. Nunhas xornadas de poesía, música e audiovisual que con este motivo celebran en Compostela.
Non sería posíbel que eu estivera alí feita imaxes se non fose polo intrépido e xeneroso ALBERTE MOMÁN. Unha estrela no firmamento da cultura galega... non lle perdades a pista.

Viviñas e xogando!

Aínda non teño na mau a criatura tan fermosa que parimos EMMA PEDREIRA e máis eu o sábado á noite: XOGUETES PÓSTUMOS, pero esta fotiño dela úneme á felicidade estes días víricos!
Estou pletórica con esta oportunidade tan fermosa que me deu a xenerosísima autora de ilustrar un texto precioso e potente.

Unha luz no camiño, deixando ver por onde avanzar...

Gracias dende a polpA!

O lobo

Podre por dentro

Que é o que pasa nesta cidade será en todas así Nova York sucia igual ca este oco negro que cando chegas o único que ves son vagabundos e vagamundos estranxeiros aproveitados que cren que todo é pra eles que o teu sorriso llelo debes e xente tan pobre ou tan á marxe da súa propia vida que no chan remata Que é o que pasa nésta maldita que nin as veciñas che abren de noite cando a porta común queda mal pechada e ti non podes entrar na túa casa de alquiler por suposto compartida e perdes un avión e sintes que os perdes todos e Que é o que pasa nesta caixa de soldados de xoguete que como mínimo recibes unha agresión por día e o traballo remoto que fas para empoderarte para quererte para ser ti mesma e saber poñer límites sen esquecer ser xenerosa estar contenta manter unha enerxia luminosa cae cae cae cando unha mirada un xesto unha frase un desafío convídate a esquecer todo iso porque nada es máis que un maldito corpo calquera que vale por todos que traballa en plural e só co último pronome persoal de terceira persoa pode ser culpado. É que eu medrei aquí que a vida de adulta trae consigo toda esta baba esbaradeira ou estará tamén a miña fermosa terra partida pola metade co carozo sesgado e exposto podre por dentro?

Eu ou nós?

A semana que vén reuniránse @s nov@s escritores/as galeg@s para falares da autorreferencialidade, de se se pode falar de xeración na poesía galega actual ou na narrativa, sobre as canles de publicación, os novos soportes e a autoedición... un luxo de encontro ó que non poderei asistir, pero dende aquí andarei á busca e captura da grabación do evento...
Pero a aelg -organizadora - xa se puxo mans á obra e nese intenso e interesante traballo de difusión que fai, pon ás novas tecnoloxías ó seu servizo para abrirnos o apetito... así, xa podemos ver na páxina do evento unha pequena exposición de cada participante sobre cal será a súa postura nestas cuestións.

Como non podía colgar todos os videos que hai, tiven que elexir... e o premio leváronno a escacharrante María Lado -por iso mesmo, xa veredes!- e Alberto Lema, pola súa lúcida visión sobre cómo o concepto de nazón está só aparentemente agochado nas nosas letras...

O resto de propostas podedes velas na paxiniña creada para o acontecemento!





IV Encontro de Nov@s Escritor@s
20 - 21 de novembro de 2009.
Castelo de Santa Cruz, Oleiros, A Coruña

feliz e sangrando

[E xa que Emma deu o pistoletazo de saída, déixovos coa miña amada tanto tempo atrás!]

E falando de favoritas...

Medrando, medrando... como Alicia!

GOOD FORTUNE de PJ Harvey

[...]

And I feel like some bird of paradise
My bad fortune slipping away
And I feel the innocence of a child
Everybody's got something good to say

Things I once thought
Unbelievable
In my life
Have all taken place

When we walked through
Little Italy
I saw my reflection
Come right off your face

I paint pictures
To remember
You're too beautiful
To put into words

[...]




Un dos meus fabulosos regalos de cumpre! grazas, bela!

[fotiños: etsy'seller e un roubo be doce!]

O Samain

Samain:::


[fotiños:miñas; banda sonora: the jesus & mary chain ; lecturiñas: grimorios & grimorio!]

Delicada intelixencia

A benquerida Dores pletórica no seu día. Teño unhas ganas de meterlle o dente ó libro... e non sei por que pero se nota que adoece polas artes plásticas, na súa escrita!

E a entrevista de Lupe Gómez a Dores aquí! Pura beleza!

Amor de morta

Non quero saber nada dese amor do que fala Angélica, decimonónico e dependiente, que separa por roles, que entolece... máis contemporáneo e brutal que nunca (sen ti non son nada…). Quero liberdade, quero paixón, quero igualdade, e quero seguir de pé cando marche. Ninguén me deixa. Ninguén ten ese poder. A única que pode abandonarse son eu. E con isto non falo de morneza, falo de dignidade e de amor real. Non compensa converterse nunha bela morta entre a aniquilación e a éxtase, por moi fermoso que sexa non compensa en alma propia.



[Fotos: un vestido de Anna Karenina e unha ilustración dunha edición de Madame Bovary; A morte de Cleopatra é un cadro de Jean André Rixens e a Ofelia de John Everett Millais]

Casa de forzudas (eu diría de fortes)

Angélica Liddell“Tengo una inclinación natural a hablar de la parte podrida de las cosas"
ENTREVISTA sobre "LA CASA DE LA FUERZA"

-Leyendo la introducción sobre su nuevo espectáculo, da la impresión de que lo escribió en un momento de depresión.

-Sí, así es.

-En ella habla de que fue a un gimnasio y lo describe como “un sitio en el que no somos amados”. Pero si en los gimnasios no paran de ligar...

- Sí, mi gimnasio está lleno de actores porno gays, alegres y guapos, que desean amar y ser amados. Como todos nosotros. Pero para mí es ese lugar donde me reventaba durantes tres o cuatro horas seguidas para poder soportar la ansiedad, la angustia, para buscar alivio cuando ya no encontraba alivio en nada.

-¿Qué hay de fascinante en el horror, el dolor, la angustia...?

-Ni el horror, ni el dolor son fascinantes. La casa de la fuerza empieza con esta frase: “No hay cerro, ni selva, ni desierto, que nos libre del daño que otros preparan para nosotros”. Eso no es fascinante. Es terrible. Intento comprender por qué sufrimos, de la misma manera que intentan comprenderlo las tres hermanas de la obra Chejov. Lo fascinante no es el dolor sino la revelación que se produce cuando identificas tu propia aflicción con la de Masha, Olga, Irina, cuando descubres en otro el dolor de estar vivo. La compasión, es decir, ponerte en el lugar del otro, desemboca en fascinación, en misterio. Pero el dolor es algo indeseable. Y a veces mortal.

Si fuera una nihilista...

-Las tres hermanas no están intentando comprender su sufrimiento, simplemente sufren. Chejov se limita a describir cómo reaccionan en un momento difícil de sus vidas. La vida no es tan sencilla como para clasificarla por categorías ¿no?

-Estoy de acuerdo, la vida no es sencilla.

-¿Es su actitud nihilista?

-Si fuera una nihilista no intentaría buscarle un sentido a la vida con todas mis fuerzas, a través de mi trabajo, a través del amor, del pensamiento, de un paseo o de una conversación con un desconocido. No me esforzaría por comprender al hombre, por comprender el sufrimiento. Si fuera una nihilista carecería de rebelión, y yo funciono por rebelión, Job se rebela contra Dios y le interroga, le pregunta ¿por qué?, yo me hago constantemente esa pregunta para seguir con vida, para rebelarme contra la muerte.

-Pero ¿por qué habla tanto en su teatro de sufrimiento y dolor en vez de amor y belleza?

-Bueno, llevo toda mi vida hablando del amor. Sobre todo en mis últimas piezas, Anfaegtelse, Te haré invencible con mi derrota, y sobre todo en La casa de la fuerza. El amor es igual de complejo que la vida, con su luz y sus tinieblas. El amor es una ranchera, un bolero de Paquita la del Barrio, una declaración apasionada. Es el despecho. Es el suicidio. Pero es cierto que tengo una inclinación natural a percibir la parte podrida de las cosas. Eso me hace disfrutar más de lo bello.

-¿Transcurre su obra en un gimnasio?

-No, la obra no transcurre en un gimnasio. No hay lugares, hay vacíos. Desolación.

-¿De qué trata, realmente?

-He elegido hablar de mujeres solas, tristes, humilladas y muertas. Hablo de las distintas formas de la fuerza. La fuerza física y la fuerza espiritual. La fuerza criminal y la fuerza inocente. Y hablo de la relación de la fuerza con la soledad. El mundo está lleno de gente que es amada, pero yo he elegido hablar de los que no son amados. No puedo evitar ponerme de parte de los débiles, de los humillados. La casa de la fuerza es una canción de despecho que culmina en esa acusación oficial al Estado de México por parte de la Corte Interamericana de Derechos Humanos por no proteger el derecho de sus mujeres a vivir libres de violencia. Han viajado tres actrices desde Chihuahua para expresar toda esa indignación frente a la impunidad. No sé, hay rabia, mucha rabia en La casa de la fuerza.

-Con tanta rabia, el trabajo físico de los actores será agotador, ¿no?

-He intentado que la fuerza física y la fuerza emocional fueran unidas, que estuvieran a la altura la una de la otra. Hemos trabajado con la máxima exposición. Desde el primer ensayo les pedí a las actrices un profundo compromiso con su propio dolor y su propia fragilidad. Les pedí que rompieran la barrera del pudor espiritual. Para mí la transgresión es entrar en un estado crítico frente a lo inexplicable.

-¿Cómo espera que reaccione el público ante una obra de más de cuatro horas de dolor?

-Bueno, cuatro horas con dos intermedios es todo un clásico. Y no sé qué pasará con el público. La relación con el público siempre es una historia de enemigos, de confrontación, pero la historia de los enemigos acaba siendo una historia de amor.

-Y usted, a quien no le importa el placer estético como fin del arte, ¿espera que la obra guste a los no masoquistas?

-Jamás he buscado la belleza con tanto furor como en La casa de la fuerza. Siempre he dicho que la belleza es una de las formas de la justicia. Intento transformar el dolor, el odio y el sufrimiento en algo bello. Es un reto ético y estético. Creo que los masoquistas se aburrirán mucho. Estoy hablando de cosas demasiado serias. Estoy trabajando con actrices demasiado honestas, generosas, hermosas, y arriesgadas como para que un masoquista disfrute. Los masoquistas no se conmueven. Y mis actrices le arrancan lágrimas al hierro.

Liz PERALES
El Cultural, 8/11/2009.

[Máis entrevistas, aquí, aquí e aquí.



[primeira foto é de Jesús Ubera, a segunda roubeina da publicidade é a terceira é de Angélica, do blog]

Cando a verdade doe

incribles! qué barbaridade! que sorpresa! belísimas! As (the) mama's atack difundindo as verdades de Despentes!

Agora que estamos no outono... sopiña para xantar!

qué zapatillas dicía Yolanda que levaba? seguirá Carlos tan chapón coma sempre? en qué lugar da casa, con qué amuletos escribirá Chantal Maillard tan soaviña e de ritmo galego como parecía, será a carón da fiestra? cando sacarei un ratiño para escoitar o acto no centro de poesía José Hierro en Getafe que seguramente organizou Julieta? quén é ese Marcos Cantelli que lle gusta tanto a m.r.? cómo será a voz da fermosa Eloísa que me escribiu para visita-la isla kokotero? cantos días, horas, minutos, segundos, quedan para a entrevista á onírica Luna?

tódalas respostas nese imprescindible caldo feito con tanto amor e ingredentes de calidade que é o programa de radio Sopa de Poetes dende Barcelona. Son fan dos amigos soperos! Invítovos a mantervos de poesía!




[O dito, Luna entrevistada o 4 de Novembro (mañá!) en SdP!; aquí vos deixo a fermosísima homenaxe audiovisual que lle fixo a Ángel González!]

[esta sopiña si que lle gustaría a Mafalda!]

SOPA DE POETES mércoes de 20 a 21 h.El Prat Radio (www.elpratradio.com). sopadepoetes@yahoo.es

Por qué nos gusta

" O estereotipo segue a ser o mesmo, disponibilidade sexual e narcisismo". MARTHA ROSLER

"Il corpo della donne" é un documental de LORELLA ZANARDO & MARCO MALFI CHINDEMI.
En palabras d@s directores:

CORPO DAS MULHERES é o título do nosso documentário de 25 minutos sobre o uso do corpo da mulher na televisão. Partimos de uma urgência.
A constatação que as mulheres, as mulheres reais, estejam desaparecendo da televisão e estejam sendo substituídas por uma representação grotesca, vulgar e humilhante. A perda nos pareceu enorme: o cancelamento da identidade das mulheres está acontecendo sob o olhar de todos, mas sem que haja uma resposta adequada, até mesmo pelas mulheres. A partir daqui, se abriu caminho para a idéia de selecionar as imagens da televisão, que tivessem em comum o uso manipulador do corpo das mulheres, para contar o que está acontecendo não só a quem nunca assiste a televisão, mas especialmente a quem a assiste mas “não vê”. O objetivo é nos perguntar e questionar as razões para esta supressão, um verdadeiro “massacre”, do qual somos todos espectadores silenciosos. Em particular, o trabalho colocou uma ênfase especial sobre o cancelamento dos rostos adultos da TV, o uso da cirurgia estética para apagar qualquer sinal da passagem do tempo e as consequências sociais desta remoção.

CUERPO DE LAS MUJERES es el título de nuestro documental de 25 minutos sobre el uso del cuerpo de la mujer en la televisión. Empezamos de una urgencia. La constatación que las mujeres, las mujeres reales, están desapareciendo de la televisión y que son reemplazadas por una representación grotesca, vulgar y humillante. La pérdida nos parece enorme: la cancelación de la identidad de las mujeres ocurre bajo la mirada de todos, pero sin que haya una reacción adecuada, ni por parte de las mujeres mismas. A partir de aquí, se abrió camino la idea de seleccionar las imágenes televisivas que tuvieran en común la utilización manipuladora del cuerpo de las mujeres para contar lo que está pasando no sólo a quien nunca mira la televisión, sino a quien la mira, pero “no ve”. El objetivo es interrogarse y preguntar sobre las razones de esta cancelación, un verdadero “pogromo” del cual somos todos espectadores silenciosos. Luego, el trabajo puso de relieve la cancelación de los rotros adultos en la televisión, el uso de la cirugía estética para cancelar cada huella del paso del tiempo y las consecuencias sociales de esta remoción.

Encantoume o de que estamos nos medios en cantidade, pero que non facemos aparicións de calidade!

`[Que bo traballo, por algo eu nin prendo a TV! je! abro as revistas e fago monstros ó meu xeito!]

Orlando

E traballando para o grupo de lectura...

