venres, 13 de xaneiro de 2006

III



LAGAÑAS
*
*
GRANDES SUICIDAS coñecéronse por casualidade nun concerto de TURBONEGRO darkness forever e decidiron, despois dunhas cantas conversas de tarde formar un dúo de rock. Pola noite coñécese, pola tarde lígase. Anque este era outro tipo de amor, polo menos ata o primeiro día de ensaio cando ela dixo “estou ansiosa por proba-lo micro” ao tempo que se limpaba unha lagaña coberta de rimel de onte coa puntiña da unlla do meñique. “Teño máis lagañas?- preguntoulle mentres lle viña á mente a cara imperativa da súa nai repetindo os ollos ráscanse cos codos, con voz melosa pero efectiva, os ollos (e aquí facía unha pausa para advertir) ráscanse cos codos- é que cada vez que poño as lentes de contacto se me multiplican”. Primeiro el pensou que era a moza máis natural que coñecera nunca e polo tanto a máis bonita e despois achegouse a ela e colleulle a cabeza por detrás pousándolle os polgares na fronte estreitiña para ver millor as pestanas, e con toda a súa atención e algo de cariño lambeulle tódalas lagañas dunha soa vez e tragounas con fame e cunha cara que era a cara da santa bendita señora Felicidade. Así naceu a primeira canción dos GRANDES SUICIDAS: “Os ollos ráscanse cos codos”, adicada por suposto a tódalas mamás.

*

[De Noites estrañas ou O pisiño de solteira, 2000, Inédito]

*


II

*GRANDES SUICIDAS
*
*
As plumas caen roxas sobre París nevado lentamente cóbrenme de tristeza fáltame o ar pero iso é de fumar tanto. Fágoo porque me aburro, nada máis que por iso “¿E non tes medo de colle-lo vicio?”. “Nada de nada”. Díxome que ía casar un día destes, díxoo así, como se aínda tivera algunha posibilidade de que acontecera, pero eu entendíno perfectamente: de ningunha maneira-non ten con quen-quen sería ela-de onde iría-será mentira. Isto ocorreu esta noite. Púxose rarísimo e empezou a dicirme cousas como esas. E a evitarme tamén. Despois xa corría coma un porco. Que vergoña.
Coñecino fai dúas ou tres semanas, non levo a conta, demasiadas noites e demasiadas cervexas, non fixemos nada, pero a min gustábame de veras. Agora vexo París dentro da miña cabeza e cóbrome de plumas porque eu non me vou durmir con calquera. Xa estou farta de ser un “mozo malo” pero el nin sequera chega a iso, anque esta última noite, a que me fixo encherme as pernas de olor a espuma roxa, se portara así de feo. Non te fagas ilusións. Só é un tonto. Un rapaciño que se aburre e se apoia en calquera lugar, incluso nos sitios máis fríos, e queda durmido. Onte preguntáballe a Myri con curiosidade: ¿gustarame tanto porque é un suicida ou se non fora porque ten ese empeño en morrer pouquiño a pouco sería o home da miña vida? Ela non sabe qué respostarme, mira pola ventanilla e repite “tola, tola, tola de todo” e non mo dí en alto porque sabe que me gusta que mo digan así, con ese complemento “de todo” detrás, igual que o din na casa meus pais, que non teñen ningún sentido do humor e só o din dalguén que está enfermo de verdade, quero dicir, que xa pasou polo manicomio ou está a caer, que tontería. En realidade ningun dos catro temos sentido do humor, e eso mesmiño que eu me encargo de ir repetindo por aí, oinllo a él un día. “E menos mal que non o temos” dicíamos despois, xa almorzando nun bar moi cutre, porque nos pasamos toda a noite mortos de risa, de que nos riamos, agora mesmo non me lembro.
Outra das pouquiñas cousas que me rosmou onte ía diso: “xa non vou rirme máis por nada, os demais se queren que rian, pero a min non me fai ningunha gracia”. ¿Que será o que non lle fai gracia, está demasiado serio, ten ganas de matar ou vaise derrumbar en calquera momento? ó millor é só a febre. Todo está permitido. Cando nos conocimos explicoume que pola rúa levaba unha cara moi seria, simplemente seria e os amigos dicíanlle “cando vas so parece que vés ou que vas a unha pelexa. Pareces un asasino”. Pareces un tonto creo eu, e iso que a min dinme o mesmo, exactamente o mesmo. Non sei porqué vexo plumas. Quero que saibas que o olor a escuma rosa, e cada vez máis roxa son soamente eu afeitándome. Se o viras, corría coma un porco o día do seu san martiño. Que vergoña.


