Amosando publicacións coa etiqueta Escribir. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Escribir. Amosar todas as publicacións

luns, 18 de maio de 2015

D.I.Y State of Life

If you want anything in this world, you have to chase it down yourself. If you want to embark on a project, start! Worry about money later. Don’t ask for anyone’s permission: you don’t need it. Don’t pitch it: you don’t need approval. Just do it yourself.

Gala Darling  



[Imaxe: Sonia Márpez]

domingo, 17 de maio de 2015

Deste lado das letras (galegas): a escrita


Carlos Callón: A seguinte é unha frase de Paul Auster, que entronca un pouco co que acabas de comentar: «Non é que escribir me produza un gran pracer, mais é peor se non o fago». 

Miquel Bassols: Si, con certeza, vai nesa mesma liña. Xusto estes días estou a ler o seu Report from the Interior. É un relatorio sobre o máis íntimo, unha especie de romance-diario que nos formula doutro xeito como facer da intimidade algo que se poida expor, que se poida transmitir; como facer do espazo interior un espazo exterior tamén. Nese traballo Paul Auster segue a máxima luliana, se se pode dicir. A experiencia do escritor, cando é unha verdadeira experiencia, sempre ten esa dimensión. Marguerite Duras tamén dicía que lle resultaba inaturábel escribir, mais que non podía non facelo, que non facelo era corenta veces peor. Achéganos tamén esa idea de que cando hai o desexo posto nun traballo implica un punto de sufrimento que se está disposto a atravesar para producir algo novo. Auster é un bo exemplo no campo da literatura para nos debruzar sobre esa dimensión, que achei tamén en moitos autores actuais que dan conta desa «tortura» (chegan a dicir) da escrita, mais unha tortura da que non se poden dispensar, porque non poden vivir doutro xeito.

[En  Luzes]

luns, 11 de maio de 2015

Consellos para escribir de Caitlin Moran

Caitlin Moran aconsella aos que temos un traballo creativo, aos que escribimos. Déillovos unhas notas que recollín sobre o video (en galego).



*Obesionarnos co que queremos facer. Non crer nunca que é demasiado. Ler, ler, ler e ler. Buscar referentes debaixo as pedras.

*Buscar o propóstito do noso traballo. Preguntarnos sobre qué queremos escribir por un lado, e por outro ver as lagoas que hai, o que non está feito.

*Deixar que a raiba non traspase ao noso traballo. O cabreo. Usar esa forza como gasolina para escribir. A xente escoitará o discurso afectado, pero quedará coa emoción, non co contido, así que non falar dende aí.

*Ser amable con todo o mundo. Linda e educada con todo o mundo. Non bichear. Ser esa lovely person á que todo o mundo quere coñecer, para saber se é tan maravillosa como din.

*Comer carameliños ou chocolates sempre que  teñamos que facer unha chamada difícil. Así asociaremos este deber a algo tambén pracenteiro.

*Deixar de ser fascinante e simplemente ser unha mesma.

*Incluir isas malas experiencias de xuventude como ideas boas, experiencias sobre as que escribir ou das que roubar o ton. Facer un saquiño con elas para non sentirse mal. 

*A maxia dunha carreira creativa vén do traballo e do amor ao que un/ha fai. Coma as perlas e os mobles que se poñen bonitos co uso, debemos adicar ao noso 4 horas máis de traballo que lle adica a persoa que coñezamos que máis tempo lle adica. Así vén a maxia, nos resultados.  

*Se alguén che di YOU CAN'T DO IT, engade o YET. Se alguén che di NON O PODES FACER, engade AÍNDA.  Non o podes facer aínda. 

;)

domingo, 19 de abril de 2015

Abril chove

(Banda sonora: Krista Michaela)


 I


II



Tú ahora darás palabras a otro silencio: juro que mi silencio está aullando.
Eva Hibernia


Fotos: Ana Cibeira (cc)

venres, 9 de xaneiro de 2015

Autorretrato sobre película de celulosa

[Autorretrato na exposición Genealogías del arte feminista español, León, 2013]


