Amosando publicacións coa etiqueta Yolanda Castaño. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Yolanda Castaño. Amosar todas as publicacións

martes, 30 de xuño de 2015

Filla pródiga




(...)
And national bestsellers about how to 
get pregnant

Ana Carrete 



(...)
Soy el asombro el miedo          el ahínco
el paso firme por baldosas que se mueven.
(Mis labios pueden amar la espina
besar los bordes afilados de la rosa).

Soy la madre asistida por la madre
y firmamos el armisticio con los bisturíes.
(Mi cuerpo se bate contra la patología).

Soy la escriba que registra el latido
de una vida encarnada en la magia.
(Las manos no se ahogan en un mar que anega
camillas y goteros).

Soy recipiente de un líquido inflamable.
La tierra el surco el árbol
la luz alógena de este amanecer.

(Hundo mis pies en lo real y te libero, hija mía,
de los falsos sabios).

María García Zambrano 

Pero eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril, a por desgracia egoísta.

Yolanda Castaño 


Desesperadas como desesperadas á miña idade.
Natalia Manzano regresa do meu pasado e di que fagamos o que fagamos estamos vendidas nas verbas dos outros. 
Hai tantos modelos de familia como persoas, sempre di Alci.
Cando leo nai de dezasete anos penso en b. sempre penso en b. que naceu aos dezaseis anos da dúa nai. b. di que en realidade ela é a cabeza de familia, e que se criaron xuntas: nai adolescente e filla.
Ás veces Ana Carrete lémbrame a Lupe Gómez. Pero non sei se son as súas voces as que se asemellan, ou son eu que as leo como mai e filla que non se coñecen. Gústame esta idea da literatura como gran barriga chea de nais e de fillas. Isto é unha xenealoxía. 
Veño dunha conferencia onde a neta Ángela Ena Bordonada recupera á avoa (da nova muller do século XX) Ángeles Vicente. Abro o instagram e aparece un detalle dunha foto da nosa árbore xenealóxica... Pecho a maleta para mañá, que volto á casa, e atopo un libro a carón dela. Un libro aínda empaquetado: La hija de María García Zambrano. Sorrio. Leo a adicatoria que fala de dor. Leo algún poemas con ansia. Unha filla enferma. Unha neonata branca. Dor pura e inmensa esperanza. 

Todo, incluso eu, cambia e regresa.




xoves, 4 de xuño de 2015

Pensamento mecánico



Unha profusa navalla é o proxecto da identidade,
un reiseñor mecánico a tarde.
 

 Tanto souvenir acabará con Notre Dame
¿Onde estabas cando te necesitei?


Yolanda Castaño 


¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería il respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería il respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer?¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería il respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería il respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería el respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer? ¿Cal é a raíz do desexo? ¿Cómo está construído? ¿Querería il respetar os límites idade, sexo, raza, cando obedecelos é ir contra nós mesmos? ¿Canta importancia ten a experiencia? ¿Se te despoxas de ise argumento, tes outros de peso? ¿Pero que facemos co ca pel amorea? ¿Canto caso nos temos que facer?...

*
 

...


domingo, 4 de maio de 2014

Yolanda Castaño e Marko Pogačar #tintarojacallao

Entonces el calor reduce la marcha. Se encoge, silencioso,
en alguna parte en las raíces, una ceremonia perseguida hasta sus comienzos,
hasta la sabia juventud. Un deseo de sí mismo inunda al fuego.
Se extiende por entre las plantas altas como el amanecer sobre el cielo
oscuro, un saludo a través de una sala abarrotada y vacía.
Lame las hojas, lame la corteza, lame la raíz, lame
un poco de todo. Se acerca a lo uno y a lo otro.
A lo alto y a lo bajo, primero brevemente,
luego continúa con su mera labor. Ahora todo se sacude:
nada entre el aire y la tierra queda ya en pie.
Marko Pogačar
*

Acabo de enviar este textiño para a primeira sesión de Tinta roja II Ciclo de recitales. Este martes 6 de Maio imos dalo todo. Non volo perdades.
Comenzamos Tinta Roja II con un plato bien fuerte. Dos poetas de referencia en sus países de origen se acercan a La Central de Callao para presentar libro.
Yolanda Castaño, nombre de referencia en lo que a poesía gallega se refiere, perteneciente a lo que la crítica denomina Xeración dos 90, nos trae su último libro A segunda lingua XI Premio de Poesía da Fundación Novacaixagalicia.
Marko Pogačar es un poeta croata reconocido ya en toda Europa. Ediciones Valparaíso acaba de publicar La región negra, y se presenta por primera vez en La Central. Esta antología de sus cuatro libros ha sido traducida por la propia Yolanda Castaño y por también poeta Pau Sanchis Ferrer.