*
*A muller que baixou das alturas pra facerme feliz
deume no pelo e na
bocaos dous roxos coma cortes
cun so disparo

esta madrugada espertáronme os gatiños chorando
eu non conduzo coches, xúroo
morreu a nai
mamá tola
musculatura tremenda
tea se araña
encerrona afectiva
boxeadora con laurel.

Viña de ver unha peli onde todos presupoñían vida=felicidade
pero o único que conseguían era correrse.

Benvida ás noites amarelas, díxenme
como ela decidiu non facer as maletas comigo
quero pensar nos miles de cortes que tinguen de rosa
a escuma na coitela de afeitar.

É difícil quedar durmida cando tes que taparte os oídos
e ó mesmo tempo esquecer que aínda non saiu o sol
para meterse na ducha contigo e aproveitar o madrugón
como unha gata en cío.

Falamos por teléfono, por última vez hoxe
iso nunca se sabe pero esta vez seino
xa non ulo nada parece unha mentira
para un poema
despeito pero estranamente non me queda nariz

Malia todo quero unha gata que sexa meu amor,
foi un misterio como o da estraña cabeza
atopar as tripas rosadas e rebentadas
desta nai
esta madrugada
espertáronme os gatiños chorando
eu non conduzo coches, xúroo
morreu mamá
mamá tola
musculatura tremenda
tea de araña
encerrona afectiva
boxeadora con laurel
coroa de espiñas cravada -daquí ó final lese todo seguido-
no pelo e nos ollos cortes
un venres de paixón
escuma rosa no mar na bañeira nos pelos nas pernas na boca
por ti por min por
fin.
*
*
*

domingo, 1 de xaneiro de 2006

I



CONTIGO


*
Baixamos a costa de vagar, porque soa música na praza e preferimos ir chegando pouco a pouco, mirala primeiro ao lonxe sen participar nesta tristeza electoral do venres pola noite. E parece que hai festa: as parellas, os nenos, os matrimonios...todos levan unha rosa roxa na mau, o corazón na mau, a música nos pés que aínda disimulan, e o alcohol na outra, como as mozas que esperan dentro dos bares a que el apareza pola porta.
*
Dicían todos que a morte era unha muller e o amor un home. Dicían que a gadaña metía medo, berraban o da gadaña cada un dos días da sega o campo era amarelo: prados de ouro e espantallos asasinados a picotazos. Non hai nada que facerlle á primavera. Os espantallos non sangran. Nada que roubarlle á usureira. Nada que confiarlle ó ladrón, só rezar por un pouco de compaña.
*
A praza está medio iluminada, no escenario un grupo de country, lémbrome de Young e dígollo: “o mozo máis guapo do mundo leva un sombreiro deses - fago unha pausa polo ruido, aínda que lle estou berrando ó oído- e ata supoño que usa pistola”. Ela estráñase de todo, pero non pregunta, mete as mans nos petos, deixamos de camiñar enfronte do escenario, invítannos a bailar: veña todos, os de atrás, arriba esas palmas, hep! Todos van vestidos integramente de vaqueiro, con camisas anchas e grosas metidas por dentro e cintos de coiro “Young levaba cinto e caíanlle os pantalóns. Sempre que falo del fágoo en pasado, o máis seguro é que estea morto...eu só sei del por unha foto e debe ser vella”. Ela cada vez está mái confundida, pero segue calada, case nunca di nada que non sexa imprescindible. A música sube e a xente alborótase cada vez máis, van apartando a vergonza e deixándolle sitio ó viño e ás rosas que reparten mozas vestidas de roxo, cunha mensaxe zurcida en branco sobre a teta esquerda: contigo.
POR SE ME CAMBIA A SORTE
*