Ás veces pregúntome, ¿Qué é a miña vida?
Levo unha vida sinxela, ben valiosa, pero sinxela
e ás veces pregúntome ¿Fágoo porque me gusta? ¿Porque non fun valente?
Moitas das cousas que vexo ao meu redor lémbranme a un libro que... ¿Ou é ao revés?
Non sei a resposta, quero lanzar esta pregunta cósmica* ao baleiro.
Nora Ephron (Da película Tes un email / You've Got Mail)
*O riscado desta palabra é meu

xoves, 1 de xaneiro de 2015

Vivir escribindo dentro dunha canción. Benvido 2015




Aló vai o duro e duro e fermoso ano a partes iguais nos que aprendín moito vitalmente, pero laboralmente aprendín que quero colaborar maís creativamente, que quero traducir que quero unir forzas xa sexa editando ou recitando, é dicir, quero poesía. Poesía en forma de diarios, poesía en forma de obradoiros, poesía en forma de ensino. Poesia con forma de libro, de fanzines, de catálogo. Poesía e licencias, poesía e autoría, poesía e colectividade. Sobre todo, sobre todo como vos digo descubrín que quero escribir, e que todo o que faga será por e para isto, sen máis dilación, sen resistencia nin como tarefa posposta. Vivir escribindo dentro dunha canción.
Feliz 2015 para todas vosoutras, para todos vós.

domingo, 30 de novembro de 2014

Arte puro


Recibo unha mensaxiña o sábado pola mañá dunha amiga que expón en Puro arte. Menos mal que teño este dato como referencia, porque o resto del queda impregnado de sono e ó sono aínda en curso mentres o leo, intégrase este... e esta á a excusa para que a conversa entre amigas entre dólmenes cambie de tema e todo leve a unha refexión a como estar no mundo sen comercializarse que é o meu tema favorito estes días reactivos pero agochados na sombra...

luns, 17 de novembro de 2014

Imago escritora


La pupa es el estado por el que pasan algunos insectos en el curso de la metamorfosis que los lleva del estado de larva al de imago o adulto. A diferencia de los otros dos, el de pupa es un estado de relativa inactividad aparente. Muchos se ocultan o encierran en una cápsula para protegerse mientras los órganos juveniles se reabsorben y el organismo adopta una estructura totalmente distinta.
Antes de chegar á metamorfose, cando era esperada, o ritual cotiá era mirar ao ceo de cando en vez e despois abrir a tapa do bureau e escribir tranquilamente. Outra profesión abría o camiño dos soños. Non quero vivir da arte, quero a miña liberdade. Este ceo debe ser transmitido de tódalas cores que é, non quero a obriga de pintalo sempre azul. No lugar de como din que é, sentir o reflexo da luz.
Despois da metamorfose, cando a voz naceu e foi recoñecida, cando o medo a asinar xa non estaba, cando ser papel e non só a máquina de escribir na casa foi máis que reto pracer, despois disto, chegou a dor. A inquedanza. O roubo. A usurpación do tempo por conta allea. O silenzo frente á necesidade da creación.
E continúa agora o azoube do ritmo antinatural. Cae a noite e seguimos vendendo libros. Os libros non se fan sos: onde cándo e por quén son escritos. A quén pertence o tempo, ese dereito? Por qué están castigados aquí sen cea? Ou son os nosos estómagos os que roxen na libraría?
Ista rede de trata, ten como excusa para o abuso a supervivencia da especie. Hai que calar se queremos seguir e idear un xeito de escapar, e logo si, contar a nosa historia.

domingo, 16 de novembro de 2014

Everything is possible


De 11 a 22h pensamentos atropelados. Para iso buscaría un papel. Para anotalos embaixo. Soterralos. Deixar que a miña mente descanse. No traballo facemos unha selección de libros sobre o contaxio. Penso en Virus. Penso nese longo poema que saiu en Papilas. Logo pasan as horas. Súo a camisa, non saco o xersei. Teño medo do ar frío. Moitos clientes respiran a un tempo. Tes este título? E iste outro? Moreas e moreas de papiro esperan a ser o seguinte en ir descansar á casa, á estantería. A sala énchese de carbono, sego a suar, non anoto nada. Non saco o xersei. Penso moitas veces no que se dí: como vén un ao traballo dio todo. Este xersei de folerpas tecidas en lá grosa e fosforita di que quero quedar na casa. PERO QUE SE ENTEIREN TODOS, en amarelo chillón. Quentiña. Lendo. Quedar lonxe de todo. A lectura ha de ser do XIX. As bolas do xersei atropeladas. O negro tinta do fondo. Os clientes que espiran un ritmo nada natural. Quero crer que o incrible é posíbel: sair do traballo con folgos para poñerme a escribir despois de cear, ás once e media da noite.


venres, 6 de xuño de 2014

Mensaje desde mi barco amotinado.


