Amosando publicacións coa etiqueta Mami. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Mami. Amosar todas as publicacións

xoves, 2 de xullo de 2015

Pensar na viaxe



Situación construida: momento de la vida construido concreta y deliberadamente para la organización colectiva de un ambiente unitario y de un juego de acontecimientos.


Situacionista: todo lo relacionado con la teoría o la actividad práctica de la construcción de situaciones. El que se dedica a construir situaciones. Miembro de la Internacional Situacionista.


Situacionismo: vocablo carente de sentido, forjado abusivamente por derivación de la raíz anterior. No hay situacionismo, lo que significaría una doctrina de interpretación de los hechos existentes. La noción de situacionismo ha sido concebida evidentemente por los antisituacionistas.

(Publicado en el número 1 de Internationale Situationniste, 1 de junio de 1958)



Fermento ou "masa madre", esta terra.
Estou fartaq non "estou chea" de experiencia. 
Ser de aquí. Descoñecer moitas verbas do galego.Ver cómo de soave falan mamá e papá, nada portugueses. 

Sentirme preto de Madrid na lembranza: non foi un soño. Pensar en Jonathan, pensar en Michael, pensar en Fernando. Pensar en cómo Jonathan dixo: estar fuera fue como un sueño y volver a mi país es volver a la realidad. Pensar no que dixo Michael e non lembrar nada. Saber que Fernando seguramente regresou correndo aos brazos da súa moza anterior á experiencia da viaxe. 

Pensar en H que quere vivir en Galicia aquí e saber cómo o cambiará este levedar que é mudarse de verdade. Nada de turismo de interior. Nada diso. Trátase de cambiar. Mudarse. Mudar.



martes, 30 de xuño de 2015

Filla pródiga




(...)
And national bestsellers about how to 
get pregnant

Ana Carrete 



(...)
Soy el asombro el miedo          el ahínco
el paso firme por baldosas que se mueven.
(Mis labios pueden amar la espina
besar los bordes afilados de la rosa).

Soy la madre asistida por la madre
y firmamos el armisticio con los bisturíes.
(Mi cuerpo se bate contra la patología).

Soy la escriba que registra el latido
de una vida encarnada en la magia.
(Las manos no se ahogan en un mar que anega
camillas y goteros).

Soy recipiente de un líquido inflamable.
La tierra el surco el árbol
la luz alógena de este amanecer.

(Hundo mis pies en lo real y te libero, hija mía,
de los falsos sabios).

María García Zambrano 

Pero eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril, a por desgracia egoísta.

Yolanda Castaño 


Desesperadas como desesperadas á miña idade.
Natalia Manzano regresa do meu pasado e di que fagamos o que fagamos estamos vendidas nas verbas dos outros. 
Hai tantos modelos de familia como persoas, sempre di Alci.
Cando leo nai de dezasete anos penso en b. sempre penso en b. que naceu aos dezaseis anos da dúa nai. b. di que en realidade ela é a cabeza de familia, e que se criaron xuntas: nai adolescente e filla.
Ás veces Ana Carrete lémbrame a Lupe Gómez. Pero non sei se son as súas voces as que se asemellan, ou son eu que as leo como mai e filla que non se coñecen. Gústame esta idea da literatura como gran barriga chea de nais e de fillas. Isto é unha xenealoxía. 
Veño dunha conferencia onde a neta Ángela Ena Bordonada recupera á avoa (da nova muller do século XX) Ángeles Vicente. Abro o instagram e aparece un detalle dunha foto da nosa árbore xenealóxica... Pecho a maleta para mañá, que volto á casa, e atopo un libro a carón dela. Un libro aínda empaquetado: La hija de María García Zambrano. Sorrio. Leo a adicatoria que fala de dor. Leo algún poemas con ansia. Unha filla enferma. Unha neonata branca. Dor pura e inmensa esperanza. 

Todo, incluso eu, cambia e regresa.




sábado, 20 de xuño de 2015

Se cepo o "des" retoña só a esperanza?