A mazá envelenada

"¿Por qué los hombres se sienten amenazados por las mujeres?", le pregunté a un amigo varón. (Me encanta esa maravillosa estratagema retórica, "un amigo varón". La usan a menudo las periodistas cuando quieren decir algo especialmente malicioso, pero no quieren que les atribuyan la responsabilidad a ellas. También sirve para hacer saber a la gente que tienes amigos varones, que no eres uno de esos monstruos míticos que arrojan fuego; una feminista radical, que se pasea con unas tijeritas y da patadas en la espinilla a los hombres si le abren la puerta. "Un amigo varón" también confiere, admitámoslo, cierto peso específico a la opinión dada). O sea que ese amigo varón, que por cierto existe, participó oportunamente en el siguiente diálogo. "Me refiero a que", le dije, "los hombres suelen ser más altos, en general, pueden correr más, estrangular mejor, y suelen tener mucho más poder y más dinero". "Tienen miedo de que las mujeres se rían de ellos", dijo él, "de que ridiculicen sus puntos de vista". Luego les pregunté a varias estudiantes de un seminario de poesía que estaba impartiendo: "¿Por qué las mujeres se sienten amenazadas por los hombres?". "Tienen miedo de que las maten", contestaron.

MARGARET ATWOOD, "La maldición de Eva".


PREPARANDO OS COLLAGES PARA PRONUNCIARME NO DÍA DA VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES EN SANTIAGO, RELEO A ATWOOD...

Cubertas de terra

Doulle a benvida ao noso fermosísimo mes no día dos mortos. E como homenaxe, dúas das nosas mortas favoritas!





felicidades, novembras miñas! por unha festa escorpiona fermosa con todas!

reloxo de area

Xa debe quedar só un mesiño e medio para poder desfrutar da expo de MARÍA RUIDO no CGAC!!!

O teu motivo a miña serpe

Paso a fin de semana escribindo un poema por esta foto. Foi impresionante ver á Woodman non só en papel fotográfico senón en movemento nas cintas-xoíñas que están expoñendo na galería La fábrica. Experimentos performáticos dunha noviña Francesca chea de vida. Unha sorte poder gardar o chimpo do corazón e tanta beleza construíndose diante dos nosos ollos no peto, na retina e na memoria.

[no video que vos enlazo: Fernando Castro Flórez, qué bo gusto ten! aínda lembro o seu artigo denso e doce sobre Deborah Paauwe!]

Querida Yoko

Terceiro incendio collagero do noso grupo HUMOR VÍTREO. Por se vos interesa!

Editámolo: corazón salvaxe & afeite al perro.

Con tinta de sangue

Fai días que alumea unha veliña no meu cuarto, eu que son tan pouco dada a elas, e hoxe souben por que. Chegan á par a forza de Angélica falando de Juárez e a carta de Nuestras Hijas de Regreso a Casa que anuncia a decapitación dunha activista e de novo a total impunidade, o cego silencio e o negror profundo da cidade.
Convócannos, acenden unha veliña nos nosos corazóns sempre quentes, sempre arroupados, e volven berrar neles, abríndoos, guindándolles unha cruz diante, unha cruz real, unha cruz de pel, unha cruz de pel humanA.
E de novo repítese a historia.
Por iso doulle voltas a todo por ver qué podemos facer e nisto que a chamiña móvese, alóngase, treme porque un libro entra no buzón: vento de verbas, puñetazo salgado que me fai sangue que se mestura coa tinta. E mancho negra o resto da noite. Poemas que poden levantar unha árbore. E a miña admiración total por quen o firma. Humedecendo o cristalino o libro pide: imos recitar o nome de cada unha baixo a lúa. Alto e claro a modiño o nome de cada unha. E mancho negra o resto da noite.



Sinaturas e máis información: http://www.mujeresdejuarez.org/

Sorpresas!

Un dos meus artistas favoritos - HAZ - reseñado polo miúdo (o seu arte, a súa musica e o seu traballo no selo e editora subterranea afeite al perro) nunha revista fascinante: MUNGBEING!

Saltas ou morres

PISCINA

Me lío un cigarrillo. Si mi abuela me viera le daría un infarto. Y no será por disgustos: los libros de Burroughs, mi novio gótico, los poemas guarros, mis amantes gabachos, y más tarde los parches anticonceptivos. Parece tema tabú que las niñas no se quieran quedar embarazadas. Como el tío del otro día en la cola del supermercado, criticando la ley del aborto, como si fuera satánico el hecho de que podamos decidir sobre nuestros vientres planos. Si cada martes de mi vida me pego un parche en el muslo, no es por vicio, joder, que el invento cuesta casi veinte napos. Si decido hormonarme hasta la médula o comprar cajitas de condones finos, es por puro miedo. No quiero ser madre. Me gusta salir y fumar petas con Marta. Me gusta ir a conciertos y a bares. Me gusta estar sola. Muy sola. Pienso esto mientras fumo y espero a los colegas en la piscina. Casi nunca voy. Pero hoy el sol pega tan fuerte que el chapuzón parece urgente. No llevo lectura ni toalla. Sólo me preocupa que el Parche de la Libertad no se despegue con el cloro.

LUNA MIGUEL ("Ladras o mueres" en Público, Agosto 2009)

O collage saturado é meu

Superlativas

M.H.
T.M.

Atopo unha semellanza corrosiva e pracenteira entre as patinadoras de TRACEY MOFFAT e as paralizadas sangrías de MERCEDES HELNWEIN. Seica as imaxes, as artistas que nos marcaron no principio dos tempos, e grazas ás que soterradamente sentimos ese tremor da terra polo que decidimos mancharno-los dedos, están sempre eiquí! Estes días me reatopo coa bendita Tracey Moffat de "Guapa", a serie de patinadoras que xunto a outras -sacadas dos seus westerns almodovarianos- foron chanzos amarelos cara a mín mesma sen decatarme sequera a finais dos noventa. Aquí están revoltas no meu imaxinario, e para a fin de semana levo no peto da lembranza o seu video-vouyeur de surfistas californianos(?) cambiándose tralas portas do coche a carón da praia... jejeje, por aquí Setembro segue soleado!

Máis Helnwein:



Bendito CGAC dos meus ollos!

Máis Moffat:

"A Melancholic Time Travel"

Ó fin nas miñas mans! Grazas por tanta beleza, N.!



tódalas fotos ©frosk.org
agás a do libriño que é miña!

14 de Agosto exquisito

"Por tí mi mano de mortal materia

ha tocado los dedos..."

PEDRO SALINAS



Atravesar todas as terras mortais para fundar un porto,

facer unha volta ao veludo negro deste lazo

e pousar os beizos no mural de Lugrís.

Agárdante entre perrier e soños dourados sobre fondo negro,

coa voz ecoando libre, vouga de sal, a derramarse,

esmaga o presentimento de que o anel será promesa

e o lazo ábrese e faise nó.

E só quedan os versos que un día escribimos, soñache,

respirei coma ar envelenado.

Volver é ter outro momento para ser,

para ter a lingua fóra como se acabasemos

de abrirnos as esposas, fundido en negro

mentres esculcamos a carón de Salinas todos os camiños

que nos guían sen remorsos cara adentro da espiña central.

Detémonos un momento, se cadra, na espera

coa forma da nosa man coa que pechamos libros, abrimos pernas, tinguimos panos.

Subimos chanzos, escorremos a louza, deixamos a secar as palabras,

xusto no epicentro da Polar na (nosa) fronte.

Venus é o planeta que máis brilla. Dixéchesmo ti.

Agora apañades as estrelas, convidadas todas,

pechamos os ollos e

decidimos que voen as palabras da amizade.


(O noso -de Teresa, Dores, Emma e máis meu!- cadaver exquisito este agosto na Coruña!)

"[...] e son sempre a serpe do meu labirinto"

A conta atrás...

Video: Emma recitando en Sargadelos... desfrutádea!

Contra vento e marea

Durante tres semaniñas de setembro (3-4, 10-11, 17-18)terán lugar na casa-museo de Emilia Pardo Bazán na Coruña, as xornadas de conferencias, debate, teatro, danza e intervencións artísticas CONTRA VENTO E MAREA. VERBAS E PEGADAS DO FEMINISMO "que suporán un achegamento ás cuestións de xénero a través de dous bloques temáticos, as pioneiras e anónimas e o(s) feminismo(s), a través dun percorrido desde as primeiras loitas feministas do século XIX ata a actualidade, con especial fincapé no ámbito galego, segundo declaran dende a organización. Por medio de conferencias, debates, teatro, danza e intervencións artísticas na rúa este evento tentará amosar unha panorámica ampla e plural do feminismo, as súas teorías e a súa presenza social"

Déixovos o programa na imaxe, dobre click sobre ela agrándao e pódese ler, @s que esteades pola terra aproveitade, quen puidera...





O lema "Contra vento e marea" fora elixido por Emilia Pardo Bazán para reivindicar o seu compromiso co traballo intelectual tendo en conta as evidentes trabas da época. Interésanos poñer en valor o legado da Condesa na actualidade, unha figura recoñecida pola súa defensa na debatida cuestión da educación das mulleres. Así, nestas xornadas esperamos manter esta mesma pulsión de liberdade, recollendo a testemuña do espírito aberto e transgresor da primeira muller catedrática da Universidade española.
Por isto propoñemos un achegamento ás cuestións de xénero a través de dous bloques temáticos, pioneiras e anónimas e feminismo(s), facendo un percorrido desde as primeiras loitas feministas do século XIX ata a actualidade, con especial fincapé no ámbito galego, tentando amosar unha panorámica ampla e plural (teoría, activismo, literatura, arte) por medio de conferencias, debates, teatro, danza e intervencións artísticas na rúa.

Xulia Santiso e Anxela Caramés (as organizadoras)
Grazas a Lucía por me enviar a información!

Sangue fresco

"/>
Onte tivemos a sorte de degustar ás Electrozombies (Chile) gracias á man dadivosa dos c-utter. Ben riquiñ@s ó trato baixo a súa pel política, dura de metal. "Vas flipar coas nenas", díxome Mr. Hobo, e non era para menos.

Ademais trouxen entre cabeiros, feliz e sangrando unha reedición do marabilloso split de ámbolos grupos esta vez cun dvd-agasallo con concertos, videoclips e imaxes todo feito por eles mesmos; e a chamiña acendida de volver estar con elas: coa beleza interminábel deste poderoso humano, Mr. Hobo, e a voz na distancia cal faro iluminada da miña amada Amapolius.

E mañá na Coruña, nas valentes Atochas, para que non digades!!!

Un frasco de veleno

Mi cuerpo ha adelgazado
Desde el otoño
A causa de la langosta marina
Que aúlla bajo mi lecho
Al despuntar cada día
Mi ojo está cerrado
Desde el otoño
A causa de mi seno de madera de rosa
Que se endurece
Mi lecho es una cruz
Desde el otoño
A causa de tu cuerpo
Que ordena
Y se ríe
Mientras duermo
Ojalá lleguen las primeras lluvias


De Desgarraduras

Copio o poemiña do blog El batiscafo rojo

MANSOUR, Joyce, Gritos, Desgarraduras y Rapaces, Igitur, Barcelona, 2009

O tema é a sociedade

"Se me preguntas cómo vexo
direi roxo"

Foto: Natacha Merrit

Colaboración para o fanzine "La fanzine" (2009).

Texturas do fogar

Recoméndovos pasar pola paxiniña da miña amiga Ana Gil; o seu traballo é interesantísimo! é unha sorte tela entre os nomes da arte galega.

Necesaria

Palabras bonitas da escritora e editora Elena Medel! Unha luz a seguir!

No barco

Así foron as miñas vacacións, ideais! e a lectura Orlando, unha gozada!

(Subscribo)

Convídovos a pescudar na carta da TVG e da radio galega os programas culturais "miraxes" e "libro aberto"; podedes atopar interesantes entrevistas á xente da nosa cultura...; e tamén alfaias feitas reseñiñas gráficas -ou non-, reportaxes ou entrevista a moitos creadores!
É unha sorte poder ver os programas completos por internet (e tamén escoitar o diario cultural da radio galega) para os que vivimos fóra da terra.

E de paso, direivos tamén que a Asociación de escritores en lingua galega (AELG) ten recursos ben interesantes: dende textos, criticas e fotos, ata videos das/os escritoras/es asociadas/os! A desfrutar!

E a escritora deste mes de agosto é a sobresaínte Emma Couceiro!

A ACTRIZ

( I )

" Son
crepúsculo e barro.
Crea quen esquece o parto, asinte a pel e tensa o corpo
sen fillo. Podería crevar para crear morte
pero sei condensar na voz o declive,
lanzar esta moeda gravada e levantar frío. Podería sufrir e sufro
na tensión que me obriga a interpretar o mundo nun xesto arriscado

tan suave
que enveleno eterna.

A arte é unha cacería na garganta,
unha batida nas miñas veas.
Pero esta moeda cae e quedo dobrada no escenario,
queda este corpo.

Quén necesita o divismo que arrastro se só conmove ou fascina

se eu son
crepúculo e barro"

( II )

" Clave e illada nese tacto. Cada presa ou drama,
cada acto de vida.
Sen nacemento ou morte esta obra definitiva de espanto
que esixe máis.

E pensar nos movimentos lixeiros e rápidos dun diálogo case divino,
a deidade que perde o alento para sentir o corpo dócil
e indivisible.

Anacrónica e sempre
son
crepúsculo e drama.
Nen coñezo o tacto de todas esas teas,
transfiguro e finxo vestir ilimitada,
porque a orixe
é o meu pulso acelerado
a inscripción desta moeda
o selo que deforma as marcas dixitais que nen conservo.

Teño que padecer como se padece o grito até que é arte

até que exclúe
e crea "
Emma Couceiro

Como avelaíñas bailar

ESTA COLABORACIÓN A TRES BANDAS QUE ACABO DE REMATAR FAIME CANTAR ISTO:


Bailemos nós ja todas tres, ai amigas. Airas Nunes

Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nós, velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.

Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo d' estas avelanas,
e quen for louçana como nós, louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo d'estas avelanas
verrá bailar.

Por Deus, ai amigas, mentr' al non fazemos
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nós parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo, sol que nós bailemos,
verrá bailar.

Airas Nunez (compuxo as súas cantigas na corte de Sancho IV, no período que decorre entre 1284 e 1289)

Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).


Máis nesta "Antoloxía de poesía galega musicada"! a bailar!
[O cadro é de Alcira Vázquez, a miña mamá!]

A forma da miña man (alborada)

Colaborar creativamente con alguén dá unha satisfacción extrema; enraizámonos, as acostumadas a crer que todo ten a forma da nosa palma, nas guedellas d@ amante
e comezamos a camiñar polo seu corpo corpo co índice e o corazón por perniñas, percorrendo paseniño os seus poros, cráteres nesa ingrávida terra luar na que acabamos de amencer... Hoxe é un dos días máis felices da miña traxectoria artística!*


[-muaaa, nena culpable!
Foto: Marilyn Minter, unha maga!]

Sarna con gusto non pica

Unhas veñen e outras van. A miña compañeira de refuxio volta á súa terra nipona e entre isto e as merecidas vacacións nos meses de vran - das que me vin privada todos estes anos de vida laboral -, a visita de amigos á cidade e os meus próximos viaxiños estivais fanme ver este Madrid con outros ollos... aquí vos deixo fotos roubadas deste meu adorado burato de cemento fervendo!

[Fotos: Lomo-excusión en Madrid; Rie's eye; incrible debuxo nunha obra no meu barrio]

Vivir rodando!

Este regaliño, recordo do paso do noso grupo Humor vítreo por terras asturianas chegounos fai unhas semaniñas á casa... dende aquí un abracísimo a Paula, Pablo e Chechu e todos o que fan posible que en Avilés e Xixón haxa cultura viva!
Unha aperta rapaces!!!