RECICLAXE

E o azougue gastado no espello do toucador.
Dende a man que procura o pálpito
aproveito folios xa usados,
a tinta negra da outra cara advírtese por tras 
e penso
que tamén se escribe así,
anotando palabras novas mentres outras 
anteriores
se transparentan.
Yolanda Castaño

*Y para muestra un botón: video do ciclo de poesía que dirixe Yolanda Castaño "Poetas Di(n)versos" no que Pogačar recita en croata e é traducido ao galego por Castaño, xunto ao poeta galego Xabier Cordal. A cita que abre este post é un extracto dun poema do autor croata, traducido ao castelán por Castaño para a revista Serie Alfa, completo aquí. E o poema da autora galega é de A segunda lingua, o poemario XI Premio de Poesía Novacaixagalicia. A desfrutalos!

[E así a título personal Pogačar engrosa o meu/ o noso proxecto #Punk poetry, porque ademáis de textos salvaxes, escuros, fermosos e auténticos, toca nunha banda de post punk:::: Así que ata que o lea máis -mañá terei na man a antoloxía en castelán- e decida, leva o hagstag dos ruidosos!
  ]



martes, 15 de abril de 2014

Con V de Vamos yaaa




Cuando cumplamos 2 años vamos a ser vegetarianas. A mí no me toques el pescado. Llevos 6 años siéndolo. Con pescado, sin anemia. Cuando tengamos dos años vamos a ser vegerarianas, vamos a ser mayores, vamos a soplar dos velas o un número con forma de patito. Cuá cuá cuando llegue el mes de las flores. Vamos a tirar el 9 por los aires lleno de nata del año pasado. Los finales y el cero no significan nada ¿non é? [Voy a inaugurar una etiqueta AQUÍ que rece En castrapo, se la dedico a Luz. Esto te lo dedico a ti] Cuando tengamos 2 años iremos juntas al norte. Cocinarás algo que presentado no parezca vómito -mmmm, me encantan las tripas que me pones para comer, saben de vicio despúes de hacerte pensar que cogerás cáncer si te las comes-. Vamos a cumplir 2 años juntas y a celebrar que ya somos grandes con V de veggie y de Victoria , que para algo eres un hacker, con h de huevo - te quiero- aunque odies a anonimus y sólo hayas participado en tirar abajo la puta página de la SGAE.  Cáncer en la red con H de huérfano... pensando en la escritora sin mamá me acordé de Frubi, me acordé de su herida de sangre de muérdago: por eso había que besarlo, se ponía debajo del acebo para que todas las niñas lo fueran cuidando, una detrás de otra, una detrás de otra, a lo largo de las extensas regiones chilenas. Papá vive en una y mamá trabaja en otra. Ser huérfano, la peor herida.
[¡Estoy escribiendo en castellano, estoy jugando al Corripio -como yo a lo automático... nada de cut-up, Mr. Burroughs :)!]
Vuelvo a nuestro plan lindo y primero de cumplir años juntas, de que nuestras boquitas le hagan  muecas a la cámara, de que nuestros deditos le hagan una V, un II deditos a la pantalla. Bellos autorretratos que llaman putos selfies, 
-¿Lazos, qué tal el amor romántico?
-Muy bien, profe. 
Probad a escribir en galego o en inglés y a perder el interrogante que inicia la frase. Probad. El placer que nos da no ponerlo es que luego lo pones y funciona: alguien lo estaba esperando... Qué genial a la vez también escribir en esta segunda lengua, el castellano. Yolanda se viene el 6 a recitar a la Central y a presentar a Marko. Qué guay. Poco a poco todo encaja, lo de ahí fuera. Por dentro, por dentro SP no encaja tanto, pero está empezando a echar humo como una velita que soplamos juntas cumpliendo tú 2 años y haciéndonos las dos vegetarianas. ¡Vamos yaaaaaaaaaaa y graciaxx!

venres, 28 de novembro de 2008

Disparando beleza

Antes o matizaba, agora estou totalmente dacordo con YC, sobre todo se miro cara adentro:

"[...] E pode que peque de inxenua, pero sempre tendo a refugar os principios "carencialistas" e os procesos defectivos, quero dicir, os que se definen substancialmente arredor daquilo do que carecen (como "certo" feminismo, como certas actitudes de "resistencia" cultural xa tan obsoletas); semellan salientar precisamente aquilo do que adoecen, e resultan impertinentes de puro derrotismo."



