xoves 28 abril 2016

Letras escarlata

[A modo de arquivo]


Teresa Bermúdez Montes/Mônica Heloane Carvalho de Sant’Anna (eds.), Letras escarlata. Estudos sobre a representación da menstruaciónFrank & Timme, 2016 


Velaquí o índice que inclúe un percorrido crítico de Teresa Seara sobre os imaxinarios deste sangue na literatura galega: "Sangue indócil (A menstruación e as súas imaxes literarias" > PDF


luns 18 abril 2016

la ronya, la borra, la brutor,

Em jug les ungles que ningú no sap què fem aquí.
El meu cul m'ordena que m'aixequi
i mostri amb el color
que si traguéssim a lloure tots els cabells d'aquesta sala
no faríem més que adobar un plat
en divendres de quaresma, per alimentar el Mal
que un dia despertarà dins nosaltres.
Sabem cert que si ficàssim dins la gola
d'un monstre eunuc i pelat
tots els pèls dels nostres caps, conys, culs, aixelles, 
guixes, dits, pits, cames, cuixes, ous, nassos,
orelles, llengües, cares i celles
faríem rebentar-li la boca
i amb les seves entranyes fondríem i corcaríem
les parets de les feixuguíssimes petulàncies de l'experiència aliena
que mantenen viva la por
donen raó al silenci
i trampegen la puntuació del dau del joquet de viur.
No s'ha de dubtar
que si a partir de mil nou-cents noranta-vuit
tothom decidís no rentar-se les orelles
i després de vint-i-un anys,
amb l'agra cera perpetuant segellàssim les dubtoses boques
de les pocànimes que neguen el Jo
-el progrés des del Jo
el Jo que s'alça i balla part damunt del propi Jo
el Jo que Joeja
el Jo que és propisme
el Jo que concep i dóna vida a les percepcions del Jo
el Jo que sap el cert dels altres Jo
el Jo cabareter i autostopista
el castell enigmàtic de Jo orgiàstrics,
els cabells i els ulls ens tornarien a créixer
i, aleshores, en ensumar els llençols del carrer
veuríem la ronya, la borra, la brutor,
grenyaríem els camins amb les grenyes que ens hauríem permès
el camí camí de goig de ser talment únics.


Mai en segles ens hauríem sentit tan lliures. 

Carles Rebassa 


Vén de aquí 

venres 15 abril 2016

**




Te clavo agujas de calle en las caderas; mientras sepamos dormir en la cuneta todo va bien
¿Qué se puede esperar? De uno que abre bocas en cualquier tejido.> que inserta mandíbula repleta de dientes> que se ovilla en espera del tiempo de la guillotina.

Minke Wang Tang 


Me llevo una de Bourbon, el más barato 

JJ


-¿Cómo estás?
-Muy regular
-¿Regular regular estable o regular de regular iregular? 
-Regular regular de irregular, qué respuesta-pregunta linda esta tuya, me has hecho reir

R&A


Juzgamos que una cosa es buena porque nos esforzamos hacia ella, la queremos, apetecemos y deseamos.
Spinoza

Toda una microfísica del deseo,callejones sin salida,sumisiones & rectificaciones. Abrir el callejón sin salida, desbloquearlo.
Deleuze & Guattari

mércores 13 abril 2016

XXI Xornadas Trasalba: Psiquiatría, Psicanálise e Literatura "Galicia Style" (2016)





Este ano celebramos de novo as XXI xornadas ás que todos estades invitados. O titulo xenérico é Galicia Style con toda a retranca que ten escribir títulos deste xeito.

Xurde dunha teima sen resolver sobre a que vimos falando de xeito informal dende xa hai tempo,  ata que, por fin, a idea coagulou en facer un encontro. (por certo, un mecanismo moiTrasalba style).

Trátase de poder falar do que os termos Galicia e Estilo suscitan nos diferentes invitados, e a partires do que nos conten, facer una conversa que sexa texto e pretexto. Abrir preguntas, desenferruxar os miolos e atreverse a pensar sobre o que acontece ou o que non; do que, se non o fai, debera; do porque si ou porque non. 