Recortar e pegar

Onte tiven a sorte de ter entre maus dous libros de collages de Wislawa Szymborska gracias ao meu amigo Martín. E trouxen para a casa mil agasalliños de poesía asturiana da que me oiredes falar... bicos, xenerosísimo!

Dentro do faro

Escribindo sobre o lazo que me ata (pracenteiramente) na vida a unha escritora coa que estou a colaborar, rematei en Rapunzel. Cada día xogo ó conto na miña vida cunha persoa amada que me bota a trenza...e esta semana afiei a mirada sobre a miña unión libre con esta fera e o descubrimento capilar foi tremendo. Entusiasmada estou! Muaaa dende aquí bela!



[Fotiños: A torre de Hércules, a Nanou ao Rapunzel e o faro por dentro!]

Iluminadas

As amigas da radio, REBELDES SIN SOMBRA xa teñen blog... alí podedes acceder aos audios que van colgando e saber por onde se moven... noraboa rapazas, hurra!

Fly Girls!

Gozada!



[o cadro das bolboretas é de Natalia Fabia!]

Tan persoal, tan político

Debut de Las Señoras en el Rock Palace from jbeechoo on Vimeo.

O sábado puidemos desfrutar da nova onda de punk que hai por aquí. Dende lugares diferentes SILLA ELÉCTRICA, LAS SEÑORAS, FRACASO E SUDOR, fixeron que a tarde - noite fora bonita, achavalada, libre e ruidosa como naqueles días da CSO El Cierre.
Pasámolo bomba... para que vos fagades unha idea, aquí vos quedan as señoras arriba e os sudor (outro día na boite) embaixo.






[dobre click sobre a imaxe para ler as letras de SUDOR]

* Renderén #2 (2009). Nada de nada

XA NAS MIÑAS MANS O FABULOSO RENDERÉN!!! Mil gracias rapaces! que traballazo fermoso!

galiza, verao de 2009

Vén de saír do prelo “A Civilización enferma”, o novo monográfico do Ren de Ren. Este segundo traballo do colectivo libertario galego xunta un bo feixe de colaboracións, todas elas orixinais, coas que submete a unha rigorosa e implacábel observación o proceso de industrialización da vida ao tempo que reivindica a necesidade actual de renunciarmos ás ilusións domésticas que ofrece a civilización capitalista en pos da saúde, da plena liberdade e do ben común.

Para comezar, Miguel Amorós ofrécenos a súa diagnose e tratamento para esta sociedade doente de capitalismo. De seguido, adentrámonos nese labirinto social da mao de varixs membros da asociación viguesa Forzas Eskizoá; e nunha liña semellante, na cerna da diferencia, o anti-pedagogo Pedro García Olivo, Derradeira cidade e Fátima Bermejo, percorren o desolador panorama que esta nova civilización ofrece aos individuos indefensos.

Unha entrevista con Alejandro Argumedo, agrónomo quechua, da paso ás contribucións de Felix Rodrigo Mora e a xente de Matosende que toman o pulso á relación que mantemos cun contorno natural devastado pola industrialización do agro.

A continuación, Alberto Domínguez aborda as implicacións entre a mediciña, a industria e o autoritarismo; Benito Alonso dá conta dos cadáveres da fría estatística; Marcos Abalde lémbra-nos o pulso do real trala pantalla; Minux pon a mira na trindade perversa do traballo, a produción e consumo; e Manolo Rei, na limpeza patolóxica. Emma Dourado, fai un completo resumo da problemática sanitaria existente e un chamado á rebeldía contra esta civilización enferma.

O monográfico péchase con novas contribucións de Rebeca Baceiredo (Estamos enfermos ou simplemente non estamos?), Antipanfleto (Comunicar-se no barulho urbano), Eliseo Fernández (A enfermidade do medo) e o poeta Paulo Hortak (Antivirus).

A parte gráfica conta con excelentes achegas de Ana Cibeira, Calavera (desde Valencia), Idoia de Luxán, Kardo Kosta (desde a Suíza), Miguel Brieva (desde Madrid), Minux e Paula Cabildo, ademais do brillante labor de maquetación e as colaxes de Adriana.

As colaboracións foron tan numerosas que aínda haberemos de agardar pola publicación íntegra do traballo monográfico no sitio web de Ren de Ren (http://renderen.blogspot.com) para coñecer as contribucións de Rafa Becerra, David Bruzos, Teresa Rodríguez, Otto Mas e o Grupo de Axitación Social (GAS).

Ren de Ren colectivo mantén firmes as bases orixinais do seu proxecto: a independencia económica e ideolóxica de calquera institución, organización ou asociación, o funcionamento autoxestionado, autónomo e asembleario; autofinanciamento, ausencia de publicidade e de contraprestacións económicas tanto para os colaboradores como para o colectivo editor; rigorosidade nos contidos, belixerancia anticapitalista e plantexamento libertario. Nada máis (e nada menos).

Colectivo editorial Ren de Ren | colectivo.renderen(a)gmail.com | Galiza


Se nas próximas semanas non atopas o teu exemplar nos lugares habituais ponte en contacto con:
Corsarias distri // Telefone: 635 04 05 49 // corsariaseditora(a)hotmail.com

Imaxes: Minux e Adri

Un descubrimento chamado Ellen Rogers

Ellen Rogers: alucinante e alucinóxena.

Indias psicodélicas

As Pocahaunted animaron libremente esta noite a ritmo ácedo... foi unha sorpresa pois non as coñecía: sentímonos máis húmidas, máis animais, máis pequerrechas xogando á bici cos peciños no ar sen deixar de toca-lo baixo, vivas como despois dun día de praia, coa fame da felicidade.

Campaíñas na néboa

Para abrir boca, antes de que fagamos esa expo virtual a dúas voces que estamos argallando Jose de afeite al perro e máis eu... ensínovos as nosas últimas rotas... eu participo na homenaxe en forma de arte-correo (ben coñecido como mail art)a Remedios Varo que organiza a Asociación ARTEMISIA y COMPAÑÍA dende Huesca; e este meu amigo amado anímase a expor o seu poster-art nesa mangnífica páxina de carteis que é GIGPOSTERS!

Desfrutade da néboa mesta rechea de campaíñas, como música da páxina de ARTEMISIA ó entrar!

Pasiños

Unha tarde única, reencontro e encontro.
Para que a vida sexa maxia,
tendo o mínimo todo o sentido.

Muaaaaaaaaaaa, rapazas!

Lunática

Chega o vrau ben quentiño.
Ecántame esta foto de Luna, mirade os peciños vióláceos.

Devindo pécora

Xa case nin lembraba o meu pasado de pécora, hai lembranzas que tapiei deses días e agora, de súpeto pregúntome por que non petar máis forte na porta da feminidade pura, como me gusta.
Gracias a esta voz entusiasmada e exultante! lembrei non só as plataformas e todo o que viñeron con elas, senón o que eu pensaba daquela: que sen elas non tería ocorrido o mesmo, eu non me sentiría tan forte, tan pécora e non tería percorrido as rúas e a noite. Ziga destapa o frasquiño do perfume exquisito máis puro: o recendo propio. ...E Lupe daquela, tivo moito que ver co seu pouco medo e o seu xeito de darlle vida ás metáforas; o reencontro con ela mentres leo a Ziga non é unha coincidencia!



Lo mejor que nos podía pasar! Itziar Ziga publica el manifiesto de la feminidad precaria, esperpéntica y punk. Un himno político al feminismo barriobajero que inventa nuevas formas de lucha más allá de la genealogía viril de la izquierda.A Itziar Ziga le gustan las boas de plumas, en ocasiones se disfraza de camionero, y en otras se autodenomina perra. Este libro, escrito en primera persona desde la voz deslenguada y agreste de una guerrillera incombustible, da fe de ese instante de iluminación en el que el activismo se reviste de lucha divertida y desacomplejada, batalla campal de ideas, gritos estridentes y anormales, reivindicación brutal de lo que queda al margen de una sociedad que castra y condena. La libertad y el entusiasmo de Ziga son rabiosamente contagiosos, así como terribles y esclarecedores. Cuando ya no importa ser hombre o mujer, cuando esta distinción se convierte en irrisoria, el flujo de pensamiento campa a sus anchas y dinamita cualquier discurso hegemónico y bienpensante. En estas coordenadas se mueve la autora de Devenir perra: sin patria ni Dios; con puños, lentejuelas y bastante mala baba. BEATRIZ PRECIADO





Fotiños: a autora, a portada (ela e un/ha anxiño/a amante súa), e Krystufek, e Emin dúas pécoras artistas amadísimas por min dende a adolescencia!).

O faro verde

SÍNTOME AFORTUNADA
ESTES DÍAS DE LAZOS BRILLANTES.
ESTE SAIR DA CASA E ENCHER O PETO ESTÁ SENDO PURO PULO
PARA SEGUIRES FELIZ e SANGRANDO,
COMO Ó INICIO, O OLLO DO MEU LABIRINTO.



Áquí un dos lazos que me atan ó pracer!

Carta VIII
A PROVOCACIÓN

Ás veces o teu corpo fíltrano os cristais, infusiónase no
aire e no fume e solidifica como un paxaro vello que se tende na cama.
Para arrincarche a pel non preciso os dedos, basta soprar
como en superficies antigas
e recupero o teu corazón entre as raíces brancas que afunden
incluso sen tocalas.
Así quero xantarche o corazón como mazá como pedramol como tubérculo. Como quen agarda
e repasa latitudes ao lonxe mentres mastiga. E se pode,
que siga batendo, como un animal
sen pel
e con espasmos.


***


Carta VIII
LA PROVOCACIÓN

A veces a tu cuerpo lo filtran los cristales, se infusiona en
el aire y en el humo y se solidifica como un pájaro viejo que se tiende sobre la cama.
Para arrancarte la piel no me hacen falta los dedos, basta con soplar
como en superficies antiguas
y recupero tu corazón entre las raíces blancas que se hunden
incluso sin tocarlas.
Así quiero comerte el corazón como manzana como piedra pómez como tubérculo.
Como quien espera
y repasa latitudes a lo lejos mientras mastica. Y si puede,
que siga latiendo, como un animal
sin piel
y con espasmos.


PEDREIRA, EMMA, Os cadernos d´amor e os velenos, 2002

A boca necesaria

SENTIR, SEN SER.
Recoméndase pantalla grande!
Outra descuberta de fp: Marilyn Minter.
Primeiro foi Ana Mendieta co seu Untitled (Glass on body imprints), despois Pipilotti Rist co seu Open my glade, e agora Marilyn Minter co seu Green pink caviar(e por certo as dúas últimas expoñendo en Times Square estas pezas!)... A DESFRUTAR!



E aquí a propia Marilyn nunha panorámica da súa obra máis completa, que gozada, as miñas obsesións ben representadas... semana feliz!



suxas de tanto ruído!

Resistencia & pracer!

Como dixerir tanta beleza bruta, tanto amor humano, tanta resistencia pracenteria. Cantísimo aprendín esta fin de semana de Maribel e de c-utter, e que pouco tempo para enchouparme de tódalas ideas que sustentan cada proxecto ós que se adican. Este é o principio dun brillante lazo.
Gracias dende a polpA, rapaces!




Fotos: a felicidade! -c-utter e atomizador-; gracias a Jose(organizador e atomizador favoritísimo!) e a Marisa por facerme chegar o recordo gráfico antes de que o domingo rematase!

Dende o máis profundo do útero II

Este sábado, a flotar::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Sábado 6 de junio, 21:30, 6 euros.
SIROCO (C/ San Dimas, 2) MADRID.

Atomizador (madrid): Ruido esotérico a base de voces y walkmans de 5 euros con cassettes infinitos. Presentación del cd-r "Jarabe" en Fuck The Bastards (sello de C-utter).



C-utter (barcelona): Ruido biomecanoide feminista y politizado estallacerebros y enciendeestrellas. Presentación de la cassette "Urban Hermits" en Afeite Al Perro (sello de Atomizador).


El espíritu de Valerie Solanas estará presente durante los conciertos.


Organiza: afeite al perro

Incubando estratexias...

"[...] O mellor que debería facer alguén que estea en contra do aborto é sinxelamente non abortar. Se todo o mundo vivise a situación de preferir seguir adiante co embarazo non se precisaría de campañas antiabortistas. Propoño que estes últimos/as vaian creando, dos seus petos, un fondo económico para a axuda e apoio real a todas esas "nais en apuros". Ah, e, de paso, que nos mercados se lles cobre a ducia de ovos a prezo de polos ou galiñas. [...]"

Ja! Yolanda dá no cravo!



[O cadro é de Natalia Fabia e a neniña é ela ós 3 dándolle ó seu xa xogo favorito!]

Vermella visión

Estou ben contenta porque nesta antoloxía virtual ISLA KOKOTERO da que son lectora entusiasmada atopei unha fiestra a un collage meu acompañado dun texto que en realidade era de Emma... é unha casualidade estrelada que Eloísa, a náufraga artífice desta ben pensada celebración da poesía, pensara que as verbas da nosa Emma Pedreira son miñas, xa que me estou enchoupando delas estes días... ou dito doutro xeito que predecira un texto seu ilustrado por min! jeje!
(Gracias todas, nena!) Despois tiven que enviarlle un textiño propio e aproveitei para deixarlle un poema que espero que saia á luz no seu marco de libriño axiña...

Invítovos pois ó seu traballo e déixovos o poema:


MANCHA

Non podo esquecer que sangro,
e non só é tinta ese fío
que ule e salga líquido vivo.

A boca rastrexa o vidro,
toda beleza obrigada.
No cuarto propio, refuxio
da morte social que nos adicou
á literatura dos diarios todos,
a guerrilla nace do corazón
mellor debuxado no caderno da memoria.




ANA CIBEIRA, 2006
De Pintalabios (próxima publicación)



MANCHA

No puedo olvidar que sangro,
y no sólo es tinta ese hilo
que huele y sala líquido vivo.

La boca rastrea el vidrio,
toda belleza obligada.
En el cuarto propio, refugio
de la muerte social que nos dedicó
a la literatura de todos los diarios,
la guerrilla nace del corazón
mejor dibujado en el cuaderno de la memoria.




[Fotos: Eloísa xogando & unha imaxe da Nanou que ilustra o meu "Mancha"! se me pilla, mátame!]

Coa maletiña polo mundo

Gracias ó magnífico traballo de edición e difusión que fai Jose co seu selo afeite al perro (moitos pensan que é un colectivo, pero é un rapaz so, imparable e cunha alta enerxía cinética, iso si!), chegamos a moitos portais do mundo! se xa foi o mes pasado unha reseñiña no WIRE o que nos deixou boquiabertos, este maio é a revistiña en forma de páxina web Animal Psi a que nos reseña: humor vítreo e tamén atomizador viaxan nun barquiño de cassette!!!


Jejeje, feliz, felices!

20 May 09 - Cassette, Review
ATOMIZADOR, "Círculos", 2008. From the prolific Spanish art and experimental sound collective Afeite Al Perro comes the aptly-titled ‘Círculos’ cassette by Atomizador, a murmuring bulk of looping drones stretched taut across one side of a C74. Suggesting a meteorological fetish, deep, bulging frequencies provide broad edges off which thin, high wisps are cast to create a swift and total movement. Not unlike the recent monolith by Monsturo, the brute mass of this recording swallows all emerging tones back into itself to create an overwhelming and inexplicable listen, and disturbing for its inhumanity. Cassette comes sprayed to a thick patina, wedged in a crazy RAKS case with colorful insert. Limited to 58 copies.