Perdí mi cabeza entre dos piernas, al

borde del camino, al sur de las montañas,

pasado Monterrey. Tú caminante, que aún recorres

espantando a las moscas el sendero de Nadie

limítate a escupir si ves esos cabellos

resecos en que la sangre escribe

aún un terco poema, y pasa, pasa de largo, vuelve

otra vez sin miedo a correr, sudando

por el camino de las bestias



Miedo a las golondrinas en la noche

Y de los pájaros que el aire deshace,

                                                                         Miedo

A encontrar un día, tras de la nieve, lleno

De miedo y frío

                              Mi recuerdo.

Leopoldo María Panero

 

Pero es entonces cuando Lux y Cecilia se ahogan,
y sus cabellos enredan toda esperanza.

*
Luna Miguel  



 Pero… ¿es verdad que la esperanza ha muerto?

Epitafio de Lucía Sánchez Saornil



Deulle  á  machada  PUM  e  alá  vai  o  dedo!

Alcira Vázquez Tato




Unha dúbida nada máis.







martes, 16 de xuño de 2015

O(u)ro de orar

"Virgen sin cabesita" do libro-película "Joven & Alocada" 


¡Oh María, sin pecado concebida, cuya inmensa bondad y tierna misericordia no excluye el alivio de este amargo fruto de la culpa que se llama enfermedad de la cual es con frecuencia víctima nuestro miserable cuerpo! ¡Oh Madre piadosa, a quien la Iglesia llama confiada ¡Salud de los enfermos! Aquí me tenéis implorando vuestro favor. Lo que tantos afligidos obtenían por la palabra de vuestro Hijo Jesús, obténgalo este querido enfermo, que os recomiendo, mediante la aplicación de vuestra Medalla. Que su eficacia, tantas veces probada y reconocida en todo el mundo, se manifieste una vez más: para que cuantos seamos testigos de este nuevo favor vuestro, podamos exclamar agradecidos: La Medalla Milagrosa le ha curado.


Virxenciña do meu corazón,
vinte coma unha aparción en Atocha cando volvía do tren. Cando volvía de estar con el, pachucho, esta semana algo máis animado. Vinte arriba do edificio da farmacia. Eras real? Estabas aló? Ou só viñeches ver cómo vou por este intre vital da desesperación? Marchaches xa? Eres das que ao mirar dúas veces xa non está? 
Virxe milagrosa, preciso varios milagres. Preciso que a maxia de mamá funcione, preciso que o amado se cure. Preciso forza para seguir co meu, para volver ás orixes. Virxenciña miña, non sei se hoxe te vin pero coido que si, que non eras un recordo da figuriña de cera fosforita ás escuras que nos tocaba na tómbola ao final de curso no cole. Coido que non eras a medalliña de prata coa que nos agasallaban as monxas. Eras, fuches, mañá vou ir ver se serás unha imaxe a toda cor irradiando forza cos teus raios d'ouro saindo despedidos das túas mans, aló arriba no ático do edificio. Virxe amiga, agora e sempre pisas a cabeza da serpe, esa serpe primeiro animal letal que vin no terrário de Caracas. Esa serpe-culpa que tanto me interesa. Esa serpe que fun como membro do clube de detectives "La huella/A pegada" aló polos 80 na Lagoa (Dozón) todos os veráns na nosa casa da árbore. Si, cada unha das nenas, dos nenos, era un animal e tiña unha misión: eu, víbora e vixiante. 
Virxenciña miña, ti písaslle a testa a esta serpe culpable que eu son, pero eu agradézoche que algo estea claro.  Aínda sego pensando o mesmo; que como aos 9 anos pouco máis teño que confesar que algunha palabrota e os pensamentos impuros... Estou orguiosa de min virxenciña, levo o Stay Gold Ponyboy ao pé da letra por dentro... pero agora, agora pasa todo isto, e eu non sei ben por qué son culpábel querida...

Santiña, vou moi cansa, levo 15 horas en pé... con todo o aguante destes problemas acugulados nas costas. Doime a ialma -isa que non teño-, vexo dobre, pero de certo acredito, coido que estabas aló arriba protexendo a miña cordura coas túas palmas quentes.  Mañá voute buscar outra vez e comprobar que aló segues.