Se identidade e identificación non son o mesmo: ¿que rasgos nos configuran como pobo?, ¿é Galicia sitio distinto como dicía Reixa? ¿que relacións mantemos co poder? ¿de que maneira gozamos como pobo? ¿que relación temos co saber ? ¿e a relación coa pulsión de morte?

Estas son algunhas das cuestión polas que orientarse e abrir o debate.

Se o estilo supón unha posición subxectiva, e á consistencia do mesmo a través do tempo lle podemos chamar identidade, poderiamos aventurar un subtítulo ao redor da cuestión do estilo: ¿que posición ética como pobo temos fronte o desexo, o amor e o goce?

Sobre destas cuestións e outras moitas posibles, falaran os nosos convidados, aportando o seu saber e reflexións sobre o asunto, e o que lles suxire.




Sábado, 28 de maio 2016
Programa:

“A discreción”.
Antón Casais (Psiquiatra, psicanalista)

“Galegos en Venezuela: 1950-1980. Adaptación e choque de percepcións”. 
Moncho Campos (Profesor de historia da Universidade de Vigo)

“A nena e o infinito canto do tubérculo”.
Olga Novo (Poeta, profesora IES)

“A fraseoloxía como expresión de estilo”“.
Francisco Fernández Naval (Chisco) (Novelista e poeta)

“A identidade galega como creba: una proposta estilística”. 
Xosé Manuel García (Economista)

“Fronteira interior: ¿onde remata Galiza por dentro de nós? Unha aproximación dende a práctica da poesía”. 
Ana Cibeira (Poeta)

“A pasión de Concepción Arenal. ¿Un torrente ou abismo?”.
María Antonia de Miguel. (Psicanalista)

“A indiferencia coma feito diferencial galego”.
 Xaime Subiela (Politólogo)

Santiago Lamas presenta ao Profesor Manuel Sánchez Salorio (Médico oftalmólogo, humanista): “Cambio de papeis na función social do médico. Reflexións sobre unha peripecia”.


Eis as Xornadas Trasalba, que ano tras ano mesturan reflexión sobre psiquiatría e artes. 
Tentarei desta volta que fun convidada, escreber algo sobre o acontecer poético galego dende fóra de Galicia. 

Tentarei contar cómo no Madrid dos 2000s o castrapo de Luz Pichel topouse con lectores de acolá no seminario Euraca. Cómo -dende a experiencia propia- escreber en dúas linguas (tras dez anos de estancia na capital do Estado) condiciona o tecido lingüistico do pensamento, ou máis ben predispon - no meu caso- á intertextualidade... que non á apropiación. Quero falar tamén de cómo a opacidade da lingua fai patente a súa arbitrariedade dende o xogo bilingüe. Sobre respeito e autoodio; ideoloxía e verba. Quero mesturar todos istes conceptos dende a práctica dos textos, nesta nova rota que últimamente estou explorando: as políticas da palabra.

Obrigada, Asociación Galega de Saúde Mental - AEN Será un pracer pensar sobre todo isto e compartilo.






martes 12 abril 2016

Chaves da casa


—de repente un minibar en pleno centro de mi dormitorio,
de repente alcohol en miniatura:
mi vida transcurre por fin en un hotel. 

Mercedes Cebrián

luns 11 abril 2016

luns 04 abril 2016



En cada unha das súas salas hai unha grande TV.
Todo o que a min me gusta está fóra da casa.
...Patinar en vez de escreber.



domingo 03 abril 2016





Ela di, non é unha cuestión do instante é unha cuestión de actitude, cando lle falo do primeiro plano do tempo, na angustia. É o instante o que afoga? Responde




Ela: a vida resúltame insoportábel, a miña vida,
pero chega a gustarme, sopórtoa por contraste.

Eu: Por contraste, por demostración ou comparción, queres dicir?

Ela: por contraste, por constraste.

El: quere dicir por comparación.

Eu: no meu caso é por demostración.