Quero unhas botas de montar, uns estribos e correas, tamén moitas espuelas de cabaleiro de distintos tamaños. Ela conduce rapidísimo, quere matarnos, non quere morrer soa, quere que eu o perda todo, xa que vou de rastreira. Non sei que me quixo dicir con iso. Pasamos pola feira que estaban montando onte cando regresábamos de madrugada, cando xa non falabamos papá e eu, pedíndonos perdón con ese paseo en coche na metade da noite, a cen por hora desexando chegar á cama. Entre os grilos e os paxaros.
*
Como xa estou pendente dame tempo a velo todo, polo menos eu teño a sensación de que non había nada máis. Nada máis que unha pista para os coches chocones con algúns nenos dentro, sempre hai un mozo ó que non lle collen as pernas e vai por aí fodendo ós outros, sobre todo a elas. Nada máis que unha música de orquesta e pachanga moi triste, tristísima do fea. Nada máis que algunhas árbores, papeis de cores no chan, algunha parella, outra atracción quizais, que non dá á estrada e botellas. Mil botellas para os quince anos que cumpro, algunhas raias para os que coñecen o amor e a pesar diso o esperan, benaventurados eles... “compre, compre o seu boleto prá tómbola da fortuna, sempre toca, mellore as cousas”. Mercarei un por ver se me tocan esas fermosas botas de montar, os estribos, as correas e as espuelas de cabaleiro. O xogo debería ser outro, un tiro ó branco, por exemplo, onde se viu unha pistoleira que non poida demostrar a súa puntería. Pero non nesta feira tan pobre, na que ela me impide probar sorte. Polo menos non hai vellos bailando pasodobres. Fallan as rosas pero está o viño.
CARA A CARA CON NAPOLEÓN
*

A Alberto García-Alix
-Un vinito por aquííí...
De oito a nove fomos velo a el , ainda que ti non o sabías, “vinte fotos” dixeches, quizais por iso pareceume que non che importaba renunciar a ti durante un bo rato. Alí estaba guapísimo e distraído durante toda a hora. Eu debín beber máis viño ca ninguén, xa estaba nerviosa cando chegamos. Vestía unha camisa estampada pode que de manga curta ou remangada non me lembro, e uns pantalóns anchísimos, azul mariño, un gran pirata no fondo da galería. Delirio nocturno, Estrella, en su habitación, Los malheridos, A ras de suelo, Calavera no llora, aros en cada un dos beizos e candado enganchando os pendentes, un novo autorretrato, algún amigo máis e outra vez viño. Quedeime como unha idiota pensando cómo follaría de ben aquela actriz porno e tamén na dificultade do candado. Coido que el bebía ron, moi elegante, os restos no vaso baleiro eran cor ámbar escuro e nas fotos da prensa sairá bebendo da botella cocacola o día da inauguración...

Díxome que soamente eran fotos cando lle dixen “que bonita a exposición” . Supoño que ás veces sinte vergonza. Sabe que está estrangulando o olvido pero tamén sabe que as fotografías non chegan nin ás diminutas tapas dos tacóns da Pura Vida. Ningún disparo cae no centro do corazón aínda que mate igual.

Hoxe volvino ver. El non mirou por suposto. Encendía un cigarro, un dos xestos que máis me gosta no mundo: cabeza ladeada, beizos pechos sosténdoo na punta, entrecello algo cruzado e as maus tapando o vento que quere apaga-lo lume como se fose o seu aniversario. O vento cumpre millóns de anos cada día en tódolos lugares onde hai tabaco ou algo millor pra fumar. Non volvín ver ó ladrón de almas.
“Por se me cambia a sorte” e “Cara a cara con Napoleón”
*

publicados en Nada es Verdad nº0, Outono 2001
*
**
*+