Palabras extraídas desta entrevista fai un ano en Galicia-hoxe.

xoves, 7 de febreiro de 2008

[Zoom]



A revista Oniria invítame a participar nas súas páxinas. Dixital serei.
Ben! Que bonita foto e poema da colaboración de Yolanda no número 5.
A súa profundidade de campo gústame así esgazada.
Algúns cristaliños rotos son perfectos. Fan que te vexas Alicia, que te volvas tola por atravesarte. Outros ráianche os ollos, coma maquillaxe que mancha.
Un dos libros que máis me gusta do ano pasado é Tara, sen dúbida. Falando de rotos.]
Sempre penso en falar aquí dos libros que leo e decido non facelo.
Como se fora condicionar ó cosmos.
Como se fora un imán con importancia.
Unha boca necesaria.
E non.
Si para min. (Ninguén máis a miña lingua).]

Hoxe atópome con este libro de Estíbaliz: Zoommm. É difícil atopala nas librarías, ó menos cando eu o tentei, e agora por fin, como a ela lle gusta, está no meu sistema (informático).

Atopo a Antía cociñando galletas. Ben!
E regálanme un disco redondo: maxia, ilusión, beleza cruel e crúa.Núcleo.



imaxes: colaxiños propios
A regueifa, bo prantexamento editorial. O bocado biónico: riquísimo!
Gracias María (Salvador)!

domingo, 7 de xaneiro de 2007

Feliz 2007 e Reseña de "O Libro da egoísta" de Yolanda Castaño


¡FELIZ 2007!

Este ano ten unha pintaza incrible. Yolanda Castaño presenta o seu Libro de la egoísta en Madrid, en edición bilingüe... e latexan tamén fresquiños os novos libros de Alejandra Vanessa e Elena Medel. Falando delas, La bella varsovia segue máis reactiva ca nunca e este ano sorprenderanos con bonitos e necesarios proxectos... o fempunk #5 zine xa está en marcha e o noso zapatiños motor a piques de deixa-lo forno... 


*


CASTAÑO, YOLANDA, O libro da Egoísta, Colección Dombate, Ed. Galaxia, Vigo, 2003
Para os dandis como para as mulleres,parecer é ser.
BARBEY D’AUREVILLY


ESPELLISMO DE TINTA


Cántos autores deberían ter realizado este exercicio de aprender a mirar cara a vaidade escritora. Despois da fulminante carreira ó éxito literario de Yolanda Castaño – dentro do que isto pode significar na cultura do noso país – gracias ós poemarios: Elevar as pálpebras (1995), Delicia (1998), Vivimos no ciclo das Erofanías (1998) – tamén traducido ó español– e á antoloxía cantada Edénica (2000), chega O libro da egoísta, unha obra que renova a colección Dombate, da Editorial Galaxia, unha aposta pola poesía, tan necesaria despois da desaparición da colección Ablativo Absoluto de Xerais, e da apurada situación da imprescindible Editora Espiral Maior.