HUMOR VÍTREO, S/T, 2008. In comparison, label-mate Humor Vitreo presents skewed electronics somewhere along the continuum of Throbbing Gristle to Black Dice: deep heartbeats set a jogging pace while sequencers chirp patterns and shopping carts crash, clipped radio voices singing in a manipulated repetition. Mainstream cumbias get cut and doubled in the next instance, a buzzing drone incessantly tying all the fragmented elements into a single motley collage. A tune threatens to emerge in every moment, yet the feisty DJ seems reluctant to let anything rest, and in the end it seems safe to say that the author is never satisfied. Reminiscent of Terry Riley’s earliest tapes and later the work of Big City Orchestra, these are some truly primitive experiments with modern materials, and the effect is as timeless as those initial forays trapped under glass. Another one-sided dub, this tape includes a color insert and two line-drawings on fancy paper. Limited to 50 copies. Both cassettes are presently sold out HERE.



[Texto: de Animal Psi ; e foto: reseñiña na revista "THE WIRE. Adventures in modern music" nº302, Abril 2009. Dobre click nela para lela]

Quen flaxela a quen

"Alguén debería explicar
a quen lle pertence a alfabetización
a autodeterminación
a flaxelación.
Onde están, se conversamos con elas, ou como xiraría
o mundo se ningún esquimó
cometese a extravagancia
de falar."
Oriana MÉNDEZ, Derradeiras conversas do capitán Kraft.


“Introduzo mitos como un material máis, aínda que nesta obra si hai unha invocación a Orfeo. O libro no non son eu nin ninguén: son palabras. Nin son feitos concretos. Está Galicia, si. A idea aquí é que os galegos tendemos a percibirnos coma un pobo moi maltratado pola historia. En realidade, o século XX foi destructivo para moitos pobos. Esquecemos a parte de responsabilidade que temos na nosa propia destrucción”

ESTAS VERBAS DE CHUS PATO PARA ABRIR BOCA MENTRES NON TEÑO ENTRE MANS HORDAS DE ESCRITURA...



[Declaracións collidas da magnífica antoloxía en movimento en forma de blog que é estoutra rexión aillada: Isla Kokotero! & en foto a miña relación sadomaso coa terriña]

Ogallá merezamos non ter goberno

Letras que arden!


[Compostela o día das letras galegas deste ano 2009 (adicadas a Ramón Piñeiro)& Natasha Nanou rañando anarquismo!]

Flores eléctricas

LOLA ROBLES foi a persoa que me levou por primeira vez á Biblioteca de Mujeres. Coñecina canda Michelle e Cristina de Mujer Palabra. Ela é unha escritora de ciencia ficción e fai un bo traballo non só coa súa escrita senón tamén en canto á difusión do xénero.
A súa bibliografía de escritoras de ciencia ficción é unha caixiña de Pandora a ter en conta, e os obradoiros "Fantástikas" que organiza sempre en Madrid entre o inverno e a primavera, un acontecemento que electriza a cidade.

Convídovos a visitala >>>

"A ciencia ficción, coas súas metáforas para a alienación e a outredade, a súa desenfreada imaxinación e o seu poder para predecir cambios, é unha linguaxe altamente axeitada para falar das experiencias femininas."
Julie PHILLIPS.

"Prefiro ser un ciborg que unha deusa"
Donna HARAWAY

[>>>dúas das citas do seu blog!]

Liña sanguínea

Gracias a esta edición de A condesa sangrienta de Alejandra Pizarnik, atopo a este debuxante arxentino, Santiago Caruso, cuxa obra de sombra é ben interesante!




[Fotos: portada á edición e en pequeno, debuxos descartados para a publicación]

O pelo revolto sobre o escritorio

Esta mañá de poñer orde atópome caótica, como a voz deste poema da revolucionaria Gioconda Belli...



Desorden

Olvido el propósito con el que vine
enérgica al escritorio.
Papeles sobre la mesa en desórden
son un retrato interior de mis últimos días
Ando desconcertada y efervescente
Y así aparecen las cartas, los cobros, las señas del vivir
sobre esta mesa donde a diario
me propongo la existencia como una larga tarea
de ordenar y desordenar proyectos
Aquí yace esparcida la literatura con los compromisos familiares
Los esbozos de novelas con los récords del colegio de mi hija,
Las solicitudes de dinero de academias o pequeños mundos desolados
buscando quien apadrine y alivie su miseria,
Las secciones del diario que no alcancé a leer
por la mañana.
Tendría que ordenarlo todo
Saber hacia dónde voy
De dónde vine
En qué lugar coloco cuanto me asedia:
La guerra de Irak
La violencia contra las mujeres
Mi novela sobre Adán y Eva
La adolescencia de Adriana
Mi país y sus males
La efímera felicidad
La tristeza en puntillas
Estos poros de mi cuerpo
Tragándoselo todo.


Gioconda BELLI, "La estafeta del viento", Casa de América, Madrid>>>na web 7/3/09

O libro das caras terá folliñas no medio das páxinas

Cando me decatei de que non saudaba a un coñecido -por timidez, penso- nun cumpreanos, co que falara fai pouco de xeito virtual; cando me importou un comentario de alguén co que fai máis de 7 anos que non falo; cando reatopei a amigas da infancia coas que tiven algún roce, e por sorte a outras coas que non, e me atopei facendo o estraño exercicio de imaxinación de se ten sentido falar tantos anos despois, en lugar de que pertenzan ás miñas lembranzas máis puras e non a un presente adulto e cecais distanciador...
Cando comecei a decatarme disto... decidín sair pitando deste monstro de boca grande chamado facebook.

E como me foi imposible atopar como dar de baixa a conta!!! (e isto reforzoume en que facía ben correndo sen mirar atrás), escribín nun buscador ---dar de baixa a conta de Fb---- e atopei este artigo na revista colombiana Arcadia: "LA VERDAD SOBRE FB".

En fin, nestes mesiños que fun usuaria do Fb -algo que por certo comezou querendo ver as fotos que unha das miñas curmás me enviaba- nunca deixei de preguntarme que facían os meus datos persoais voando por aí, pero dicíame a min mesma que coas/cos amigos/as de lonxe era xenial... (pero seica non estaba para iso o email?). Agora, ó andar como unha tola buscando o lugar pra eliminar a conta relín as condicións de alta e non o perdades: esíxenche que tódolos datos persoais sexan certos!

En fin, boa noite e bos paseos ó ar libre, como sempre dí o meu benquerido Alberto Augusto Miranda!!!



Axiña e para completar esta entradiña co mentolado olor do eucalipto, falarei da fermosa política ecolóxico-vital de Teresa Moure, da que me estou a enchoupar estes días...


[Fotiños coas que me presentaba antes da miña morte social, jeje]

"[...] mi sangre lisérgica es azul [...]"

O que vos dicía o outro día do poder xenuino de Roge>>>


Atanas Akerstra: tras este críptico nombre, que relaciona semánticamente conceptos como la palabra “aker” (“cabrón” o “macho cabrío” en euskera), la tradición legendaria de los “akelarres” y guiños al jazz cósmico de la Sun Ra Arkestra, encontramos a uno de los primeros proyectos surgidos del Matadero de Azkoitia [...]

Composiciones cortas, de carácter minimalista, repetitivo e hipnótico, donde las misteriosas notas van tejiendo una tela de araña a nuestro alrededor que poco a poco nos atrapa mientras nuestros sentidos son conducidos al centro de un laberinto en el que perderse. La atmósfera meditativa nos envuelve con una serie de melodías lejanas, casi inalcanzables, que creemos reconocer pero nunca identificamos del todo, como si fuésemos niños perdidos en un bosque. Diferentes texturas y líneas de guitarras se superponen, serpentean a través de intrincadas estructuras y crean caleidoscópicas figuras en suspensión que son arropadas por loops, sonidos de diversa procedencia y teclados que añaden densidad y espesan el sonido. A pesar de ello, la música nunca llega a sonar hermética ni asfixiante: es precisamente en su sencillez y honestidad donde reside gran parte de su belleza [...] como los ojos de la serpiente antes de morder.

Montaxe dunha reseñiña que firma Òscar Ruiz Fort na páxina de Akauzazte e Atanas Akerstra


Para escoitar o disco, aquí

*
sapo
soy el rey sapo en aguas envenenadas
aquí yo soy el juez, dueño y señor
bajo el sol que quema como bajo la lluvia
expando mi reino a través de mi croar
miles de ratas afilan sus dientes
mi sangre lisérgica es azul
soy el rey sapo en el lodo, danzando desnudo
este pozo de pura miseria es mi única pertenencia


[fotiños: Maruja Mallo cuberta de algas & o disco de AtanasAkerstra]

Rebeldes!

Un pouquiño de banda sonora para este domingo de lúa tormentosa!

"Mexan por nós e dicimos que chove" Castelao

Buscando verbas de Teresa Moure tan interesarse como estas, atopei este documento que recolle o traballo da Asociación Cultural Garipano. Xustiñó hoxe do traballo, acabei cunha compañeira buscando a verba "gallego" na RAE e falando disto mesmo na capital de x-pain!

Por se alguén quere asinar>>>aquí tedes a paxiniña!

Que ilusión que os que loitan por esta pedriña no camiño sexan tan novos e vitais!

Fuxir do exercicio de nostalxia

O traballo documental de María Ruido, que fun ver o venres á noite no marco da Documenta Madrid, Plan Rosebud, é unha boa forma de profundar no que ela chamou "as narrativas da transición", e sobre todo na versión oficial da transición... Se a primeira parte do documental Plan Rosebud I , fala sobre todo da memoria histórica; en Plan Rosebud II afonda nesa transición do franquismo á democracia, centrándose sobre todo no caso galego e asemellando as condicións industriais de Vigo coas de un Londres obreiro e revolto, e polo tanto falando dese remuíño de acción na arte chamado punk.


En palabras dela moito mellor:

*PLAN ROSEBUD I: A ecena do crime
*PLAN ROSEBUD II: Convocando ás pantasmas

Días de serpe

hau beste batek abesteko egiña izan zen
por la se,
zalpate,
funte fa, funte fi,
txiri, biri
ekatsu ekatsu, amen.
(hankarekin “aitaren” eginez esatekoa, sorgin bihurtzeko. -Joxemiel Barandiaranek jasoa.-)


Esto fue hecho para ser cantado por otro


(lo que sigue es una fórmula recogida por J. M Barandiaran para convertirse en bruja/o. para que funcione, sígnese con el pie mientras se repite la fórmula
----------------------------------------------------------------------------------
itzali motorrak (hitzik gabea)


apagad los motores (instrumental)
----------------------------------------------------------------------------------
sorgiñen dantza
danza de brujas y brujos

por la se,
zalpate,
funte fa, funte fi,
txiri, biri
ekatsu ekatsu, amen
----------------------------------------------------------------------------------


ISTO QUE AQUÍ HAI, ESTA DANZA PARA SE CONVERTER EN MEIGA HAI QUE VELA: A FORZA MILENARIA QUE O CORPO DE ROGE TRANSMITE DENTRO DA MURALLA DE RUÍDO DE AKAUZAZTE É ESTAR DENTRO DA NUBE DA ESCURIDADE. DENTRO DA BOCA DA MORTE. DENTRO DA LUZ NEGRA LEVÁNDONOS CARA ÓS MESMAS. MÁIS VIVAS CA NUNCA.




E PARA ARROUPAR, O FERMOSO TEXTO QUE TAMÉN SALTOU DÉCADAS PARA CHEGAR A NOSOUTRAS:


WITCH es un todo de todas las mujeres. Es teatro, magia de la revolución, terror, alegría, flores de ajo, hechizos. Es la conciencia de que las brujas y las gitanas fueron las primeras guerrilleras y luchadoras de la resistencia contra la opresión -especialmente la opresión de las mujeres - a través de la historia. Las brujas siempre han sido mujeres que se han atrevido a ser geniales, valientes, agresivas, inteligentes, inconformistas, exploradoras, curiosas, independientes, liberadas sexualmente, revolucionarias.

Esto posiblemente explica por qué nueve millones de ellas fueron quemadas. Las brujas han sido las primeras cabezas pensantes, las primeras practicantes del control de la natalidad y abortistas, las primeras alquimistas (¡convierte todo lo inservible en oro y devaluarás toda la idea de dinero!). No reconocían la superioridad de ningún hombre, siendo los vestigios vivientes de las más vieja de las culturas, aquella en la que hombres y mujeres tenían igualdad de derechos en una sociedad verdaderamente cooperadora, antes de que la represión mortífera a novel sexual, económico y espiritual de la sociedad Fálica Imperialista tomase el mando y comenzase a destruir la naturaleza y la sociedad humana.

WITCH vive y ríe en cada mujer. Es la parte libre de cada una de nosotras, bajo las sonrisas tímidas, la aprobación ante la absurda dominación masculina, el maquillaje o la ropa asfixiante para la piel que nuestra sociedad enferma nos exige llevar. No hay una "casi" WITCH. Si eres una mujer y te atreves a mirar dentro de ti, eres una Bruja. Crea tus propias normas. Eres libre y hermosa. Puedes ser invisible o visible acerca de cómo elijas dar a conocer tu cara de bruja. Puedes formar tu propio Grupo de Hermanas Brujas (trece es un número acogedor para un grupo) y hacer tus propias acciones.

Todo lo represivo, lo orientado únicamente a los hombres, lo codicioso, lo puritano, lo autoritario, ésos son tus objetivos. Tus armas son el teatro, la sátira, las explosiones, la magia, las hierbas, la música, los disfraces, las cámaras, las máscaras, los cánticos, las pegatinas, las plantillas y la pintura, las películas, las panderetas, los ladrillos, las escobas, las armas, las muñecas de vudú, los gatos, las velas, las campanillas, la tiza, los trozos de uñas, los cócteles molotov, los círculos venenosos, las mechas, las grabadoras, el incienso y tu propia y hermosa imaginación sin límites. Tu poder procede de tu propio ser como mujer, y se activa al trabajar conjuntamente con tus hermanas. El poder del Grupo es más que la suma de sus miembros individuales, porque es todas juntas.

Tienes el compromiso de liberar a nuestros hermanos de la opresión y de los roles sexuales estereotipados (tanto si les gusta como si no) al igual que a nosotras mismas. Te vuelves Bruja al decir en alto "soy una Bruja" tres veces y al penar en ello. Te vuelves Bruja siendo mujer, no dócil, enfadada, alegre e inmortal.


WITCH (Women's International Terrorist Conspirancy from Hell). Comunicados, textos y hechizos, La Felguera, Madrid, 2007.




Vera CHYTILOVA, Sedmikrasky (As margaridas), 1966>>> película... outra forma de conxurar en positivo...

Na procura do santo "esperanto"

ESTAS VERBAS SABIAS DE HELENA GONZÁLEZ SON BANDA SONORA PARA AS CONVERSAS TRAVESAS QUE TIVEMOS ESTES DÍAS COS NOS@S AMIG@S EUSKALDUNES/AS...nós riamonos, pero...



