Amosando publicacións coa etiqueta sangue. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta sangue. Amosar todas as publicacións

xoves, 28 de abril de 2016

Letras escarlata

[A modo de arquivo]


Teresa Bermúdez Montes/Mônica Heloane Carvalho de Sant’Anna (eds.), Letras escarlata. Estudos sobre a representación da menstruaciónFrank & Timme, 2016 


Velaquí o índice que inclúe un percorrido crítico de Teresa Seara sobre os imaxinarios deste sangue na literatura galega: "Sangue indócil (A menstruación e as súas imaxes literarias" > PDF


mércores, 13 de xaneiro de 2016

Compulsivamente

De hecho, las cosas nunca son lo bastante silenciosas. Yo diría que el silencio sólo es un dispositivo de terror para quienes verbalizan compulsivamente. 

 William Burroughs 


[De Daniel Ordier: El Trabajo (The Job) Entrevistas con William Burroughs, Enclave de libros, 2014]

luns, 13 de xullo de 2015

S de sangue, cita e poema de Martha Asunción Alonso



Perdóname también por las lentejas,
esta fobia a la sangre y las arañas
Martha Asunción Alonso



DERECHO A VOTO
Trois-Rivières, le 10 février 2012

¿Cuándo nos dimos cuenta
de que los padres también se pierden?
¿Antes, o después
del lenguaje?
Un día, al decirle a mamá
que estábamos enamorados,
de repente empezaron a existir
las raíces mal teñidas,
el pulso hereditario y los tabúes frente a las puertas
cerradas: Puede ser que los niños, detrás,
hayan dejado de leer
el sol.
Y así fue. ¿Cuándo se dieron cuenta los padres de que no existen
los mapas, de que los hijos
no estábamos hechos para la ceguera
de las manos -o,
al menos,
no más que nadie,
no más que ninguno de los muertos de este mundo-?
¿Antes o durante el mordisco?
Porque el lenguaje es diente entre las piernas, Mamá, y sangra
siempre el poema, lo mismo que el amor.
Aquel día nos dijiste: Ya sois grandes,
pequeños, tenéis derecho
a voto y a la piel.
El derecho a la arruga y a perdernos, a los tintes
y al miedo que se regala al hijo
en los pezones. Leche
negra. Pero
sin que se note.


Martha Asunción Alonso 

sábado, 20 de xuño de 2015

Se cepo o "des" retoña só a esperanza?



Perdí mi cabeza entre dos piernas, al

borde del camino, al sur de las montañas,

pasado Monterrey. Tú caminante, que aún recorres

espantando a las moscas el sendero de Nadie

limítate a escupir si ves esos cabellos

resecos en que la sangre escribe

aún un terco poema, y pasa, pasa de largo, vuelve

otra vez sin miedo a correr, sudando

por el camino de las bestias



Miedo a las golondrinas en la noche

Y de los pájaros que el aire deshace,

                                                                         Miedo

A encontrar un día, tras de la nieve, lleno

De miedo y frío

                              Mi recuerdo.

Leopoldo María Panero

 

Pero es entonces cuando Lux y Cecilia se ahogan,
y sus cabellos enredan toda esperanza.

*
Luna Miguel  



 Pero… ¿es verdad que la esperanza ha muerto?

Epitafio de Lucía Sánchez Saornil



Deulle  á  machada  PUM  e  alá  vai  o  dedo!

Alcira Vázquez Tato




Unha dúbida nada máis.







venres, 5 de xuño de 2015

A ialma de toda carne é o sangue


Por eso dije a los hijos de Israel: no comeréis la sangre de carne alguna, pues el alma de toda carne es su sangre: aquel que la comiere será exterminado. 

(Levítico, XVII, 10-14)

Hoxe foi o día da Eucaristía -isa "cea" onde se toma o corpo e o sangue de Cristo-. O Corpus Christi é festivo na Comunidade de Madrid, sen comentarios. "Un xoves no medio de todo no que ninguén ten ponte" quéixanse as miñas amigas, unha profe da privada, a outra executiva. Bueno, alguén a terá e outros nin tan sequera librarán, penso.