O libro da Egoísta, proxecto xestado mentres se sucedían os catro anteriores, é unha pausa na persoal poética da autora (vitalista e erótica -provocativamente afectada-), unha reflexión persoal sobre o desdobramento que require a creación, un xeito de preguntarse polos desexos modais e lingüísticos do xogar a reconstruírse a través da poesía. O texto presenta a vivencia do percorrido literario da autora, aberto como un pactado compromiso consigo mesma, adoecendo (Amarme con cinco caras que terei que sustentar repartindo doses minúsculas das miñas costelas ós cinco peteiros abertos como fauces) e establecendo un diálogo estético entre sofisticados versos (E así lanzada contra a tarde de dedos implacables que non perdoará arrincarme os lazos) e o discurso propio dunha nena nada tráxica, cercano á vida material ( Xuño podía ser un mes bonito), á poesía oral (Qué horror. Non podo deixar de morder a boca por dentro, até facer sangue), e á literatura dos diarios todos (hoxe fun á saída do instituto ver saír adolescentes).
Esta mestura de intencións, verbalizadas a través de fórmulas tan diversas, lévame a considerar dúas partes nas que se podería dividir o libro. A primeira - ata a páxina 37 –, formada por poemas breves, escritos de xeito prosaico, é unha poesía de personaxes, máis abstracta e tallante, de polifonía sincera entre a sacerdotisa, a analfabeta e a propia voz poética (homónimo trasluz da autora), debatendo os seus desexos. Así, a relixiosa, cativa da fraude literaria e devota da doutrina poética, reclama o coñecemento; a analfabeta prega para non se vender, manterse pura na ignorancia que preserva o sentido, o tacto, o privilexio, as ganas de tirarse; e a terceira presencia, a Yolanda que interpreta as loitas, é a que sabe – seguramente física e intelectualmente - e coñece o final. Así, neste percorrido autocrítico co propio ser (verbo), apaixonadamente “Yolanda” dará de comer o corazón ás bestas, contemplarase belísima, nomearase orfa e estéril (Abortar é unha obriga) sen deixar de mentir – ventrílocua – para aprender a inenarrable alegría de ter casa, isto é, de ser eu.

A segunda parte – dende a páxina 41 ata o final– constitúena varios documentos íntimos (diarios, cartas, anotacións sobre o cotiá, escritos sobre unha lectura favorita...) que intentan transmitir esa inquietude de ser outras.
O anhelo de ser futura, de chegar limpa á historia real, cotiá - renunciando ó tráxico amor á dor -, pero non por iso menos subxectiva e fantasiosa, é a ponte, formulada con estes dous versos,

que nos levará á segunda parte, traspasando a liña dos aforas e os adentros, é dicir, o espello, co asombro puro dunha Alicia ferida nas catro ficcións ou libros anteriores da autora, agora esnaquizados cristaliños reflexos.
Os textos que forman esta sección, son unha forma de comunicarse, ben coa mesma voz da que xorden, coma se doutro personaxe se tratase, como sucede na extensa misiva á Yolanda que acolle (farame un fogar paupérrimo entre os seus brazos de mundo); no relato ó amado, como chamada/recordo resignada/o; no falso diálogo coa autora (- Agarda. Isto é un labirinto de espellos e á orixinal xa non a recoñezo); ou nos berros escritos no reflexo roto e composto (SON A EGOÍSTA PORQUE ESTÁ SOA).
Ou ben, establecendo esa comunicación co exterior, como se lee na lista de preguntas existenciais (por exemplo: ¿De que ventrílocuo somos?); ou na escena teatral, reescritura da historia de O Amante de Marguerite Duras, en clave persoal (Eu contareiche dela, da miña relación con aquela rapaza (...) Porque en nada me recoñezo); no diario que permite anotarse poeticamente (Na parada do autobús coincidín cun rapaz fermosísimo. “Quero respirar na mentira que crea teu corpo...”); e na carta á amiga escritora, plagada de presencias de poetas vivas, outras que ben poderían ser ela, ou permitirlle a Yolanda Castaño, identificarse. Pero non lle é posible á muller que escribe sentirse parte, nin desta xeración literaria, nin doutra brigada feminista (eu xa non son daquelas que tiveron que traballar para “nosoutras” ). Nembargantes, o libro, ademais de erixirse como unha vinganza ó mundo da literatura acrítica cos presupostos artísticos, coas convencións creativas - reivindicando o posmoderno dereito a non ser orixinal - contribúe ó recoñecemento das egoístas, que poderiamos ser todas.

Este traballo exhaustivo, deixa á autora nun lugar interesante na poesía galega contemporánea. Entreliñas podemos descubrir que de ningunha maneira a escritora se permitirá percorrer camiños alleos, perseguir ás tentacións do éxito. Comprométese neste texto a ofrecernos de aquí en adiante, lágrimas de diamante, non solo gotas salgadas. Debemos celebralo.
Reseña escrita no 2003 cando saiu o libro.  
Publicada en Andar21 e Hiperferia#7 no 2004 e en  Andaina nº 36
e logo publicada pola autora na súa web: www.yolandacastano.com