[...] Mais nesas andamos, convertendo a palabra liberdade nun farrapo nas bocas neoliberais e facendo da escola un pandeiro. O goberno da Comunidade de Madrid encheu as televisións cun spot das súas escolas en español-inglés e Esperanza Aguirre, no ton habitual, afirma que quere que os madrileños sexan bilingües, iso si, cun bilingüismo que non significa unha defensa do coñecemento de linguas senón apenas unha claudicación do monolingüismo imperante diante da presión globalizadora. Non sei de ninguén que defenda o coñecemento do galego como unha elección excluínte, senón como unha suma de linguas e, tal como evolúe Babel, unha boa educación trilingüe (galego, castelán e mais unha lingua estranxeira, polo menos) prepara cidadás e cidadáns para os tempos que veñen, porque aprender linguas non é unha mostra de discriminación senón unha maneira de abranguer e comprender o mundo no que vivimos. O inventario de razóns é longo. Cando rematan os argumentos sempre queda unha dúbida: por que será que algunhas nais e pais de Galicia Bilingüe desconfían tanto da capacidade de aprendizaxe e coñecemento crítico das súas fillas e fillos? Desculpen a dúbida, será que fun educada na consigna popular de que o “saber non ocupa lugar”.

Convirá reler de vagariño a Ramón Piñeiro e as súas reflexións sobre a lingua, e sobre todo saír á rúa, participar nos actos e manifestacións previstas para o 17 de maio, para que se oia o que pensa a sociedade civil contra a derogación do decreto do galego, porque, como escribiu Xohana Torres, “se ardemos, sopra o vento”. E habemos arder, a prol do galego, en Compostela e nas Ramblas de Barcelona. Boa semana e boas lecturas.


Texto completo no seu blog DAS ORIXES DE MARZO




[fotiños roubadas]

E seca, como me deixas, o deserto branco quere ser o camiño

[dobre click para lela]



No soy dueña de nada
mucho menos podría serlo de alguien.
No deberías temer
cuando estrangulo tu sexo,
no pienso darte hijos ni anillos ni promesas.

Toda la tierra que tengo la llevo en los zapatos.
Mi casa es este cuerpo que parece una mujer,
no necesito más paredes y adentro tengo
mucho espacio:
ese desierto negro que tanto te asusta.


Miriam REYES, Bella durmiente, Hiperión ediciones, Madrid, 2004.



Me he escondido debajo de las piedras
junto a los escorpiones
para que no me encuentres o encuentres la muerte.

O sangue é líquido

BOCA
succionando en la muerte
y rayos estelares
con los secretos de la sangre
salen de la vena
en la que el mundo fue a abrevar
y floreció

Morir
deduce su punto de vista del silencio
y el ojo sin mirada
del abandono del polvo sin perspectiva
pasa sobre el umbral del ver
mientras el drama del tiempo
es bendecido
justo detrás de su helado sudario.

Nelly SACHS, Viaje a la transparencia. Obra poética completa,Editorial Trotta, Madrid, 2009.


[2009 tamén será o ano no que atopei a Nelly Sachs]

A viaxe negra da luz

Divídete noche

Divídete noche
tus dos alas iluminadas
tiemblan de espanto
pues quiero irme
y te traigo devuelta la
sangrienta
tarde

NELLY SACHS



Fotos da viaxe a Bilbo-Azkoitia-Gernika: MADRID; AKAUZAZTE; HUMOR VÍTREO (a fotiño é de Txesus-gracias!-); ETEN; ETENIZADOR (ETEN + ATOMIZADOR); O MATADEIRO DE AZKOITIA (CENTRO SOCIAL OKUPADO ou gaztetxe); A MIÑA PINCHA FAVORITA; GAZTETXE de GERNIKA; PREMISAS do GAZTETXE GERNIKA; EUSKAL HERRIA.
A

Chamas simbólicas

Curioseando atopei a esta fotógrafa e collagera (¡!) americana, DANA HOEY, da que me sorprenderon as fotos cotiás dunha mirada que non sei ben como, coincide coa miña... non sei por que me chaman tanto as súas series, parecen fotos de excursións miñas, fotos artísiticas tamén de infantiles experimentos caseiros... non sei, quecéronme ben estes documentos...




parece que non só deste lado do océano queimamos aínda sostenes e cartos!je je!

[Título da cuarta fotiño que aquí engado: "PIG FOOD", jeje!]

Maio garda outra viaxe fermosísima para min!!! je, je...

Chumbo que brilla

Na ponte imos aló! coñecer de primeira man ese outro mundo do que nos falaban Leire, Usoa, Aloña e Almu!!! aló imos, nenas!!!

CONCERTO
Azkoitia Matadeixe (Matadeiro de Azkoitia)
Venres, 1 de Maio
HUMOR VÍTREO
ETENIZADOR (ETEN + ATOMIZADOR)
AKAUZAZTE

Velenosas

Emma reborda nos nosos teclados...

Ríndome ao silenzo
inimiga de calar
ondeo a miña tinta branca
xusto no gume
e no desequilibrio
aínda que fique alzada

Berros de tinta

Seliños dos debuxos do último libro de Caroline Sury, unha xoíña que podedes ver aquí!

jejeje, próximamente... radiando como elas!!!

Ingredentes para a revolución

Esta fin de semana foi especial, HUMOR VÍTREO saímos de Madrid por primeira vez para tocar en Avilés, na presentación do marabilloso fanzine TEMPUS FUGIT feito con esforzo, paixón e bo gusto.

Os contidos que van da música ó cine e á arte, reflexan transversalmente un profundo amor ós fanzines, á autoedición, e ás opinións libres de calquera interese en cada páxina.

Foi un soño ser chamadas, escoitadas, acollidas e valoradas. A Pablo e a Paula en especial e a tod@s os que apoiaron o proxecto debémoslle os litros de gasolina que durante meses de aquí en adiante usarán os nosos motorciños creadores, porque o día a día de tod@s éche no caso dos fanziner@s-organizadoras/es de espasmos culturais- creadores ruidosos (nun sentido amplo!) case case o mesmo: traballo e moitas ganas para sacar tempiño para seguir formándonos e tentando crear beleza, cuestionar ós discursos acomodados do cotiá.

Neste caso as expectativas de ver ónde se forxa este fermoso zine foron cubertas de cheo. Aí está a casiña de P&P, a banda sonora e o entusiasmo de Pablo, as ganas de Chechu, as ideas para novos proxectos de Paula, todo burbulleando nun mesmo punto xeográfico que deron por congregar nun pequeno Avilés a máis de 50 persoas sen parentesco algún con el@s para estar aí, interesarse, apoiar e quentar a estes días violentos e secos do presente.

Bicazos dende aquí, rapaces!

Pedras preciosas

Como dí un amigo meu: "o máis difícil é sair ó mundo, o demais vén rodado". Pois parece que si, está mañá amanezco cunha proposta de colaborar con esta escritora á que coñecín por correspondencia hai 10 anos e á que sempre persego.

Déixovos un texto seu e unha foto ben bela desta tortura deliciosa que é escribir.



Polo tacto descubrira as mais das cousas; como os pós da mica vella adoitaban apegarse aos dedos cando rozaba as paredes da igrexa; o mesmo coa tinta do xornal do día. E se mollaba coa lingua as xemas dos dedos íanse con ela os cabelos roxos das nenas que bulían fugaces cara á escola pasando polo seu lado, o camiño esbabexado de caracois, a cute liliácea dos allos que espía con coitelos; todo ficaba dentro dos dedos e daba chegado aos ollos por distinto camiño.

Ela non era cega, pero asexando entre portas e dentro de armarios durante toda a vida dera en recoñecer que é unicamente polo tacto que fican dentro do corpo as lembranzas sendo como estigmas. Nin palabra, nin beixo, nin cheiro perduraban tanto no seu corpo como ao marcarse por embaixo do dixital, por embaixo da pel toda, na endoderme, como xuvenca marcada de antigo, papel con cicatriz.

>>>texto íntegro>>>aquí

EMMA PEDREIRA, "Memoria dos dixitais", Dorna nº 28, Universidade de Santiago de Compostela, 2002.

Aupa!

Cecais alquela vez que estiven tan preto de ir vivir a Euskadi non andaba desencamiñada!

A visita dunhas euskaldunas esta fin se semana longa e festiva aquí déixame un boísimo sabor de boca... parece que por Gernika as okupas ou gaztetxes poden sobrevivir máis que algúns meses; que os concellos -despois de moito loitar iso si- chegan a mercar os terreos das okupacións para que ese espacio quede para todos os do pobo e que as poidan xestionar os grupos culturais da zona e a Asamblea de xoves de Gernika; que a xente fala a súa lingua contenta; que os carteis pro-aborto duran máis de 15 minutos, é máis duran aínda!; que a algunhas se lles ocorre queimar todos os seus sostenes na praia, e que a idea do 68 de Valerie Solanas do exterminio do home, ronda en cabezas non precisamente definidas clarísimamente cara a loita violeta, senón como un arrouto natural contra as inxustizas e encorsetamentos diarios... e tan sanísimamente que de pedra se quedan cando lles digo que ese manifesto, esa chamada ós comandos xa existe, non só no texto da visionaria Solanas, senón de xeito organizado na Barcelona actual!; ... parece que a xente se reúne para tomar kafea eta galletak tod@s xuntas e escoitar completiño un bo disco e despois un concertiño... -gracias iso si, á iniciativa e esforzo de Leire e Ibon, dúas xoíñas!-... isto é...
O PARAÍSO EXISTE E DAÍ HAI QUE APRENDER!


tixeiriñas para cortarnos a polla mental! (foto roubada!)

Obras son palabras...

Por fin unha exposición individual, W&W:WORKS&WORDS (1997-2008, que repasa a traxectoria de María Ruido estes días en México no Museo de Arte Carrillo Gil (MACG) -ó final da web do Museo podedes ver unha curta introducción da artista a esta exposición- e en Decembro no CGAC!

Para abrir boca déixovos un pequeno documento dunha das súas performances dos noventa; e un "trailer" da súa longametraxe/ensaio visual Plan Rosebud que regresa do New York International Independent Film & Video Festival de Nova York, da Academy of Fine Arts Faculty de Viena e doutra mostra na University of Leeds en Inglaterra ...e que estará en Madrid no marco do Documenta 09 no mes de Maio.



Bochas levantadas co seu traballo: aquí!

UNHA ENTREVISTA á artista NO DIARIO CULTURAL DA RADIO GALEGA AQUÍ!

Planeta dondo

Mirade o que atopei! que marabilla! esta escritora, a nosa Estíbaliz, "...", ten un mundo ben redondo no que dá ganas de meterse azul e non sair xamais. Vou durmir ben acolchada e estrelada.

Incendiaria nunca bombeira

Antes dos collages facía isto: collages improvisados sobre o escaner e retocados despois só saturando as súas cores ata a saciedade. Era a etapa de amar a Pipilotti, a Deborah Paauwe, a esa artista lituana que facía videoarte e que limpaba todo un cuarto banco coa súa diminuta lingua... que tempos aqueles, que pequena e revolta!


Cadros: "perna incendio", "oh capitán, meu capitán", "horizonte onde nace o sol", "soños de fresa".

Dende o máis profundo do útero

, o meu grupo favorito deste ano non é de fóra, a uns kilómetros de distancia (Carcelona) forxouse tanta beleza e resistencia só para o meu pracerciño!!!

E en xuño nos madriles gracias a Jose de Afeite al perro!!! que foi o que sacou o seu disco URBAN HERMITS (que recupera temas vellos e saca á luz novos) co que eu os coñecín!
Deste disco -recheíño de samplers feministas, como a fermosísima apertura cun texto poderosísimo e reconfortador das magníficas W.I.T.C.H. americanas (pero penso que lido por Amapolius de C-UTTER) - é o segundo video que poño aquí dun concerto en Xixón, no que alguén gravou a intro de "Desde lo más profundo del útero II".

A desfrutar!






WITCH es un todo de todas las mujeres. Es teatro, magia de la revolución, terror, alegría, flores de ajo, hechizos. Es la conciencia de que las brujas y las gitanas fueron las primeras guerrilleras y luchadoras de la resistencia contra la opresión -especialmente la opresión de las mujeres - a través de la historia. Las brujas siempre han sido mujeres que se han atrevido a ser geniales, valientes, agresivas, inteligentes, inconformistas, exploradoras, curiosas, independientes, liberadas sexualmente, revolucionarias.

Esto posiblemente explica por qué nueve millones de ellas fueron quemadas. Las brujas han sido las primeras cabezas pensantes, las primeras practicantes del control de la natalidad y abortistas, las primeras alquimistas (¡convierte todo lo inservible en oro y devaluarás toda la idea de dinero!). No reconocían la superioridad de ningún hombre, siendo los vestigios vivientes de las más vieja de las culturas, aquella en la que hombres y mujeres tenían igualdad de derechos en una sociedad verdaderamente cooperadora, antes de que la represión mortífera a novel sexual, económico y espiritual de la sociedad Fálica Imperialista tomase el mando y comenzase a destruir la naturaleza y la sociedad humana.

WITCH vive y ríe en cada mujer. Es la parte libre de cada una de nosotras, bajo las sonrisas tímidas, la aprobación ante la absurda dominación masculina, el maquillaje o la ropa asfixiante para la piel que nuestra sociedad enferma nos exige llevar. No hay una "casi" WITCH. Si eres una mujer y te atreves a mirar dentro de ti, eres una Bruja. Crea tus propias normas. Eres libre y hermosa. Puedes ser invisible o visible acerca de cómo elijas dar a conocer tu cara de bruja. Puedes formar tu propio Grupo de Hermanas Brujas (trece es un número acogedor para un grupo) y hacer tus propias acciones.

Todo lo represivo, lo orientado únicamente a los hombres, lo codicioso, lo puritano, lo autoritario, ésos son tus objetivos. Tus armas son el teatro, la sátira, las explosiones, la magia, las hierbas, la música, los disfraces, las cámaras, las máscaras, los cánticos, las pegatinas, las plantillas y la pintura, las películas, las panderetas, los ladrillos, las escobas, las armas, las muñecas de vudú, los gatos, las velas, las campanillas, la tiza, los trozos de uñas, los cócteles molotov, los círculos venenosos, las mechas, las grabadoras, el incienso y tu propia y hermosa imaginación sin límites. Tu poder procede de tu propio ser como mujer, y se activa al trabajar conjuntamente con tus hermanas. El poder del Grupo es más que la suma de sus miembros individuales, porque es todas juntas.

Tienes el compromiso de liberar a nuestros hermanos de la opresión y de los roles sexuales estereotipados (tanto si les gusta como si no) al igual que a nosotras mismas. Te vuelves Bruja al decir en alto "soy una Bruja" tres veces y al penar en ello. Te vuelves Bruja siendo mujer, no dócil, enfadada, alegre e inmortal.



WITCH (Women's International Terrorist Conspirancy from Hell). Comunicados, textos y hechizos, La Felguera, Madrid, 2007.

marzal

Marzo: un mesiño desconectada da rede na casa, pero profundamente conectada á vida... mil pasiños fermosos déronse este mes de viaxes e historias... de novas amizades e proxectos forxados:

*Martha Rosler en Granada é unha experiencia que recomendo a calquera que estea interesada/o nos discursos políticos, feministas... na arte... nos collages, ou na arte contemporánea que parte de postulados da setenteros e americanos da contracultura... Martha é unha muller pública, unha artista libre, unha persoa valente. Flípame. Arroupada me sentín esta fin de semana cheverísima en Granada.