Hoxe libro, libro completo como todos estes días dende fai un mes, e dou un paseo á mañá pola cidade. Xa fai dous días que vai calor. Pero todo está limpo aínda: as flores respiran ao sol, o barrio semella lindo. Imos indo da man almorzar fóra. Por aquí todo o mundo semella vivir nun pobo. Os restaurantes veganos son anunciados en bicicletas deitadas sobre árbores con cestiños cheos de pétalos, os nenos berran entre os chíos dos paxaros. 

Hoxe lémbrome dos meus compañeiros da libraría, que estarán traballando de sol a sol. Uns cantos, os outros librarán debendo o día.  Fea cidade de horario liberalizado. Fea cidade que nos rouba o sangue. Sabiades que a ialma de toda carne é o sangue? Pois iso, o traballo mal xestionado róubanos a vida. Eu aínda non podo deixar de sentir pánico cando atopo no meu moedeiro un ticket do zara que berra orguioso: ABRIMOS TODOS OS DÍAS, dóbroo, ráchoo, lo boto. 


Despois do almorzo, xa soa, paso por diante dunha tremenda porta misteriosa e axardinada, e penso que detrás está Manderley
Paseniño camiño arriba e abaixo a Cuesta de Moyano, paro en cada posto, curioseo os libros...estes libreiros están máis empoderados: algúns non abriron e todos os que están van xantar á súa hora, e para iso pechan as súas portas. 
Atopo El despertar de los vampiros, un traballo de Jean Marigny, de donde estraio moita información que explica o meu amor polo sangue. E tamén unha edición pequerrecha aínda que de Anagrama, de Ancho mar dos Sargazos, esa fermosa novela de Jean Rhys, por dous euriños. (Se pensara que algunha vez alguén vai coller este diario secreto, engadiría a esta páxina unha pestaniña despregábel na que dixese: "Se liches Jane Eyre e che deu arrepíos pero tamén sentiches fascinación por Bertha Mason, a tola do ático, corre por iste libro. Rhys desenrola por completo a historia da silenciada primeira muller do estúpido Rochester.")






venres, 8 de maio de 2015

Non penso seguir lendo a ningún sumiso

 Banda sonora: Dwarves *

Non sei cómo podedes ler a Michel Houllebecq, para min é como volver aos tempos de "Menos que cero", pero sen o ramalazo punk de Easton Ellis, é oir filosofar a Suso Fandiño É caer nunha poza de desidia. É coma ir doar sangue e seguiran e seguiran sacándocha polos séculos dos séculos ata acabar contigo... Uf, non.
Sempre me pregunto cómo podedes lelo sen ser Angélica Liddell. Cómo despois podedes, arreboladas lectoras, seguir coas vosas vidas de té e saúde... eu non podo. Se o leo, convírtome nel, convírtome nese oco negro primeiro, exangüe despois.


*nin penso seguir escoitando a estes.

luns, 4 de maio de 2015

#Lectura. Mi nueva primavera de Kobayashi Issa


 «Solo los verdaderos poetas y los niños –únicamente los que sienten en carne viva– son capaces de ver el mundo: los demás estamos desahuciados».
Vicente HAYA

Cando eu estaba na Uni lía moito haiku. Había daquela edicións de Mondadori baratiñas e tamén algunha antoloxía traducida ao galego. Esta, lina na biblioteca da facultade así que non lembro se era de Espiral Maior, coido que sí. 
Pois ben, un dos meus autores favoritos era Issa. 
Este post é porque a editorial Satori, especializada en literatura e cultura xaponesa, vén de editar Mi nueva primavera. Así, os que queirades poñervos en situación climatolóxica ;) podedes recorrer a ista xoiña traslúcida rechea de versos de 5, 7 e 5 sílabas.