Boas noites, fada madriña,
ti tamén descansa.




domingo, 7 de xuño de 2015

Organizar os recordos dunha cidade: Madrid I



MALASAÑA 

Cómo organizar os recordos en torno ás rúas.
Non sei cómo vou deixar esta cidade. É dificil en xeral, pero ir a Malasaña é matador. Hoxe andivemos por aló visitando unha óptica, probando lentes e dando un paseo. A verdade estiven feliz, pero agora penso, sinto cómo podo levar tres anos sen vivir aló... ;) Qué fermoso é o barrio a pesares de estar xentrificación. Madrid está rechea da miña historia. Madrid, Madrid, Madrid, Madrid.

1. Calle San Vicente Ferrer:
-O chino fronte á miña antiga corrala agora é unha tenda enorme de plantas. 
-A miña corrala está á venda: hai un carteliño no meu ex-balcón. Lembro o roubo, lembro a mudanza. Lembro o final do amor.
-O Veggie Room, unha nova tenda vegana, está nesta rúa. Pola tarde os adolescentes  que van a Taboo enchen a súa porta. A vida segue con auguiña de coco.
-"Moitas preas colleron a panda da removida musical no Red Bar!" penso ao pasar por diante.

2. Calle Espíritu Santo:
-A óptica hipster de sempre segue no seu sitio. Todos os lentes "para arriba" que A. non quere probar semellan os que fixeron famosa á M.teclista (aínda que ela os mercou en Nova Iorque ;)
-Fronte á tendiña dos cupcakes hai outra hipsterada ben rosa de donuts.
-O obradoiro que fai zapatos a man, incribles con moitas teas e que valen para vodas, aquí segue. 

3. Calle Corredera Alta de San Pablo
-A panadería non existe, hai un sitio de comida rápida que da moito baixón no lugar onde almorzamos por primeira vez xuntos J. e máis eu. Penso moito nesas barras de pan conxeladas que chegaban nun camión listas para ser forneadas, penso moito nelas cando vou á casa, a Compostela e mamá repite: "Señoriña, señoriña leve do meu, que anque lle calque e lle calque volve ao seu" para lembrarnos o boísimo que está o pan de Lalín que estamos comendo.
-O chino máis grande dese principio da rúa ten fóra máis prantas que antes, iso gústame. 
-Retro City segue no seu sitio, asomo a testa por ver se hai exposto algún bañador deses tan desfasados e lindos que eu tamén usaba canda nena.

4. Calle de Santa Bárbara:
(A rúa da  Gssh! Gssh! House)
-Loreak Mendian non pechou. Sempre que paso por aí penso no Deli Room, ao cabo dos anos traballei con S. que resultou ser a dona de ese espacio de fanzines e moda.
-A carón do portal de J puxeron Graphic Books. Vaise arruinar! 

5. Plaza de San Ildefonso:
-As terrazas non están cheas, qué raro.
-Non escoito as badaladas da igrexa que oía sempre dende o salón de J.
-A tendiña Nest segue aberta. Se entro mercarei papel de agasallos para os meus collages, coma sempre.
-Papelería La Riva segue en pé, ben! "Cando ela peche será unha nova era", comenta b.



6. Calle Corredera Baja de San Pablo:
-A primeira vez que pisei malasaña acompañaba a un americano ver un cuarto de aluguer por aló. A "habitación" máis pequena que vin na miña vida foi isa: un habitáculo nun alto do ancho do colchón. Douscentos e pico euros xa daquela, arredor do 2004. Lembro unha costa porenta. Unha malasaña quinqui, e areosa, non me preguntedes por qué este barrio daquela era sepia. 
-Anos despois vivín cunha xaponesa, R., no número 37. Aló escribín varios contos, unha reseña sobre Desalojos de Miriam Reyes e poemas: "Lirios"encantábame e creo que o perdín. Ai non, coido que está en Marés nos pousos do café. Foi a época máis linda, D.I.Y. fanzineira e musicalmente falando, do mundo. Tamén vivín cunha arquitecta, S., e cunha americana, K., que anos despois tivo un accidente caendo á vía do tren. Chamoume a nai para dicirmo...
-Un apontamento sobre a xentrificación: comezou con #Triball (Triángulo Luna, Barco, Ballesta): Qué raro que ao pasar por aquí non me lembre do cine porno, nin das redadas da secreta no meu portal aos que traficaban fóra. Non pensei nas cámaras da poli escondidas, nin nos nenos drogados que vin unha vez sentados nas escaleiras deste cine desaparecido, onde nace a Calle Ballesta.

