Amosando publicacións coa etiqueta Nadal. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Nadal. Amosar todas as publicacións

luns, 5 de xaneiro de 2015

A poesía pagana de Björk



Pedaling through
The dark currents
I find an accurate copy
A blueprint of the pleasure in me
(Swirling black lilies totally ripe)
A secret code carved
A secret code carved
(Swirling black lilies totally ripe)
He offers a handshake
Crooked five fingers
They form a pattern
Yet to be matched
On the surface simplicity
(Swirling black lilies totally ripe)
But the darkest pit in me
Is pagan poetry
(Swirling black lilies totally ripe)
Pagan poetry
Morse coded signals
They pulsate
They wake me up
From my hibernate
On the surface simplicity
(Swirling black lilies totally ripe)
But the darkest pit in me
Is pagan poetry
(Swirling black lilies totally ripe)
Pagan poetry
*
Pedalexando a través
de correntes escuras 
atopo unha copia adecuada
unha pegada dixital azul do meu pracer
(Remuíño negro de lirios totalmente macios)

venres, 12 de decembro de 2014

"El mírate mentres durmes" (Santa Claus is coming to town)


A miña primeira lecturiña inconfesábel de Nadal é Una visita de San Nicolás. En castelán, este poema a modo de contiño, está editado pola particular editorial Reino de Cordelia. Digo particular porque a textura acartonada e estética comiqueira das súas capas e o formato cadrado dos libros, fan que os seus títulos nunca se perdan e sempre se recoñezan antes que os outros ;) Pois ben, a edición que nos ocupa hoxe pertence a unha colección aínda máis especial "Snacks de Cordelia": libros pequerrechos e lindísimos.
Una visita de San Nicolás é un fermoso poema de Clement C. Moore (Nova York 1779-1863), un teólogo e profesor de literatura que pasou á historia da literatura por este traballiño A visit From St. Nicolas normalmente editado co título de The Night Before Chistmas. A primeira vez estes versos  viron a luz, foi de xeito anónimo no xornal da cidade de Troy (Nova York). Ata 1837 non se recoñecería a autoría de Moore.
A edición está traducida por Luis Alberto de Cuenca, e o mesmo autor conta no prólogo cómo atopou nunha viaxe a Irlanda o libro editado en inglés por separado (non na compilación dos poemas de Moore do que soe formar parte) e quixo que a tradución tamén fose un lindo e pequeño volume independiente ilustrado por Arthur Rackham e Ilse Bischoff.

martes, 20 de decembro de 2011

The protester, we are. Nós somos todxs.

 Nos tocan a una, nos tocan a todas -repetimos
(berro nas manis sobre todo contexto feminista e/ou libertario)

Nuestra venganza es ser felices
pintada das graffiteras mujeres creando de Bolivia


O Nadal serve para moitas cousas, para repensar a nosa fuxida da fe, ou para celebrala, para rematar o ano, para revisar contas e non meterse noutras -como dicía Scrooch- e para encamiñarnos cunha nova actitude a un mundo descoñecido por nós, pero ben coñecido polos nosos maiores. Por iso a nosa ledicia e forza será fundamental: cando nos rouben máis tempo, cando nolo paguen menos aínda, cando nos infravaloren como man de obra e só sexamos isto, cando nos presionen para compartir piso, casar ou parir asumindo que seremos máis pobres pero máis felices, para todo iso, cómpre vivir como se hoxe fose o día! 

Así, libriños, películas, discos e diversas artes coidarán das nosas cabezas; discursos de fortaleza e liberdade curarán as nosas feridas e sobre todo, ese calor humano e ese tempo que sempre foi e será d'ouro, pasarémolo cos nosos, coas nosas personas favoritas -descendentes dunha mesma liña sanguínea ou elexidas- ou con outras máis descoñecidas, pero belísimas compartidoras xentes de proxectos que nos cundan e nos arroupen, que nos empurren a un futuro propio, que como este protester -e ben soubo ver a Time- , somos nós, todas, co noso berro exípcio, grego, madrileño... etcetcetcetc..., as personas máis importantes do noso ano.

Boa semana vermella, e que neve, que son dous días!


[ ilustración, capa da revista Time, roubada en salon.com]


martes, 6 de decembro de 2011

Feliz, feliz nadal!

Madrid2noticias

Esta tarde en Sol concentración por las familias desalojadas del vía
Juventud SIN futuro

y el espacio vecinal Montamarta en San Blas. Buena manera de celebrar la constitución: ARTICULO 47... Seguimos
Juventud SIN futuro

Seguimos , y ellos apostando por casas vacías y gente en la calle Por el , por el Alquiler Social Universal YA
oficinaviviendamad

RT : 2003,cuando tds ls xpertos ngaban burbuja inmobiliaria Sguimos Alquiler Social Universal YA!
 

sábado, 25 de decembro de 2010

"Con mi cuatrico voy cantando, mi burrito va trotando..."



