Amosando publicacións coa etiqueta Feliz e sangrando. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Feliz e sangrando. Amosar todas as publicacións

domingo, 29 de novembro de 2009

Diana Prince ou Wonder Woman

 

Nome e apelidos. Iso é o que hai que ter. A diario móvome con xente que se abraia de que as miñas compañeir@s literari@s teñan nome e apelidos, e elas/es, @s da arte da rúa, @s do punk non os teñen... as súas pollas están mortas, afeitan ós cadelos, aman o ozono, non deixarán que salves este mundo e tampouco respectan o "c" pequerrechiño que vive nunha burbulla, refuxio do binomio da identidade oficial. Eu vivo na Illa Paraíso, sen mollar os peciños, arroupada por unha capa de terra quecida ó sol. Pero hoxe chegou ás miñas mans un incrible fanzine que edita o Arnau en Barcelona e decateime de que o meu temor a que os meus poderes non o sexan fóra do paraíso segue aquí: a pesares de atender ó estado da marea, de visualizarme atravesando o azul, continúo sen obedecer o bombeo do meu salvaxe corazón; Felices xuntas, Feliz e sangrando. Diario dunha burguesiña algo masoca, Máis turbación, Travesti, Noites estrañas ou o pisiño de solteira, Maldita sex@, Persuasión femia, e A morta seguen sendo só requeridas para algunhas lecturas familiares, aínda que algunha pasa un chisco de moda e outras ségoas a sentir imprescindibles ningunha viaxa fóra desta illa sen rexistrar no mapa; ás ducias de collages pásalles o mesmo, e realmente quixeran coller ar pola fiestra cal toallas ó vento, emprendendo o voo comigo, como se me fosen un ramo de coridas capas da muller marabilla!

martes, 6 de decembro de 2005

III




*
MALAS TERRAS




Estabamos en Alabado Sea El Cielo, o patio era de cemento gris duro,
se caes aí fixo que rompes as coxas e vas para monxa.
*
Estaba moi lonxe aínda da bola de lume que asusta a mamá,
viuna por televisión e prometeu non mirar máis ó ceo .
Non sabía que era asi. Incrible, pero certo. Vimos da Cruña pola autopista.
Non teño medo de nada estou enfadadísima así que canto e só lle resposto
ao que conta abraiada sobre o sol, que comeza a poñerse empañándonos
pouco a pouco os ollos de roxo. Este é o conto de nunca rematar.
Remo con estes brazos na inundación de sangue inocente,
culpa de Tifoidea, batalla final, a guerra non declarada de Bloody Mary,
restos do problema de Marnie, a ladroa.
Arden de veras. Moito máis cando é de noite.
*
Estabamos nun lugar demasiado tranquilo para ser real,
dábannos luz e calor raios saídos
directamente das palmas de María virxe para nosoutras
vivindo entre os anxos
rodeadas de estatuas douradas, camiños verdes, sen saber da vida púrpura
nesta Compostela inundada ata o mes da milagrosa, soberana das flores,
deixabamos pasar o tempo descolorido e suxo.



*
Agora a tristeza é unha casa e o medo ó reflexo
películas de Ripstein e Belle de jour.


*
Teño doce anos. Quero roubar froita. E un grande amor que me arrastre


polo pelo mentres a chuvia rompe os cantos destas malas terras.


Sego querendo o mesmo.


Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

*

II

- ¿Que é o que ten dios polo que debo perseguilo?
¿Cantas cousas debo saber antes de abrir a boca?

- Estás furiosa e está prohibido.
Este é o xardín da diversión, da custodia e do amplo sorriso.
Saída non hai: estás espida - estás furiosa - estás soñando - está prohibido.
Se queres tenta adiviñar o que el pensa,
pero non queiras comprendelo.
Está prohibido.
Por aquí , como podes ver, non hai curvas, nin pedras na estrada,
nin babosas xigantes ás beiras do camiño,
todo é limpo e fíxate ti , xa non súas...
o noso legado é unha liña continua como un muro purísimo
na autopista máis concorrida da provincia, para ti...
triunfadora, querida...

- ¿As cancións?
- Si, si , por suposto están prohibidas.

- Mátame se cres que vou quedar a averiguar se estou morta ou algo millor.




[De Diario dunha burguesiña algo masoca.
Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

mércores, 30 de novembro de 2005

Diario dunha burguesiña

XAMONXAMONXAMONXA...

I

Quería rezar ata que non quedase máis que o sol...


Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.
Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.
Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en alto
non descobre os pecados:

deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.
O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión
digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.


II


...pero o número trece é un gato negro que se cruza entreaspernas,
ou algo peor, unha gata]


Antes dos trece non había gota de auga
despois da estación das chuvias medrou o bosco,
sucederon incendios provocados por guerrillas verdes
armadas e camufladas contra o exército de liberación
os inimigos, vencedores, arrebatáronme a tranquilidade
no val onde nacen os terremotos
críanse tremendas as serpes
e sangrei.

Atopeime con dedais no sitio das unllas
cunhas pernas tan peludas coma as das tarántulas
tiven que suxeitarme ao chan
mentres tremía o ceo
para recuperar a canción que me viñera á boca un día calquera:

teño un pecado de seda
morada e penitente
puntillas áureas
e enrugas verdes,
sentimentos de botón enchendo saquiños de lume
escondidos entre a carne
LA RALARA LAROOO ...


III


...quería rezar ata que non quedase máis que o sol e un diccionario de peto.

Comendo pan quente e bebendo leite
a felicidade fráxil e pasaxeira
fixo a súa casa entre as silvas e as flores con venres pola noite,
citas en Ulloa,
piscina os mércores, excursións e segredos
de licor corenta e tres con vodka,

pero sempre hai un pero
e esta vez foi un animal viscoso
chegou saltando de nenúfar en nenúfar
querendo atragantarse coas miñas mentiras
xuroume:

vas ver un montón de min
son un príncipe queimado
no meu reino houbo tres incendios
no primeiro, vin desaparecer a miña nai entre as cinzas,
eu era tan pequeño;
no segundo, unha a unha as miñas concubinas
convertéronse
en chamas e querían levarme con elas;
do último fuxín, ata que nos atopamos;
sufrín o lume, mais non coñezo o amor.

Un bo día decidín baixa-la garda e achegueime para bicalo.
Ó pousa-los beizos naquela viscosidade
converteuse nun sapo,
entón souben que os saquiños de lume, eran bolboretas
que as bolboretas,chamas
e así concubinas deste meu sapo traidor.

Foi entón cando decidín
facerme armar cabaleira andante.
Comezou a guerra non declarada.


[ De Diario dunha burguesiña algo masoca.
Feliz e sangrando, 1999, Inédito]