Amosando publicacións coa etiqueta Radical Self Love. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Radical Self Love. Amosar todas as publicacións

luns, 8 de xuño de 2015

ITube, YouTube, SheTube


Organizar os recordos non é unha broma, organizar a roupa nun abrasante domingo, menos.  
Cántos vídeos hai na rede sobre este tema...
Pásame a miña amiga profe varias ligazóns de youtubers. "A nova profesión de moda", dime.  
-"E ti a qué queres adicarte?" pregúntanlles as profes aos alumnos adolescentes.
-"Eu quero ser Youtuber" contestan. 
Con maiúscula.

Véndoos, comezo a entender esas respostas. 
Aquel querer ser famoso como profesión dos dousmil, agora é querer ser youtuber... 
Pero logo está o orguio Youtuber que reivindica alporizado que ise hobie non é pura leria, que traballan a reo.
Eles non sei o que fan, pero moitas delas... miña nai. Une perfeccionismo de rapaza, perseveranza e entusiasmo xuvenil e aquí as tes coméndose o mundo. Mentres as escoito penso no ladyfest, seica ise festival non existe só para celebrar a cultura das rapazas e para que se empoderen? Destas pódese aprender tanto diso...
Vexo ademáis, xa entrando en materia, que estas rapazas non son sexistas, nin semellan crer nos contos de fadas: elas fan e desfan, teñen responsabilidade, son as que viaxan. Por moito que segan cumprindo cos quefaceres do seu xénero (ser as que xestionan a casa, devecen pola beleza e a moda, e desexan por enriba de todo ser nais), son as que filman e editan,sacan a cámara mentres están coas súas parellas, son respetadas e falan falan falan delas, como normalmente na historia só o fixeron eles. 
É verdade que o mercado o traga todo, pero véxoas controlando moito ás marcas que lles ofrecen traballar para elas: "eu non recomendo algo que non me guste, a xente confía en min..." argumentan... amosándolle ao mercado que elas comezaron soas dende abaixo. 
Pois iso, todo un tema. Ben interesante sociolóxicamente e dende a perspectiva de xénero. Habería que ver qué fan todas as que fan videos, quero dicir que eu vin ás tops e debe haber de todo por aí adiante...

Eu, que xa son grande e non teño que pensar a qué adicarme sego ordenando o meu armario ao clásico modo: sen cámaras, sen público, morta de calor, paseniñamente... ;) 


Marta Riumbau / Romper87 no seu canal ordeándoo todo


domingo, 30 de novembro de 2014

Aprender a facer maxia para unha mesma


E como é domingo e queremos acubillar as ideas, hoxe unha entradiña lixeira* dunha blogger que me gusta moito Gala Darling.
A Gala non ten que ver nada coa literatura e pode soar ás novas correntes de autoaxuda, pero para min é un exemplo de Do it yourself (D.I.Y.). É verdade que ela está nese "faino ti mesma" que vende algo, e non quero compararala con  referentes que me inspiran por querer cambiar o mundo dende a arte, como David Haller de Ambidiestra, Andrea Galaxina de Bombas para Desayunar, Jose de Afeite al perro, Ian MacKaye de Dischord, as anónimas da distribuidora de fanzines feministas Herstory, Kike y Regly de Fuck the Bastards, Gelen Geleton de Archivo D.I.Y de Música y Dibujo...
O do it yourself de Gala é ese que conleva construirse "facerse a si mesma" que dirían avós e pais.  Non sei se me interesa a Gala figura, pero si o proceso que a levou pasar dun desorde alimentario (autoestima cero) a crer en sí mesma e converterse na que quixo ser. 
O que máis me entusiasma do seu xeito de facer as cousas é que conta todo o importante: cómo foi dando pasiños de confianza e cómo aprendeu a elexir outro xeito de vida saudábel, pero tamén cómo fixo materialmente para mudarse de continente (de Nova Zelanda a U.S.A) e comezar o seu primeiro blog CING, seguir co Radical Self Love e agora traballar na Blogcademy que leva.  

Pois iso, cada tolo co seu tema ; ) Podedes saltarvos este post ; D



[*Habería que ver qué é o que quero dicir con isto de lixeira, se me refiro ao oposto de "difícil" do que fala Belén Gopegui en Diagonal, aquí. Sinceiramente creo que a resistencia non pode vir sen pracer, por isto eu déixome levar bastante por cousiñas que me gustan máis superficialmente.]

 

domingo, 18 de marzo de 2012

N.N. ou o paxaro de sushi...

Ahhhhhhhhhh, Natasha Nanou volve aparecer. Hai persoas ás que non coñecemos de nada pero polas que sentimos unha atracción irremediábel... (véxase o soño que tiven eu hoxe, pero ista é outra historia). Quero saber o que fai, o que fala (con boa razón, debe falar 4 ou 5 idiomas xa antes do xaponés) e sobre todo cómo evoluciona como artista!
Aquí volve reaparecer nas fotos e para morriñentas coma min sempre nos quedará frosk.org, mentres a manteña na rede...

Ahhhh!!!, Natasha Nanou reaparece. Hay personas a las que no conocemos pero sentimos por ellas una irremediable atracción... Quiero saber lo que hace, lo que habla (ya unos 5 idiomas?), pero sobre todo quiero ver cómo evoluciona como artista.
Aquí vuelve a mí en las fotos, ha dejado casi de hacerse autorretratos, después de la crisis del color o de la crítica anorexia... siempre nos quedará su época exhuberante en frosk.org, ais...! 




 [fotos dela, moito máis aquí]

mércores, 25 de xaneiro de 2012

Happily ever after?

















Houbo un roubo. Por se non queda claro isto pasou, non foi nos meus soños suorosos que o meu sistema electrónico, a escrita virtual, os milleros de fotos destes dous últimos anos desapareceron voando polo balcón... Entraron espías, levantaron mobles, tiraron roupa, botaron abaixo o contido das gavetas, dos caixóns... estanterías con libros, músicas adolescentes, amuletos gastados... De súpeto non lle vin sentido nengún a devolver todo ao seu antigo sitio... Todo o que quedara regado polo chan, agora semellaba canso, superado, esquecido ou enquistado... pero de todas todas, pasado. Decateime de que facía uns mesiños que desexaba deixalo atrás, darlle unha patada a unha enorme bola de papel e deixala voar coma un globo aerostático! Lonxe, lonxe da miña casa...

Así que esta é a única entrada que irá  vai sen imaxe real, porque non teño nengunha máis (que as que trae o sistema infórmático por defecto) para ilustrar estas verbas. E así debe ser hoxe, a partires de xa, como se unha gomiña do MONGOL berrara tirar, limpar, argallarnovostemas&formas. E eu dixera, nin goma agora me fai falta, todo volve comezar. Nacer de novo sabendo o que sei. 

Thank goodness yeah! si, grrrl. happily ever after comigo mesma!