*Tamén gracias á xenerosidade da miña amiga Marita, pudemos coñecer á interesante poeta, editora e activista peruana Violeta Barrientos, cuxa traxectoria recomendo coñecer sobre todo ás/ós interesadas/os en literatura fronteriza de temática erótica ou lesbiana... nas políticas sexuais, nos fortemente entrelazados feminismos latinoamericanos...

*Novos descubrimentos no mundo da arte galega que ronda por aquí en Madrid: suciedade punk do máis libre da man de Jose, editor subterráneo do selo NO DEJARÉ QUE SALVES ESTE MUNDO e pintor todoterreo; e Fojo, fanzinero de pro e creador de seres recheíños e coridos!



Fotiños: o logo da fermosa distribuidora de Basilio "Chingaste la confianza" feito por Fojo, e unha das camisetas de "Abominable futuro"(o seu grupo) que regala Jose nos puestitos que pon nos corcertos...

Concerto

HOXE...
El miércoles 18 de marzo (víspera de festivo) en la sala Freeway y por 2 euros:
Atomizador: Voz y cassettes triturados y ruido narcótico.
Abominable Futuro: Punk conceptual con tendencias apocalípticas.
40 carteles pintados a mano en las calles de Madrid, tu ciudad amiga!

DF

Reatopei a Daisy Fletcher!

Autoflaxelación

AO FALARMOS da alfabetización en Galicia
nós tamén estabamos dalgún xeito mortos.
Non mo dixo ninguén
pero sentía o abraio interposto entre a conversa e mais eu
víame aboiando na distancia precisa
que me obrigaba a afirmar que ninguén alí
podería rozar xamais coa xema dos dedos
a dozura da alfabetización.

Lonxe e desdebuxados
coa realidade noutra esfera
falabamos do que non era noso.
Alguén debería explicar
a quen lle pertence a alfabetización
a autodeterminación
a flaxelación.
Onde están, se conversamos con elas, ou como xiraría
o mundo se ningún esquimó
cometese a extravagancia
de falar.

ORIANA MÉNDEZ, Derradeiras conversas co capitán Kraft, Galaxia, Vigo, 2007.

Aínda con el no padal... mastigando as conversas, entendendo quén é este Kraft, pero non podo non convidarvos a semellante manxar... non sempre é doce a exquisitez; mestura sabores, salgado e un chisco ácedo... amargo e frutal...


Traducción ó castelán dalgúns dos poemas deste libro, aquí

Látego

Este foi un domingo precioso!
Marzo promete beleza a mancheas!!!

Sobre a mesa: Las hijas de Egalia de GERD BRANTENBERG, W.I.T.C.H. a edición de La felguera, o nº12 do fanzine LUNA,The Power of Feminist Art, o ep de Condenada e SIN ORDen, cinta de C-UTTER..., o número adicado a ANGRY WOMEN da incrible revista RE SEARCH!

Eparamostraunbotón

Hoxe sae en Galicia-hoxe unha entrevista que me fixo Lupe Gómez vía epistolar esta semana.

Engado aquí o textiño que por motivos de espazo non sae sobre o porque ós zines, por que a autoedición que me parece importantísimo para entender o noso xeito de "editar" e de vivir... (ah, e o de "escritoras desaparecidas en combate" vai cun jijiji, senón parece que teño a man na cartuchera... )


[[[Eu sempre sentín que non só importaba o que unha dixera senón onde. Despois descubrín que isto era que nada é inocente, que todo é político... por iso sempre me interesaron moito as pulicacións que unha fai na casa, que non pasan filtros... non che é casualidade que a maioría deles sexan políticamente explícitos... pero bueno non me vou enredar; o caso é que se xunta isto con que os diarios, a literatura subterránea por persoal ou minusvalorada (queimada ou non por nós mesmas ou por outros) é –e nin sequera por un motivo ideolóxico como outras literaturas contra o poder, pois por desgraza non falo da literatura feminista - a literatura das mulleres. Así que para min, que non podo non partir dos handicaps que históricamente temos para estar aquí, que non podo non partir da verdade... é o territorio que sinto meu... Por isto os zines.]]]

[[[humor vítreo é un xogo e tamén unha mensaxe anticopyright (non se pode cercar a creación ata os límites absurdos ós que estamos chegando...), ademáis ninguén millor que as/os creadoras/es saben que todo vén doutro lado, que xa nada é orixinal... como ben che dixo naquela conversa a ti Estíbaliz (E), “a cultura é un plaxio”... e así debe ser, ¿qué somos uns sen os outros?
Non queremos meternos en en líos como valente e admirablemente se meteron outr@s plunderfónic@s, pero esa mensaxe hai que seguir dándoa!!!]]]



imaxe: o belísimo collage político de Martha Rosler... ogallá e sexa así como me ve Lupe...

Lunáticas

"ó peixe debil a corrente levarao a un lugar seguro
o peixe forte estará so nun esforzo que se multiplica"
YC

Como dixo Elena: Ana fai doblete.
Si!
Onte con La bella varsovia, lendo textos dun Pintalabios aínda inédito e gozando co resto da festa polaca, cal peixe na auga deixándome levar ... e esta noite chegando tarde á presentación de Luna, pero ollándolle o naris de puntillas, pechando os oídos para non oir palabras soltas, versos desmembrados , shhhhs aburridos ou en forma de sorrisos diabólicos que cecais proveñan do seu amante...
si, deixeime levar cal peixe...



fotiños:Luna

"A chegada á escrita"*

No me he movido.
- ¡Te he dicho que la cojas!- los labios apretados no se movían, pero yo la entendía.
- ¿Qué debo hacer? - le he preguntado, entre temerosa y curiosa.
- Ya sabes lo que debes hacer. No seas imbécil y coge ese coño de pluma, de prisa.

Melissa P., El aroma de tu aliento, Poliedro, Barcelona, 2005.

Periel Aschenbrand nun descasiño...
Rebeca Horn en plena performance escritora...

*Heléne Cixous

As raíces

A interesante Roxanne M. Carter fai esta homenaxe na súa páxina!!! qué gozada, estes días direi quen é quen!!!
Un bico empoderado para todas/os!!!

लाजोस पंटर

Algunhas tivemos a grandísima sorte de asistir a un dos obradoiros de autodefensa feminista que dá Maitena por toda a Península e tamén por Latinoamérica e Europa. 18 afortunadas fomos empoderadas ata a saciedade tentando desentrañar o marco estructural da violencia sexista: dende microviolencias cotiás ata agresións físicas... decatámonos algunhas por primeira vez e outras a un nivel máis fondo, da enorme e enraizada dimensión desta violencia na nosa sociedade.
Se a cousa quedara aí viríamos destruidas para a casa, pero todo este sacar teas dos ollos veu acompañado de un empoderamento extraordinario (si quero e podo defenderme de agresións verbais; de tratos diferenciados; de violencias de todo tipo que non esperan a miña resposta...), de grande esperanza nas redes entre nosoutras e de ganas de acender luces nas cabezas dos amigos amados...

Maitena pertence á asamblea feminista de Bizcaia dende os 13 anos e agora mesmo nun dos moitos proxectos nos que está metida é en formar profesoras de autodefensa en El Salvador... ela é o vivo exemplo de que unha pode convertirse na que quere, superar o que sexa, vivir intensamente, domar a voz propia... e ser todo o pública e libre que se merece!!!

Dende aquí só quero agradecer a Marisa Mediavilla, extraordinaria onde as haxa, que nos fixera de ponte para estar no que xa é un local histórico, a Asamblea Feminista de Madrid na rúa Barquillo...; ó Patio Maravillas por apoiarnos dende o principio - e sobre todo a María -; ás voceiras do programa "Nosotras en el mundo" de RADIO VALLEKAS por chamarnos para entrevistarnos; e a tod@s @s que se amosaron máis abert@s ou menos a un proxecto autónomo, autoxestionado e sen nome propio cando chamamos á súa porta.
Un bico a cada unha das rapazas participantes, uns soles ben brillantes;
e todo o noso amor para Maitena Monroy: única e irrepetible!



fotiños: póster empoderado das feministas chicanas & amorcito setentero contra a desesperanza da que falaba Laura!!!

Furia e óxido!

Esta fin de semana vén completiña, corazón salvaxe estaremos aprendendo e coordinando (n)o Obradoiro de autodefensa que levamos organizando este novo ano con Mai Monroy na sede da Asamblea Feminista (Barquillo, 44, Madrid). E pola noite, o sábado, no Siroco afeite al perro prepara tres fermosos concertos: ruido, furia e óxido a mancheas con ETEN, AKAUZAZTE e ATOMIZADOR.
¡Toda a información tédela no blog do fermoso selo madrileño!

Contos de fada rotos

www.thegirlproject.org


[a fotiño é miña]

Autodefensa

Corazón salvaxe organiza este obradoiro que querería ser permanente, pero para comezar non está nada mal...


aquí minicollages que poden ser marcapáxinas para axudar a financiar o obradoiro...

No sex, SAX!

graffiteira galega, gústame!

A benvida

Nesta última viaxe á casa, nestas festas de despedida dun ano difícil e á vez feliz topeime na marabillosa couceiro con este libro que me cambiou.
BENVIDAS non é un libro máis, é unha portiña á humildade, ao desprexuízo; é un ollo a un meu feminismo libre, a un sair da casa das verbas aireándoas, unha chamada á acción, un abrir os brazos á xente.
Por iso, este libro deume a benvida ó novo ano, á nova vida.



A imparable María Reimóndez lendo á escritora Sukirtharani favorita dende xa!

cabeceira 2

melissa p. by melissa p.


[...]Empezamos con la segunda pregunta: sí, el mundo de la literatura, en general, es muy snob. Tanto editores, como escritores como muchos lectores... Desafortunadamente, la gente no soporta distintas cosas de mí... No soportan que yo tenga una relación natural con el sexo y que escriba sobre ello sin morbo.... No soportan que haya tenido éxito siendo tan joven y la última cosa que no soportan es que sea una mujer. Por este motivo, es dificil que me tomen en serio: el sexo no se considera un tema que pueda formar parte de la literatura.

[...]la cultura católica, la Iglesia, ha trabajado mucho para hacer del sexo algo diabólico. A mi entender, lo han hecho para manipular a la gente, sabiendo que el sexo es la única parte real del ser humano, la única parte verdadera y por lo tanto la única que hay que destruir


Melissa P. (Melissa Panarello)
Entrevista dixital en ElPais.com en Maio 2007

2009!

Felicísimo ano nove, como dí a miña benquerida Fernanda!!!
un bico grande na fronte!

Soñada ou lembrada

¡últimos collages!

Tarde de nenos

Non sei se alguén máis estará dacordo, pero eu vexo nas esculturas de Shary Boyle certas semellanzas cos meus collages... jejeje...

Bico pola incrible tarde sobredimensionada co novo Kramers Ergot 7, todo un regreso á tenra infancia...


[tentarei poñer outra foto onde se vexan as dimensións reais do libro; a ollo: 60x40 cms...// a Shary descubrina aquí...]

Festivo traballo

[o taller...]

Paso a tarde collageando para conseguir uns cartiños para un cursiño que as corazón salvaxe estamos a preparar...
Aquí unha mostra dos marcapáxinas e mini collages que pronto venderemos...

cabeceira 1 de tantas

www.melaniepullen.com

¡BOAS





FESTAS!

¡Ruido incendiario!

Os meus amigos de Atomizador e Abominable futuro embárcanse nunha minixira este fin de semana coa que percorreran o norte... e entre as citas hai dúas galegas, unha en Vigo e outra na Coruña... estades todos avisados, por se queredes un pouco de ruido experimental e abrasador de conciencias...

Copio o textiño de afeite al perro e engado os carteis do evento vigués e xixonés...

Minigira de Atomizador junto a sus buenos amigos Abominable Futuro.
Estreno en directo de Atomizador tras sacar unos 50 cassettes por minuto el último año.
¡A partir del viernes!

-19 de diciembre - Atomizador + Abominable Futuro (pub Aurki, Abenduak 19 Ostirala, Bilbo, 20:00, 4 euros).
-20 de diciembre - Atomizador + Abominable Futuro + Penca Catalogue (Bola 8, 6 euros, 20:00, Xixón).
-21 de diciembre - Atomizador + Abominable Futuro (Casa das Atochas, 3 euros, A Coruña, 20:30).
-22 de diciembre - Atomizador + Abominable Futuro (Vigo, calle del Viso 67, cerca de Travesía de Vigo, gratis/apoyo).


www.aambulanciaa.blogspot.com
www.afeitealperro.blogspot.com
www.nodejarequesalvesestemundo.blogspot.com

Vítreas asasinas

As de corazón salvaxe acabamos de sacar a nova cinta de Humor vítreo, o grupo de collage improvisado que teño con Jose... ¡a felicidade! este sábado estivemos en vallekas gozando mentres nevaba... copio aquí o textiño no que explico o nacemento da vitriedade!!!

HUMOR VÍTREO formouse cando Jose e máis eu comezamos a falar dos collages que faciamos de pequenos con cancións favoritas. Chamounos a atención que ós dous se nos dera polo mesmo e quixemos xogar de grandes unha tarde de domingo... amantes do ruido (noise) decidimos usar discos como recursos de onde extraer os sons, pero tiñamos claro que desta volta non queríamos cachiños reconocibles, puros, senón que ós dous nos apeteceu mesturar apenas sons -e probar a distorsionalos, alongalos, enmudecelos, samplealos ... con delay... - para conseguir algo ruidoso, mixto, alborotado: un collage no que non se recoñecesen os materiais de orixe...
Para ver qué demo estabamos facendo grabámonos e así comezou unha longa serie de domingos experimentadores e entusiastas que deron lugar a HUMOR VÍTREO... No camiño fomos escoitando toda a plunderfonía que hai regada polo mundo, como chamou John Oswald a este facer collage ou montaxe musical a partir de discos ou grabacións xa existentes, ¡¡¡e nós quixemos bautizarnos como punkderfónicos!!!

Máis en corazón salvaxe...

foto desbocada: melanie pullen

"ahora me da más pena que haya muerto..."

http://nuestrashijasderegresoacasa.blogspot.com/

Non sei como comezou a cousa, pero de súpeto M estaba falándome de 2066 de Roberto Bolaño. Eu estoitaba á lectora entusiasmada e arrepiada a partes iguais e entón na miña cabeza uniuse unha historia anterior que me contara minutos antes (saindo coñeceu a unha muller que falaba sen parar de Ciudad Juárez) e dixen en alto CiudadJuárez. M. saltou da silla e pediume que por favor lle explicara que estaba a pasar aí porque dende que estaba metida na novela non paraba de oir ese nome e que todo “era” 2066. Humildemente conteille o pouquiño que eu sei (gracias á experiencia de montar un Benefit xunto con Belinda, María e Leslie e a impagable colaboración de Elena e dos grupos e persoas que se implicaron, xa que as dúas últimas, valentes voluntarias no 2006 en NHRC, quixeron levarlle a Marisela uns cartiños para a asociación). Pero M quedou de pedra, dicíndome que como na literatura e sobre a obra dun autor glorificado como Bolaño non se fala diso e todo se resume a poñer ó lado de Santa Teresa - a cidade do libro- “(trasunto de Ciudad Juárez)”... porque non hai crítica -que nós atopáramos- que fale do que supón que o autor se metera nesta bomba de reloxería ¡REAL!, punta do iceberg do noso odioso sistema, e todo o que conleva facer público un tema ignorado con ganas, silenciado dentro e fóra de México, normalizado… que falen da novela como se fose unha novela negra "deste novo Cortázar"...
Habería que repasar a crítica especializada, as reseñas das revistas, pero quén falará de feminicidio cando hai que dicir crime.

