Amosando publicacións coa etiqueta Lingua. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Lingua. Amosar todas as publicacións

martes, 19 de xaneiro de 2016

"Más lo que los signos hacen que lo que los signos representan"

Sin embargo, estudios recientes dentro de la semiótica
contemporánea han ido cuestionando el concepto de signo, lo que Barthes llamó la
‘crisis del signo’. También Hjelmslev advirtió que, en rigor, no debería hablarse de
signo sino de ‘funciones sígnicas’ que se realizan cuando dos funtores (expresión y
contenido) entran en mutua correlación. Pero, el mismo funtor, continúa Eco, puede
también entrar en correlación con otros elementos convirtiéndose así en un funtor
diferente que da origen a otra función sígnica. Estas relaciones múltiples y cambiantes
del signo forma ‘sistemas de significación’. Así pues, la concepción de la semiótica
como doctrina de los signos se ha visto desplazada por el estudio de los sistemas de
significación y su realización en textos. La mirada semiótica se centra, pues, en el texto
(o discurso), considerado en un primer momento, como secuencias de signos, que
producen sentido. Pero, no es una suma de signos lo que produce sentido, sino el
funcionamiento textual.

MRG

luns, 18 de xaneiro de 2016

(...)
la disolución de mi propio ser
en el ser propio del lenguaje,
(...)

Alfredo Saldaña

mércores, 13 de xaneiro de 2016

Cincuenta años de retraso



 [De Daniel Ordier: El Trabajo (The Job) Entrevistas con William Burroughs

Compulsivamente

De hecho, las cosas nunca son lo bastante silenciosas. Yo diría que el silencio sólo es un dispositivo de terror para quienes verbalizan compulsivamente. 

 William Burroughs 


[De Daniel Ordier: El Trabajo (The Job) Entrevistas con William Burroughs, Enclave de libros, 2014]

sábado, 6 de xuño de 2015

Son egoísta


Tim Walker

"Estoy extremadamente orgulloso de ser gallego", aseguró el actor en Nueva York durante una entrevista con Efe, en la que reconoció su "admiración total" hacia ese "carácter", marcado, a su juicio, "por la independencia y la determinación a la supervivencia pase lo que pase en España o en el mundo".
Martin Sheen  

 
Eu non quero un país esquecido de si. Eu non quero vivir en castelán en Galicia, que para iso xa teño Madrid. Eu quero un retorno ben feito. Eu non quero voltar a unha Compostela como a que deixei. Non quero que á miña lingua haxa que protexela, nin ter que estar pendente de defendela. Non quero que os nenos falen castelán cando os pais lles falan en galego, como na nosa xeración. Non quero que se repita a historia por sempre. Eu quero naturalidade na fala. E quero coñecer á natureza, ensartillar as miñas verbas nela, tamén falar coas persoas que a poboan e aprender delas. En qué galego escribirei cando escoite falar aos demáis? Eu quero trocar a miña idea de Galicia, e a un tempo contribuir a construir un territorio forte. Quero unha morriña de calidade agora, e en canto pise a miña terra, sentir un país orguioso de selo.




domingo, 24 de maio de 2015

#Eleccións2015


Willy Ollero


GALICIA será a miña xeración quen te salve?
Irei un día do Courel a Compostela por terras libradas?

Non, a forza do noso amor non pode ser inutle!

Uxío Novoneyra

venres, 6 de xuño de 2014

Cineraria de Juan Soros

Inconsolable grabo mi nombre,
muerto sin estar muerto, exiliado de Dios.

Las páginas en blanco son los días que me restan.


[...]

Es duro este lenguaje. ¿Quién puede escucharlo? 
                                                               Jn. 6, 60b

[...]

Asediado pro la muerte
el silencio está en llamas.

[...]

Y dar a luz aquello que me mata.
                                        Karoline von Günderrode

xoves, 3 de xaneiro de 2013

(Fake) Geek Grrl

Para qué serve a tecnoloxía?
Aproveitando que me mudaba de casa, de que aló non había rede tentei vivir estes últimos meses, a metade do 2012 sen conexión. A experiencia ten cousas moi boas: o tempo se alonga, os discos e os libros veñen a ti, a tarde é silenciosa e volves mirar de fronte o sol. Pero tamén te desconectas de todo. A linguaxe xa non é a mesma, é moi difícil enteirarte de cenas e festas a tempo, de ledicias e recordos feitos foto, ninguén se lembra de enviarcho ao email agora que o email xa está no móvil e o app é o que o recebe e automáticamente o descarga ao teu disco duro, a ese cerebro novo que xa fai tempo que substituiu á memoria e os seus álbumes de fotos. 
As relacións coas persoas cambian, ti esfórzaste moito cos amigos e eles enléanse a través da rede; eles cabréanse porque ti non estás-non contestas e ti non entendes que vaian á casa correndo: poñer unha peli, ler o email, ligar chateando...
E logo están os proxectos artísticos, as colaboracións e ata publicacións, que desaparecen por completo. Fai un par de anos as redes sociais non libres, aínda eran mal vistas nos movementos sociais, agora é case un pecado non twittear os golpes da pasma, as manifestacións ilegais... 
E con respecto ao diario propio, ao blog, no que unha escreve, nin che conto... antes todo o pensaba para aquí, o vivido era axiña unha entradiña, tiña a foto, e por moita dor que pasase, estaba ben despois ver o resultado feito letra e carne de píxel, a pantalla enfriaba o meu lume sempre algo esaxerado, secaba as miñas bágoas demasiado fáciles... agora... agora non... sen pantalliña tamén tiven que aprender a non chorar. 

E as persoas que coñeces, as persoas que che gustan son outras, non son esas que están aí no seu facebook, no seu twitter, no seu cargo colective. Non son as do youtube e as fotos da festa da pasada noite. As persoas que te rodean son moito máis reservadas na vida, máis lentas -como antes- pero podes estar a un click de saber moito máis delas. De saber da súa linguaxe e do seu sexismo, de saber o xeito de relacionarse e se iso só o fai contigo... Supoño que rematou o tempo en que a sintaxe e o vocabulario que cada un/ha usa, significa algo: de ónde vén e por qué paga, cómo latexa de rápido ou se a súa paixón quedou na casa. Porque agora -aínda que sexas doutra xeración e saibas, e te fixes no xeito de falar das persoas, por moito que te achegues ao seu mundo (propio?)- a representación da realidade está detrás do telón, na imaxe líquida, o círculo baleiro... porque xa se constrúe a identidade antes de saber dela, e xa se teñen fórmulas para sermos lingüísticamente o que os demáis aí detrás, á volta, queremos que pensen que somos. Ou ista é só a miña percepción dende fóra? Ou seica non é o mesmo o disfraz, cando unha elixe ter varias personalidades na vida real? sdkaSJDKLAsjdaKSDJalskdjASDKasñl...
UFFFFFFFFFFFFFF, nin idea. 
Máis a única pregunta que quería facerme era... adaptareime eu xa, de novo, á conexión 24 horas?


[Fotos 1:...xogando; 2:  L. a deshora, como eu agora...]