7. Calle Ballesta:
-Cómo cambiou o barrio, cómo cambiou o barrio que agora hai pura tenda de deseño e bares onde antes se daban as pelexas de chineses. Atopar sangue na rúa á mañá, e ter medo das supostas mafias que por aló danzan (por exemplo na desaparecida taguara Badem, Badem)... ise era o ambiente. Eu mudeime ao barrio de Malasaña o verán que mataron á prostituta na Plaza de la Luna, e daquela comezou todo: o concello sacou aos maleantes da praza da Luna, moveunos cara arriba ata San Ildefonso, e logo, perderon o seu espazo e foi moito máis sinxelo desfacerse deles, limpalos.

8. Calle Barco
O bar coas portas abertas cos sillonciños case fóra, onde tomamos alquel té xeado de froitas vermellas, xa non está aberto. 
-Ata o "Café de la Luz" non atopamos ningún sitio onde atopar unha caña. A bodega da rúa Colón, a da ferretería, está a tope. Preferimos seguir baixando ata o Clarita, de novo na corredeira.
-Chegamos ao noso destino, o restaurant Alma Llanera. Imos xantar comida venezolana, isto vai de recordos, non? ;) 






venres, 1 de maio de 2015

mércores, 30 de novembro de 2005

Diario dunha burguesiña

XAMONXAMONXAMONXA...

I

Quería rezar ata que non quedase máis que o sol...


Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.
Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.
Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en alto
non descobre os pecados:

deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.
O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión
digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.


II


...pero o número trece é un gato negro que se cruza entreaspernas,
ou algo peor, unha gata]


Antes dos trece non había gota de auga
despois da estación das chuvias medrou o bosco,
sucederon incendios provocados por guerrillas verdes
armadas e camufladas contra o exército de liberación
os inimigos, vencedores, arrebatáronme a tranquilidade
no val onde nacen os terremotos
críanse tremendas as serpes
e sangrei.

Atopeime con dedais no sitio das unllas
cunhas pernas tan peludas coma as das tarántulas
tiven que suxeitarme ao chan
mentres tremía o ceo
para recuperar a canción que me viñera á boca un día calquera:

teño un pecado de seda
morada e penitente
puntillas áureas
e enrugas verdes,
sentimentos de botón enchendo saquiños de lume
escondidos entre a carne
LA RALARA LAROOO ...


III


...quería rezar ata que non quedase máis que o sol e un diccionario de peto.

Comendo pan quente e bebendo leite
a felicidade fráxil e pasaxeira
fixo a súa casa entre as silvas e as flores con venres pola noite,
citas en Ulloa,
piscina os mércores, excursións e segredos
de licor corenta e tres con vodka,

pero sempre hai un pero
e esta vez foi un animal viscoso
chegou saltando de nenúfar en nenúfar
querendo atragantarse coas miñas mentiras
xuroume:

vas ver un montón de min
son un príncipe queimado
no meu reino houbo tres incendios
no primeiro, vin desaparecer a miña nai entre as cinzas,
eu era tan pequeño;
no segundo, unha a unha as miñas concubinas
convertéronse
en chamas e querían levarme con elas;
do último fuxín, ata que nos atopamos;
sufrín o lume, mais non coñezo o amor.

Un bo día decidín baixa-la garda e achegueime para bicalo.
Ó pousa-los beizos naquela viscosidade
converteuse nun sapo,
entón souben que os saquiños de lume, eran bolboretas
que as bolboretas,chamas
e así concubinas deste meu sapo traidor.

Foi entón cando decidín
facerme armar cabaleira andante.
Comezou a guerra non declarada.


[ De Diario dunha burguesiña algo masoca.
Feliz e sangrando, 1999, Inédito]