Pero por sorte onte coñecín a unha mexicana incrible, filósofa, inqueda e reactiva que está traballar para darlle Nome ó que alí pasa : “para cambiar algo primero hay que nombrarlo”, dime.
Voume á cama esperanzada, cun sorriso brillante. ¡Gracias, S.!

F E M I N I C I D I O

contracapa do libro

INFORMACIÓN DIRECTA, AXUDA E SINATURAS / FIRMAS: www.mujeresdejuárez.org
LAZOS: http://www.mujeresdejuarez.org/enlaces.htm

Elexir o nome propio: Sayak

Un textiño da miña feliz lectura neste día libre...


Nací un jueves. Nazco todos los días.

Ya he aprendido a guardar secretos.
No diré que me tiño el pelo con sangre.
No diré que la recolecto de las heridas, de las
comisuras de los labios reventados, del flujo menstrual.
La recolecto y me pinto el pelo, desde hace mucho
tiempo.

Tú lo sabes, una medusa necesita alimentar a sus serpientes.


Valencia Triana, Margarita-Sayak, Jueves Fausto, La Línea.Ediciones de la Esquina, Tijuana, 2004


esta foto é un fotograma dunha peliculiña de Pipilotti Rist

Pílulas de verbas para o esquezo

De que falamos cando falamos de Plath, realmente Elena Medel na súa reseña á edición completa da súa poesía en "Poesía digital" (boletín que recomendo rotundamente) dá no cravo fiando a súa crítica co tema pendente de enxugar á morta, porque ¿como lela sen partir do reflexo desfigurado, o rumor, as versións? Hai que tentalo, claro que si, aló imos...

Xogando coa enfermidade

Quería colaborar a todo meter co colectivo RENDERÉN pero estiven ata o último día matinando qué me suxería a min "a falacia da sustentabilidade"; laiaba polo anterior tema -segundo eu- "a civilización enferma" porque de seguido me viña á cabeza un collage ben figurativo, cheo de caras con fouciños de animais, ou con estraños rasgos rasgados dos que só quedaba unha pel dada a volta e embaixo aparecían manchas doorosas, purgantes, supuradoras... orgánicas ou derramadas escenas habituais na nosa sociedade mais enfermizas...imaxinaba eu detalle a detalle tales enxendros e pensaba nalgo ben limpo para a sustentabilidade naufragada...
e cal foi a miña sorpresa cando enviei o domingo este colaxe que vos mostro e me dixeron que ¡¡¡o tema era o outro, o que eu morría por materializar nunha imaxe, a civilización enferma!!!

Dende aquí quero loar a apertura de miras, a visión, o cariño e a profesionalidade dende o que traballa Renderén, pois como publicación anarquista non se queda nunha interpretación gastada, anacrónica e gris- por moito que a publicación non sexa en cor é pura liberdade o que se respira nas súas páxinas- , senón que dende a arte quere que repensemos os conceptos do duro xogo entre o poder e a sociedade. Así, ó contrario que moitos colectivos anarquistas - pronto concretarei!- acepta estéticas non recoñecidas pola tradición da arte politizada, que non política, nin se asusta de certas apostas alonxadas estéticamente do branco e negro suxo e con letras de CRASS-por sorte!-* habituais.

G R A C I A S, Renderén meus!!!

[Recomendacións para desprexuizarse: GEE VAUCHER (e aquí e e aquí), UNIÓN LIBRE e OLGA NOVO]

*¡o grupo anarcopunk máis incrible do mundo!

Disparando beleza

Antes o matizaba, agora estou totalmente dacordo con YC, sobre todo se miro cara adentro:

"[...] E pode que peque de inxenua, pero sempre tendo a refugar os principios "carencialistas" e os procesos defectivos, quero dicir, os que se definen substancialmente arredor daquilo do que carecen (como "certo" feminismo, como certas actitudes de "resistencia" cultural xa tan obsoletas); semellan salientar precisamente aquilo do que adoecen, e resultan impertinentes de puro derrotismo."



Palabras extraídas desta entrevista fai un ano en Galicia-hoxe.

"SOY 1 EXTRANJERO PARA DIOS/ PARA LA POLICÍA/ PARA MÍ MISMO"

ESCRITO EN LAS COSTILLAS VOLADORAS DE MI SLEEPING BAG


Importa tanto / la manera de sacudir las botas
las muecas-sube & baja / las cosquillas agridulces que le provocas
al paisaje
tu risa de cascada antes & después
& aun durante 1 crucigrama – autostop /1 chiquilín golpeado
que hayas resorteado tus sentidos & tu piel
cruzado muros o miradas que aún no saben del placer de verse
radiografiadas con las manos en la masa
Importa tanto tu respuesta-resplandor / tu navajazo-pintarrayas
la cumbiahorizontal / el kamasutracaudaloso
que comiences a silbar
apenas palpes tan en ti / tan en los otros
tu descompostura: su lesión
el chirrido de las lágrimas nadando en la sartén / eléctrico sartén /
donde te escapas o te fríes.


MARIO SANTIAGO PAPASQUIARO



Guzán, Raul & López, Rebeca (eds.), Jeta de santo. Antología poética 1974 – 1997. Mario Santiago Papasquiaro, Fondo de Cultura Económica, México D.F., 2008



poema manuscrito por Mario Santiago Papasquiaro (collino do blog: www.literaturaylibres.blogspot.com; o pé da imaxe orixinal é "cedido cuatemente por el cuate Bruno Montané K.").

Neve sangrada

Os lectores galegos temos a sorte de que sexa o interesante Xoán Abeleira o que traduza a súa poesía completa ó castelán; ó menos eu, estou á espera da edición correspondente na nosa lingua (jiji!), pero mentres -e continuando o número adicado á millor poeta do mundo fai un par de anos- a REVISTA DAS LETRAS do noso único diario en galego, publicou fai unhas semanas este monográfico adicado a ela:

SYLVIA PLATH

Con espiñas

(doble click na imaxe abre a reseña)

"Traje conmigo a Francia mi precioso pañuelo. Como un estandarte que hubiera hecho muchas campañas, sus colores ahora están apagados.
Es ahora cuando lo encuentro más hermoso. Está acribillado de agujeros mi pañuelo. No fueron las balas las que lo llenaron de estrellas, sino mi primer cigarrillo, aquel prodigioso día en el que, con mano torpe, enrollé el tabaco que un ruso me dió".


ELINA, ODETTE, Sin flores ni coronas, Periférica, Cáceres, 2008. [Postfacio de Silvie Jedynek]

Capas de ozono

Ás veces é necesario ver os entresixos editoriais para lembrar que custa moito facer as cousas, pero non só a unha mesma, e que hai que seguir; e tamén que o millor é o camiño e as persoas que atopamos nel, a pesares do durísimo que é lidiar entre nós na invisíbel liña do traballo artístico no que o persoal e o material (¡digamos, en vez de profesional!)se mesturan dando lugar a cócteles explosivos...
Digo todo isto pola reseñiña que Arnau, do fermoso e poderoso selo OZONO KIDS (do que vos recomendo en primeiro lugar ó galego MIGUEL PRADO, a súa "máscara de sangre" é imprescindible*) fixo sobre o proceso de sacar á luz o disco dos meus amigos ENSALADILLA RUSA, ese marabilloso grupo ó que non cheguei a ver en vivo e que vos aseguro que é un dos tres desexos da miña lámpara marabillosa...¡jijiji!

¡hai que seguir e con ganas!

*Máscara de sangue distribuíao tamén o incrible colectivo ARTO ARTIAN, agora mesmo está esgotado, pero pode baixarse da páxina do propio Miguel Prado!!!

A páxina rusa: http://www.ensaladillarusa.es.vg/

Lóstrego de testosterona

De Lightning Bolt me flipa en primeiro lugar que toquen entre a xente, non fronte á xente , nin para a xente.
A música é pura enerxía que enxordece e altera. O sábado, para o meu gusto, estiveron too much hevirulos, pero paga a pena ver unha proposta tan radical, intensa, absulotamentelibre e apaixoada fóra do circuito do punk ibérico... (qué envexa que haxa, neste caso que houbera, sitios como FORT THUNDER -okupa creativa da que formaban parte, xunto con moitas outras/os artistas en Providence- fóra das nosas fronteiras...)
Ademáis o hiperactivo BRIAN CHIPPENDALE é un debuxante alucinante e alucinado ó que de verdade perseguir...

Enriba da miña mesa, un documental emprestado que vai de xira con eles e parece que é incrible: THE POWER OF SALAD & MILKSHAKES, ¡xa vos contarei!





¡Recomendo que lle botedes unha ollada ás fotos da okupa, unha pasada!
Aquí, tres de mostra...

Illas de tinta

Estes días está TOMÁS SEGOVIA dando un taller de "artesanía poética" na Residencia de Estudiantes en Madrid e esta noite tivemos a sorte íntima de desfrutar del en Arrebato, unha librería que chama a atención por ser de segunda man , pero ó meu parecer con criterio; ademais non sei se está especializada en poesía ¡ou simplente é que a coidan con entusiasmo! Boa mostra disto é o FESTIVAL POETAS POR KM2 que organizan cada ano, un maratón que celebra o xénero en vivo interdisciplinariamente (¡e eu tiven a sorte de participar nel no 2006 xunto con Elena Medel, ela texto e eu imaxe&son!). Por se isto fora pouco, teñen especial importancia na libreria as editoras pequenas e independentes, e aquí sí existen a autoedición e os fanzines. Todo un luxo de contexto para saborear os poemas de Tomás Segovia.



esta inmovilidad de ojos atónitos / y postrado lenguaje / que me encadena a estar presente / en la ausencia de mí / a esta sombría suspensión de mi latir difunto / le pregunto / si he de morir sin haberme lavado / de tanta sucia soledad errática / y qué sol me podrá secar un día / de aquellas cavernosas aguas pútridas / donde he chapoteado tanto / mirando tiritar la vida / desfigurada por la llaga obscena / del amor omitido».

TS

¡Noite pecha e suorosa! ¡ja!

SUDOR, eléctricidade pura, como sempre (substituíndo a NO FUCKER, que non puideron voar); SILLA ELÉCTRICA entregados; e CRIMEN DE ESTADO, apaixoadísimos... é o resultado de unha noite SÓLO PARA PUNKS, jeje, é broma, uso o bonito nome co que Jorge acaba de bautizar ó seu novo selo: ¡benvido!






¡Aquí as veloces SILLA ELÉCTRICA!

Planeta negro

dobre click na imaxe deixa ler a reseña!


Unha compañeira de viaxe poética (Transgeneración 1.0., Málaga, 2007), Carmen López, ten un novo libro e atópoa por casualidade nunha revista no traballo. Aquí está a reseña (creo que o dobleclick a agranda e a deixa ler) e un poema seu, que collín da súa páxina e que me chifla! Noraboísma, Carmen, ¡que ganas de felicitarte en persoa!

In media res

Hoy debería ser jueves
perfecta mitad de la semana
o un espléndido mayo
casi pasando el ecuador
y yo debería tener quince años
en mitad de la pura vida
pero a los treinta sabré
que a la entera muerte nada le importan
las medias tintas
ni las medias ocres sin calor para el verano
ni la medianeza de un locus amoenus
interrogado millares de veces en toda la tierra
porque siempre brilla como una exclamación
en mitad del espacio
aunque aún no he comprendido
qué es el infinito o qué significa la eternidad
cuando doy vueltas al café de la mañana
y el azúcar se derrama sobre la mesa negra
como astros diminutos en mitad del universo.

Noite pecha

Onte noite divertidísima de harcore (es punk radikal, jeje!) na CSO El cierre !!! Os meus favoritos, Sudor, pero Depósito de cadáveres tamén me fliparon.



E o mércores as magníficas Silla eléctrica, os esperados No fucker e os anarcobarceloneses Crimen de estado. !!!

¡¡¡Gracias Jorge por recomendarnos CONDENADA, xa son as miñas favoritas!!! Forza chicana!!!
¡Podedes escoitalas aquí!

O amor

Desexo

"El 'collage", dijo una vez Ernst parafraseando a Freud,
"es la satisfacción de un deseo"

ESTRELLA DE DIEGO

O corpo desaloxado

Levo uns días coa cabeza soterrada nos libros de Miriam Reyes. O motivo, unha reseña que pronto verá a luz nunha revista que aínda descoñezo , pero cuxa editora respeto, e moito.
É incrible como esta poeta dende (ben, cecais non o primeiro verso publicado) pero si dende o primeiro paso en firme dado en forma de libro, xa ten a voz que é ela e o pulso firme da que invita...
Estou entusiasmada. Penso que medrei: cando collín Espejo negro por primeira vez tiven que lelo cunha soa man, e non no sentido que estades pensando; de verdade que agarraba o libro de pé e no ar e coa outra man por veces me collía a fronte e por veces me apoiaba na parede que a cegas buscaba. Doíame. Agora tamén, pero doutra forma. É como se me puidera meter dentro, na súa pel, e despois sair e ser eu mesma, aínda que dorida, zarandeada, con nauseas, si, pero ó fin eu. Agora podo ler.
Non sei se me entendedes.
Coñezo a moita xente devota da literatura á que non lle ten pasado.

Pero ben, quérovos recomendar non só as súas verbas, a súa páxina, o seu rastro... senón tamén unha entrevista en Nosotras en el mundo (xunto con Laura freixas) deliciosa... e tamén a súa ultimísima poética que temos a sorte de degustar xa que aparece no catálogo do encontro "Femigrama" que se está desenrolando estes días de Novembro. ¡Quedades en boa compaña!



fotos: a xenial e novísima suicida Francesca Woodman

"[...] e iso é o que quero para min, unha vida e uns desexos autoxestionados [...]"

Hoxe unha amiguísima miña envioume unha carta preciosa sobre unha conversa que tiñamos que rematar, sobre o noso andar funambulista pola vida... as súas verbas son espelliños que quentan con só mirarse neles:

"E si que creo nunha loita concreta, real e explícita, colectiva. Do mesmo xeito que creo na acción individual cada día, na vida pequena de cada unha, nas relacións persoais, amorosas, familiares, laborais… en intentar buscar recursos e vías creativas para que as nosas vidas sexan propias e novas, distintas do que pretende impoñerse e xa é normativo/normal."