Aproveito a ocasión para recomendar a impagábel antoloxía de Vaso roto: La inocencia del haiku. Unha antoloxía que recolle poemas de nenos de menos de 12 anos, feita polo especialista na materia Vicente Haya. 



mércores, 14 de xaneiro de 2015

"Carmilla" de Joseph Sheridan Le Fanu, unha cita traducida ao galego

Ilustración de Ana Juan
-Ai, Carmilla, xa comezas a desvariar outra vez- dinme présa en dicir.
-Non, non, aínda que son parva e caprichosa, por amor a ti falarei como unha sabia. ¿Algunha vez fuches a un baile?
-Non, qué cousas dis! Cómo é? Ha de ser fantástico!
-Case o teño esquecido, foi fai moitos anos.
-Non es tan vella!- rin-. Non é posíbel que xa esqueceras o teu primeiro baile.
-Lémbroo todo, pero como moito esforzo; coma si estivera somerxidae vira o que sucede na superficie a través da auga transparente, pero densa e axitada. A noite dese brillante baile percorreu algo que difuminou a miña memoria: case me asesinaron na miña propia cama; feríronme aquí -tocou o peito-, e nunca volvín ser a mesa.
-Estiveches a piques de morrer?
-Sí a piques...e foi un amor cruel, un amor estraño capaz de quitarme a vida. O amor esixe sacrificios, e non hay sacrificio se non hai sangue. Imos durmir. Síntome moi esgotada. Non sei como poderei erguerme para pechar a porta.
Joseph Sheridan Le Fanu
 
Extracto de Carmilla de Joseph Sheridan Le Fanu traducido ao galego por min. A partir da edición de Fondo de Cultura Económica, fermosamente ilustrada por Ana Juan.

luns, 12 de xaneiro de 2015

Unha entrevistiña na radio libre da costa da morte: paisaxe con forma de texto



Para escomezar 2015, unha mini entrevista e o recitado dun poemiña de Papilas analógicas. Paisaxe sur text (Progresele / Diminutos salvamentos, 2014) no programa "O noso xeito" conducido por Óscar de Souto en Radio Neria / Radio Roncudo aquí: http://www.ivoox.com/o-noso-xeito-decimo-oitava-edicion-audios-mp3_rf_3935150_1.html.
Foi o deste venres, un programa no que se celebrou o solsticio de inverno, se lle recitou ao alzheimer e onde puiden escoitar o traballo da miña colega Claudia Castro.
Moitísimas grazas, Óscar!


martes, 16 de decembro de 2014

La luna en ti, documental

[Carátula do documental La Luna en ti, ver aquí]


Escribí un artículo para un periódico británico con este título. ¿Es la menstruación natural, es la menstruación normal? Y dije que no. Si miras en el diccionario lo que sigifica la palabra normal y natural, no es nada de esto. Porque si es bueno que te llegue de forma inocua. Porque en primer lugar la menstruación no es compatible con la vida en naturaleza. Porque un animal no puede sobrevivir más de unos pocos minutos sangrando en el bosque. El olor de la sangre fff ffff (sonido de olisquear) atrae a los depredadores. Lo que esté sangrando va a morir. Así que el aroma de la sangre es el aroma de la muerte.
Elsimar Coutinho
Deixo esta cita tan truculenta para iluminar os meus contos de vampiras... pero a vós, a vós dígovos que é un documental moi lindo, moi persoal, no que a directora Diana Faiànovà embárcase na aventura de averiguar se esa suspicacia que levanta a regra é algo cultural e por qué. Moi interesante é tamén o seu estilo naif e do it yourself, fai a cinta moi atractiva e doada de ver. Un documental reconfortante, nada dooroso.
Ten unha secuela que está especialmente filmada para adolescentes: "Monthlies". Unha moi boa nova para profesores que podan traballar o tema na clase.

luns, 1 de decembro de 2014

Ensusio el poema


Creo que me he enamorado de las estrellas, de la contaminación, y de esta salsa picante que me consume el estómago y me achina los ojitos. Quiero estar aquí, quiero quedarme aquí, quiero largarme de esta carretera oscura porque no tengo miedo pero tengo vergüenza. A veces pienso que mi hora termina y que no puedo seguir jugando a ser joven poeta, qué tonto pensamiento eh, qué tonto. No manches, Luna, no manches. Empieza a sangrarme el dedo y ensucio el poema que alguien me ha regalado esta noche.
Luna Miguel



