domingo, 28 de outubro de 2012

Riot Poetry ou Adolescentes Negras!

A Tavi, que anda arredor dos 15 anos non só é un referente no mundo da moda. Referente de qué non volo podo explicar pois nada sei diste mundo nin interés que teño, pero ademáis da súa capacidade para crear mundos no textil e a posta en escea desas coleccións, as máiscdas veces feitas coun roupa mercada atopada ou reutilizada, o que me interesa desta pequena é o que o seu traballo ten de performance. A medio camiño entre o diario riot e a performance de contos de fadas ao estilo da Kate Durbin (outra creadora á que sego con paixón), Tavi é o que queríamos ser todas ou o que necesitábamos na adolescencia. Por iso é tan boa noticia este libro, que recolle o proxecto de revista que dende fai un aniño edita.
Non lle chegaba co blog, cos textiles, e os flipantes fanzines collageros que fai no cotiá, así que tivo que iniciar un proxecto colectivo que dera voz e visibilidade a todxs esxs adolescentes confusos e rebledes, feministas e descastados, das distintas américas que conteñen os "States". 
AY, como lin nun twitter fai nada, quen dera con iste proxecto aos 15, 16, 17... 


Autorretrato feito por outra

[fotoroubo a RookieMag]

"Me quieren no me quieren..."

No traballo facemos unha selección de libros hipsters para expoñelos xuntos, cando chega un, recheo de tíos que semellan actores porno dos 70 bigotudos e terrríbles... físicamente indesexables para frustración dos nosos corpos... O caderno fanzine ou libro está cheo frases graciosas que saen en bocadillos de cómic das súas bocas, aínda que non lembro ningunha nin sei se seguían un fío temático... 
O caso é que esta mesma semana Servando (Rocha) reflexiona no Diagonal co seu artigo "Estúpidos y aburridos" sobre qué é un hipster ou por qué non selo... E na casa sempre temos esta conversa, non só para rirnos despois de nos vestir coma do século pasado, senón porque a VICE chega fresquiña ás nosas mans cada pouco e non podemos máis que amala e odiala a partes iguais! aaaaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiii!!!

Interesante a reflexión do Rocha, máis penso que queremos seguir bailando a revolución! Non si? 



[Fotoroubos: 1 e 2 Soo Catwoman; 3: unha ilustración roubada para o lema da Goldman "a túa revolución non me interesa se non podo bailar"]