Xemelgas

Puxen esta foto de cabeceira, que xa fixen fai un par de aniños, porque onte estiven la presentación da primeira novela , Tiempos gemelos, da miña amiga María Zaragoza e dende que lle anda rondando un proxecto precioso con forma de boneca na cabeza, as maniquís e ela para mí están endiañadamente unidas.
Falando da noite: facía anos que non ía a un evento con tanta xente. Non sei se foi polo Hotel Kafka, polo Gala, pola Asociación de escritores que lle axudou ¡a ela! a organizar o evento, en fin que quedei abraiada co xentío e a interese. Claro que ademáis da subterraneidade que frecuento, cecais ten que ver que fora unha presentación narrativa e non de poesía.

En todo caso o pouquiño que lin da novela de María, pareceume interesante: escrita dende unha distancia teatral e cunha linguaxe real, non botaba para atrás nin sequera a unha desertora da narrativa longa como son eu estes días.

Adiante nena, estabas reguapísima, ogallá e atope unha foto túa ó Mia Wallace para o album dos días violentos: ¡muuuua!; mentres, a de ficción:

Maxia negra

Angélica Liddell escribe a diario aquí: www.miputaperrera.blogspot.com

Entusiasmada estou.¡Que sorte temos: unha parte máis da súa obra revulsiva agora en forma de diario inmediato!

Escollo isto que ilustra perfectamente o meu durísimo día de hoxe:
"Los intereses sustituyen al amor, a la inteligencia y a la bondad"; merda, merda, merda por todas partes, ruindade, absurdeces, nada. E ante iso, a beleza e sobre todo a paixón pola vida. Si. Mañá será un día fermosísimo.


ana mendieta

"Fanzine de vergüenzas"

El nuevo número de CAGADA EN LA MANO es brutal!!! Nuestro amigo Héctor Melchor autor del precioso fanzine DISCULPE y CUANDO YA NO QUEDEN BALAS (a cuatro manos con Mario Albelo del HERPES y con contraportada de HAZ), renueva apuesta con este fanzine de vergüenzas dibujado sintética y punkísimamente!!! 14 historietas para partirse de risa donde brilla la escatología fina y el harcoretismo sucio!!!



CAGADA EN LA MANO #2,
Madrid-Toledo, Octubre 2008.

Caroline & Luna

Paso o fin de semana derretetendo as retinas co traballo incrible, brut e punkísimo de le dernier cri e arruinándome cliqueandonline varios libros (¡esgotados!) da miña favoritísima debuxanta e editora salvaxe Caroline Sury!!!
Este cachiño de noite de luns é para as fotos-poemas de Luna.

¿Onde quedo eu no medio de toda esta beleza?
Teño ganas de embrutecer os colaxes.



Recomendadísimos os novos debuxos-grabados de Sury, que tía!!!

Humor vítreo, ¡sempre!

O festival foi un éxito. A verdade é que esto de collagear en vivo é como recitar: moitos nervios pero tamén unha sensación de placer, de ganas dunha mesma pouco cotiá. E moitas ganas de repetir...

Ando á espera dalgunha fotiño ou video que poder gardar...

¡A arte tampouco!

Experimento anaquiños de min

outro collage que non é o da monstra



Nos collages permítome ser prosaica. Ó menos nos títulos longos, sobre o persoal ou próximo. Decido arriscar: traballalos sen pausa por ver se se transforman ou desaparecen.
Pero cando J. me dí este encántame, boneca infernal, penso aínda sen sabelo, debo ir por bo camiño; debe ser monstruosa esta beleza controlada, este F estoupando excesivísimo, si.
Por aquí vou ben.

Recomendacións: o recén descuberto blog da brillante profe, crítica e colaboradora radiofónica Helena González; e a nova búsola, fresquiña e interesantísima.

Unha mirada moderna

Ás veces o vrau regala soños:
aquí Un regarde moderne en Paris e un tesouro atopado aló;o traballo da collagera Marie Nöel,¡desfrutádeo! E... ¡volta ó cole…!

ALGUNHAS FOLLAS DO LIBRIÑO DE COLLAGES ORIXINAL DE MARIE NÖEL.

O corpo cartel

Tentando recuperar antigas páxinas de artistas que xa fai un tempo que non visitaba, reatopei a Periel Aschenbrand co seu proxecto BODY AS BILLBOARD de xa fai uns aniños... invítovos a botarlle unha ollada - contextualizándoa na mercadotecnia americanda, iso si! -; paréceme interesante como o ideou e a iniciativa en si ¡desfrutádea!




¡CLICADE NA IMAXE PARA LER AS INTENCIÓNS!

A pluma escura

Onte estivemos na exposición da Pluma Electri*k "The dark side of the room". Un proxecto algo segredo pola súa condición que traspasa tamén ó temático. Unha sorte poder espiar esta idea escura e chula.
Estar na súa casa é entrar nas súas cabezas: ARTE por todas partes que fala e fire; paredes e teitos sementados de acendidas alarmas vermellas. No salón, o taller onde fornean os libros. ¡Calquera que pase por alí sentirá a cambra entusiasta de vivir creando ó tocar a Aïda e Diego!

Desvelade parte do misterio aquí ¡e o resto, asistindo á próxima!
O salonciño-forno aquí e ¡nesta reportaxe!.

¡Mil gracias pola invitación, rapaces!

Pensando peixes

Acaban de sair dous libros para nen@s de Clarice Lispector en español. El conejo que sabía pensar e La mujer que mató a los peces. Eran un tema pendente-un pracerciño reservado que esta tarde tiven a sorte de darme gracias a un traballo esporádico nunha librería especializadísima en infantil. Nena de 6 a 8 anos fun, arruñando o nariz canda o coelliño, pero a verdade esperaba máis salvaxismo tipo Lispector. Máis descontrol nos fiíños caendo das mans abertas… como dixo unha amiga "¡que bruta no conto da muller que mató a los peces!" ...fala de todo tipo de mortes a nenos desta idade: as dos peixes e as dos cadeliños, a dunha moniña… describe accidentes e pelexas así de crúas porque lle gusta ser sincera cos nenos porque os respeta, dí.

Nas miñas maus un disco de colegas punkeirísimos que intercambian instrumentos e funcións para dar renda solta á súa creatividade e converterse nunha mesma tarde-nunha mesma grabación en 6 grupos diferentes, o resultado do experiemento: ACEITUNES FOR FUCKER (VOLUME 1). Noraboa! a edición con postercito con letras, guachafitesca explicación ficticia de cada grupo-proxecto e ata un poema de rabiosa ironía hardcoreta.

ESCORIANMAHU Ediciones
CDR (100 copias) - 2euros c/u
Pedidos a: APDO. 2576 - 28080 MADRID
caos_final@yahoo.es


A QUE OKUPA PREOKÚPASE

As reactivas rapazas da C.S. Atreu e da Casa das Atochas invíatenme a pasarme pola casa da Queerunha para coñecernos: están poñendo en marcha unha radio livre e teñen abertos numerosos proxectos. Así que anoto na miña axenda contactar con elas cando estea pola terra, pero animo a todas as que vivan en Galicia a que participen nun proxecto que polo que vexo vía lista de correo está activísimo, nun espazo (as Atochas) increiblemente acondicionado polo miúdo.
E por Madrid...
achégome á asamblea da PSO Malaya para ver que se coce alí e se podo facer radio: un proxecto soñado ó que poder dar forma en colectividade. Corren rumores de que para facer algo neste espacio hai que autoinculparse, e varios colectivos expoñen a dúbida. Ó final da reunión non nos queda claro se este é un requisito indispensable para acceder ó espazo e desenrolar proxectos sociais, pero si saimos dalí algo desencantadas, pensando que sería un sacrificio dabondo comprometido para que todo o mundo poda e queira realizalo. Están ben as premisas propias dun colectivo que asume o risco da okupación - non son quen de xulgalas- pero non todo o mundo pode entrar por esa porta e este sistema de selección si que me fai pensar.

Calquera cousiña a: nana_coromoto@hotmail.com
Invítovos a unirvos á lista de correo LAZOS PANTERA

De como descubrín que seguía en Kansas

Por fin en Madrid e por fin nas miñas maus. A tarde foi verde e roxa, preciosa. Miraras onde miraras ulías o pintalabios, cegábate o tecido turquesa, manchaba a escarcha de Dorothy, elas eran abrazadas por veludo de musgo sillón.
Poemas cheos de luz. Recitados de medo. Nunha librería-casa. Todo co selo de La Bella Varsovia: entusiasmo e acollida.

Transxénero

Xa estamos no porfolio de César a transgeneración 1.0. Viva!!! guapísimamente travestidas de escritores favoritos!!! Gracias César, Sofía e Nacho: artífices e artistas!!!

¡¡¡Mañá é a festa do "zapatiños motor"#2, estou desexando estar alí, celebrándoo!!!

"A vida violenta" fanzine

Nace o fanzine "A vida violenta" para autoeditarme.
Contos, poemas e colaxes para proxectarme ó mundo.
Cada número unha creación que revoloteaba no caixón ou que foi creada específicamente para ver a luz de súpeto. Proxecto que renova formato en cada número, aberto a ser compartido con outras/os.
O primeiro número o meu "Pecadiñorixinal" en forma de mazaíña.

1ª edición de 20 copias.
Cartulina verde mazá recortada e texto impreso.
Fotiño de Betty Page que inspirou o conto.
Seliño de corazón salvaxe debuxado a man.
-0.30 euros en man ou tendas.
-0.30 + gastos de envío, por correo.

Escribídeme a corazonsalvaxe@yahoo.es
Pinchade aquí pra ler a traducción ó castelán do conto.

Radiando...

Mañá vou a un taller de radio, e buscando información sobre o que fan en Radio Vallekas as miñas profes de mañá atopei Radio Tierra de Chile, e nela unha extensa e interesantísima entrevista a Gioconda Belli.
Recoméndovos tamén o precioso programa de "Pasión por el ruido" se vos interesa o punk, e "Sopa de poetes" dende Cataluña se vos move a poesía.
¡Que ganas de aprender!

A miña parte morta

Eu son das de líquido final.
Das que se afunden en gases pechados.
Oven, oven, oven… minto.

Porque creo que para encarar, ou ser
-non para estar, non para zafarse–
hei vomitar, ou mellor deixar caer
turbiedade que é auga suxa,
axitada os días roxos,
pero sempre aquí, clara con
anaquiños de de todo, restos que me restan,
manchas flotando se amaina,
algún xoguetiño bonito estrago
-que non sexa de peluche, por favor-.

Hei babear e respirar e renacer.
Sei do que falo. Necrosis.
Prometo e predigo a caída do corazón negro,
a miña parte morta.

***


DÚAS COUSIÑAS:

1. O verso "axitada os días roxos" debería ir nesa liña, pero comezando á altura de "suxa". A plantilla do blog non me deixa sangralo, asi que aquí vai a explicación do cambio de lugar no poema.
2. Encantaríame poder activar o recadriño de comentarios para que todo o mundo que queira, poda escribir algo, pero o mesmo de antes, o blog négase...
Calquera cousiña a: nana_coromoto@hotmail.com

Mil gracias e bicos,
Ana

A orixe da simetría

No avión, zumbidos ácidos pero controlados polo seu peso e dimensión. Coa cobertura propia dunha manta véxome envolta no motor xigantesco. E no medio de tanta vitriedade diseccionada polo meu oído aparecen estes poemas.

Aí atopei a simetría dos cadros cain-abelianos de Jose do vrau que nos coñecimos e tódalas pedras e tódalas intencións do asasino.

María Salvador botou un fiíño a voar dende a súa fiestra á miña ó ler o libro colectivo Transgeneración 1.0. invitándome a Oniria. Eu que só vivía nas páxinas da capa do rei dos soños, non vin opción máis axeitada na chegada do inverno.

Qué pasada estas,estes poetas tan noviñ@s coa decisión afiada e a voz intacta.

Outros recitados por ela mesma en:
Ciclo Radiografía e no seu myspace.
Letriñas e moito dela:
no seu blog e web.
Reseñada por Elena Medel en Poesía digital

x

Sei que as miñas frases son primarias, escribo con demasiado amor por elas e ese amor compensa as faltas, pero demasiado amor perxudica o traballo. Isto non é un libro porque non se escribe así. ¿O que escribo é un único clímax? Os meus días son un único clímax; vivo á marxe.


Clarice Lispector, Agua Viva, Siruela, Madrid, 2004.

*

.

[Zoom]

A revista Oniria invítame a participar nas súas páxinas. Dixital serei.
Ben! Que bonita foto e poema da colaboración de Yolanda no número 5.
A súa profundidade de campo gústame así esgazada.
Algúns cristaliños rotos son perfectos. Fan que te vexas Alicia, que te volvas tola por atravesarte. Outros ráianche os ollos, coma maquillaxe que mancha.
Un dos libros que máis me gusta do ano pasado é Tara, sen dúbida. Falando de rotos.]
Sempre penso en falar aquí dos libros que leo e decido non facelo.
Como se fora condicionar ó cosmos.
Como se fora un imán con importancia.
Unha boca necesaria.
E non.
Si para min. (Ninguén máis a miña lingua).]

Hoxe atópome con este libro de Estíbaliz: Zoommm. É difícil atopala nas librarías, ó menos cando eu o tentei, e agora por fin, como a ela lle gusta, está no meu sistema (informático).

Atopo a Antía cociñando galletas. Ben!
E regálanme un disco redondo: maxia, ilusión, beleza cruel e crúa.Núcleo.



imaxes: colaxiños propios
A regueifa, bo prantexamento editorial. O bocado biónico: riquísimo!
Gracias María (Salvador)!

"HAZ" de luz atravesando as nosas vidas i empuxándonos a facer

Como todo mes de aniversario, este novembro é o máis duro e o máis bonito. Teño entre as mans o fermosísimo HAZ#3, todo un luxo de autoedición, deste artistaza que é Jose e que nos dá unha e outra vez leccións de coidar o máis mínimo detalle e facelo con todo o amor á arte. Non hai nada que explicar deste fanzine. Só hai que velo, tocalo, telo ben a man pra ver que a escuridade está rota de luz; pra lembrar que se poden facer ben e intensísimamente as cousas dende a casa; e deixarnos claro a nós mesmas que se a creación corre por si soa a eses territorios libres e entusiastas ós que nos levan -a xente afín e con proxectos R E A I S-, ha de ser de xeito natural!!!
*

Vítreo novembro

Acaba de chegarme o Inforvoxe 19, o mesmo día que remato de grabar en audio os poemas que alí saen e que a AELG quere incluir nun libro das colaboracións da sección "Letras novas" dos 20 primeiros números desta publicación. Que preciosa experiencia a de grabar a voz co pedaliño de volume, co micro emprestado, soíña e feliz, unha e outra vez atopando a miña voz físicamente no ar deste cuarto propio e amarelo.
***********************************************************************************
Onte no concerto de Brötzman, dicíalle ós meus amigos, "aquí todos teñen mínimo un grupo, menos eu", sen lembrar a nova experiencia vítrea, que a pesares de min, xa é realidade. É verdade. Se son colaxera visual, por qué non xogar cos sons? me parto... xa vos contarei en breve, cando saquemos a cintiña. Esquecía este experimentar sonoro...
************************************************************************************
Todo isto vén, porque acabo de visitar a María Lado na súa casatlántica e flipoume "novembro". Que ganas de poder degustar xa os nove obxectos e vivir nesa illa, ese novembro terrorífico que de feito xa coñezo dende nena.
*************************************************************************************