A foto é a capa do fanzine Fase lunar, que fan Natalia Umpiérrez e Isa de Aries

 

venres, 21 de novembro de 2014

"Pasó un corazón mordido. Dijo: Date por seducida." María Negroni

[Foto miña]

Interludio en Berlín (Pre-textos, 2014) é un libro sobre a perenne ferida dos viaxeiros: a insatisfacción. Un libro sobre deixar que o amor esmoreza á luz dunha outonal cidade estranxeira. Ese amor panstasma dun corpo que pasa. A viaxeira quere ser querida, pero non sabe facer fogar, só tece palabras. A viaxeira contempla. Podería dicir que iste é un texto de prosa poética se a voz poética non estivera fóra de todo: para pechar as brevísimas historias ás que nos achega usa golpes de efecto ao final dos poemas . Lémbrame aos finais sorpresa de Chus Pato en Heloísa. Deliciosos en ámbolos dous libros.
Coma un río serpea por entre os montes ou un anxo dende o ceo contempla este Berlín ao que foi expulsado, este libro enrédase non se recorda, e pide ser lido unha e outra vez. A voz poética deliberadamente feminina consegue atraparnos con esa ansia morna por fóra, afiada por dentro,  que doe no peito, pero se desfruta como lectora.



Novembro é unha mapoula


 
Autorretrato

Pequenas mapoulas, pequenas chamas do inferno
¿Non estades feridas?
Sylvia Plath


domingo, 2 de febreiro de 2014

Elixir of life - Ruth Madrigal

Ruth
Madrigal ten un proxecto no que investiga artísticamente sobre a regra. Todo o que vai atopando e facendo vólcao neste blogue. Pronto virá a Sangre Fucsia (o programa de radio) a falarnos do seu traballo. Mentres podedes botarlle un ollo a ese elixir que vive aquí:

http://elixiroflive.blogspot.com.es/

xoves, 3 de xaneiro de 2013

Á noite un ollo


A sombra éo todo á noite
Nada se ve fóra dela, e dentro só un ollo.  

O meu vestido amarelo pérdese polos corredores desta comisaría dos cincuenta abandonada 
e ao final
a sala de tiro.
Os cans deixaron aquí as súas armas
Así que entreno sen cascos.
A resonancia perde o meu sentido todo.

martes, 14 de agosto de 2012

Qué terán todos


feeeeeeeeeeeeeeear, fear of a female planet!
"Kool thing", Sonic Youth


domingo, 5 de agosto de 2012

Sangue e tea: Pilar Albarracín

Ais, non me pudien resistir. Pillei un libriño monográfico sobre Pilar Albarracín, ais non puide resistirme porque había fotogramas de performances que se asemellaban ao traballo de Ana Mendieta...
pero a verdade é que preciso ver as obras visuais en pantalla. A verdade é que gostaría de ter esas fotos e performances nun arquiviño na miña videoteca... ais, precísoas para o tema da violencia, para esa research transversal que se pode ver en moitos dos textos que me sitúan...
aisssssssssssssssssss
quéroa, quéroa..............

Metrópolis sobre ela:
http://www.rtve.es/alacarta/videos/metropolis/metropolis-pilar-albarracin/275486/
aquí os utubes...
http://www.youtube.com/results?search_query=pilar+albarracin&oq=pilar+albarracin&gs_l=youtube.3..0.223641.223641.0.224049.1.1.0.0.0.0.125.125.0j1.1.0...0.0...1ac.ZPa7z86nCsU

xoves, 7 de xuño de 2012

Sangrante eu

A magnífica antoloxía que prepara e xa nos deixa degustar Luna anda tamén fozando no meu caderno, está ben porque roubáronme tódolos textos onte á noite. Algún disco duro resgarda algo, pero senón haberá que facer como tantos e tantos escritores que nas entrevistas din, a novela quedou así despois de perdela / que se queimara / de desaparecer tras un click / cando a reescribín.
Para iso, entre outras cousas serve publicar! jeje.
A desfrutar da fin de...

e do verán que promete.

Feliz e S
             a
                 n
                     g
                      r
                      a
                      n
                      d

                      o