As estrañas paraxes da memoria leváronme lonxe do camiñiño sabanero, fixéronme regresar durante anos a un estado branco por unha rota na que eu mesma borraba as pegadas que deixara a miña voz diminuta que en tempos entonaba esta canción venezolana... agora retorno ós Andes da miña infancia ó reencontrarme coa citada panxoliña. Flipando...


domingo, 19 de decembro de 2010

Bocadiños de realidade: "Radicalmente inexactas"

Hoxe descubrín un programa interesante na TVE2 que se chama "Los oficios de la cultura". Desta volta eran Miguelanxo Prado e Yago García os que compartían coñecementos e dúbidas respectivamente.  Pareceume bonito todo pero raro que non puidesen entreles falar galego (subtítulos mediante*) e así que todos eses obxectivos de respecto ás outras culturas das aulas escolares comecen a ser reais na rúa e na vida dos adultos. Refírome á adultez porque fai un par de meses, despois de anos sen ver a tele, puiden coñecer ós lunis e á súa canción polos dereitos das nenas e dos nenos, e fan ben en especificar que ese é o obxectivo, porque na adultez vaise converter en límite e sobrevivir pode nalgúns casos ata depender de facer xusto o contrario ó que berra esa valente canción. Refírome á adultez porque son as nais (ú-los pais?) as que preguntan (suxerindo a queixa, aínda bo é que a vergonza lles suxeite ser explícitas!) por que este Nadal as panxoliñas que se canten nun cole madrileño público e laico calquera van ser rumanas, venezolanas e unha bela canción espiritual sudafricana. E aquí vos remito ós links das fermosísimas cancións que amosan o criterio estético polo que foron seleccionadas! ademáis de polo obxectivo de coñecemento doutras culturas, respecto por todas as linguas, e integración real dos compañeiriños e compañeiriñas rumanas da clase! quizais ademáis é unha bonita forma de levantar o lado da balanza cuxo prato permanecía pegado á mesa -iso si por iniciativa persoal dun profe concienciado, non dun centro cuxo currículo reza xusto este enfoque!-, nestas datas cunha única celebración posible, tamén para alumnos e alumnas musulmanas, coñecidas como Nadal.

O outro día tamén na mesmo canal deixei de fondo unha película que xa vira: Nubes de verán. E a verdade é que aínda ando pendiente de averiguar se lle dobraran as conversas entre os curmáns, porque que eu lembre falaban un baixísimo catalán entreles (como o real, o que non sae na tele, ben bonito) e o resto da película (xa vos digo a versión que eu vira!) era en castelán: os protagonistas viñan de Madrid pasar o verán a unha vila catalana. A verdade é que me parecera un bo cadro realista ó Rohmer en parte tamén por isto:  amosaba o que pasa na vida coas linguas, amosaba o crisol lingüístico sen cuestionalo. De verdade creo que a naturalidade (en tódas as direccións) é o mellor xeito de achegarnos á situación real das linguas (fronte á esquizofrenia política), para logo poder desenrrolar as que específicamente queremos coidar.

E por falar un pouco de todo e apoiando o que digo, onte viñen dunha festa na que á saída había unhas caixas con libros para coller e fíxenme coa traducción ó castelán do primeiro libro de EIDER RODRÍGUEZ, da que me fascinou o seu segundo, Carne (Hiragia) e tamén a selección de relatos feita por Atenea en edicción bilingüe para estudiantes de éuscaro baixo o título de Cuatro Cicatrices (Eta handik gutxira gaur) fermosamente traducido pola mesma autora. A verdade é que é un luxo poder acceder a unha realidade diferente a través da escolla de palabras que representan esa realidade (e orde simbólico) que non poderían ser explicados con outras... un luxazo poder saber dende unha lúcida mirada e postura o que pasa aí. Feliz estou con este agasalliño que me choveu do ceo, alimentando o espírito e completando a biblioteca, ai! jeje...

A verdade é que temos moitísima sorte de dominar a lingua irmá -o castelán- da forma en que o facemos, e que Diccionario de ideas afines de Corripio** sexa cada vez menos reto, jeje... pero o que me amola ás veces -e que os meus amigos madrileños só poden entender abrindo antes o mapa da historia de Ciencia Ficción que lles vou contar- é que palabras moito máis sinxelas e de uso cotía da miña propia lingua (a da miña nai, meu pai, meus avós e avoas e tamén os tataravós...) son as que teño que apre(he)nder cada día, -sempre sen esquecer que non é persoal isto, senón consecuencia do descoido durante anos do noso tesouro vivo.



* Aínda que... lembrades os documentais de toda a vida en inglés no que se escoitan a tanto a lingua orixinal como á que se dobraba unha por riba da outra?

** Ei! buscando un enlace ó dicionario enteirome desta polémica sobre as palabras afíns a libre asociación no imaxinario social da verba "homosexual" que recolle Corripio (cecais o problema non sexa tanto del como da nosa sociedade enferma!) e da calificación do dicionario de Seco do dicionario como "radicalmente inexacto" ben bonita por certo, seguramente malia á súa intención!