Sobre facebook e a intimidade pública na rede

Ás veces entro nos vosos blogues, nos vosos tumblrs,  meto a boca no ollo da porta das vosas casas polas noites. Durmides apertados coa fiestra aberta e o voso portal é abresésamo, unha soa verba. As vosas fiestras invisíbeis falan de vós, comentan con quen vos escribistes privados onte.
Non sei de ónde saquei esta imaxe do corazón ardendo, de ónde procede. Só sei que podería non dicir quérote e seguir estoupando sen repetilo varias veces. Corazón salvaxe, iso teño.
Xs escritores só temos a repetición, dí Castillejo, somos loritos na porta do cole. Loritos que comen pipas e distraen a meniños que no seu primeiro ano resístense a ser escolarizados. Eu era unha delas, unha das que sabía que ata os seis mellor me viña pijama e mami. Quedar na casa pintando, iso é (o que é a) vida. -¿Entonces tu mamá no trabajaba?- No, pintaba en casa. Dejó la peluquería para crecer con nosotras. Hay mamás de muchos tipos, algunas hasta se mueren y dejan chilenos rotos pero enteros, chilenos borrachos que salen de pie de accidentes contra un árbol, tipo fotograma de Hollywood. Volver por la carretera andando de noche, como un zombi completo. Desenpolvarse la chupa y seguir caminando. Asustarse mucho eso sí, pero seguir caminando, y menos mal que mi papá es paco, concha tu mare... Chilenos de ese tipo que sólo piensan en seguir caminando.

Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: matan por defenderse, non dobregarse. Mónica dí: tenemos poderes mágicos. Qué quieres decir, le pregunto. Pues que te miras al espejo cuando la vida te ha golpeado tanto que ya piensas nada me tira. Dimo co pelo moi alborotado, ten unha negrísima melena cotenuda coma a rafia. Literalmente, lle contesto. E ao tempo pensó que a min non me pasou nada, que isto que me pasa a min non é nada.
Non durmir ata as tres da mañá escribir no lugar de nunca enfermarse non chorar poder chorar pero non chorar seguir camiñando. Dende Setembro non levanto cabeza, pero aquí estou, sego camiñando como as protagonistas do meu conto "Charol e ketchup", como a felicia de Atom Egoyan, resistir e seguir camiñando.
Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: Matan por defenderse non dobregarse. Obríganme a non confesarme antes vós. Non abrir as comportas da miña casa. O grande segredo do feis segue a ser a privacidade de quén te espía- recita a miña profe de escritura-. [Profe de escritura, dime tita, seica ti precisas diso? ]

Sí, esta semana me di cuenta que no podía seguir entrando en todas vuestras casas y quizás abrir la mía tampoco, pero ante esta idea me compro una revista de modas, retiro el pelo del cuello y pienso: antes muerta que sencilla. Realmente no quiero ser humana. No quiero reaccionar como una tortuguita encogida al miedo. Miedo humano a lo que sea.  No quiero que mi manifiesto sea la reacción de esconderme. Lo único que quiero es que cuando alguien lo haga, yo entenderlo y seguir adelante. Por mucho que quiera a esa persona. Seguir adelante, sin aleccionar. Sin pararme. Darte la mano y seguir adelante. Que no quieres venir, mira, así es como lo hago. Vén, no tengas miedo.
Non sei de ónde saquei esta cita, pero me representa. Si, esta semana decateime de que só podería entrar nalgunhas das vosas casas: toca elixir. Tomar decisións. Dicir sí e dicir non. Ou polo menos facer (o) exercicio. Como sempre, seguir entrenándose.

domingo, 27 de abril de 2014

Foreva


Escribir de forma autobiográfica es más difícil porque tengo que trabajar con un gran primer borrador, quizá 25.000 páginas-la memoria-, para reducirlo a una novela de 250 páginas. Al tiempo es menos difícil porque no necesito redactar esas primeras 25.000 páginas, sino que ya están ahí, de alguna forma, ya que se trata de mi memoria. Además, no veo mi memoria como algo preciso o estático. Por eso en la ficción autobiográfica mi objetivo sigue siendo la creación de un efecto, no trato de levantar acta de la realidad. Así que “autobiográfico”, para mí, es más cercano al significado de “ficción” que al de “autobiografía”.
Tao LIN

martes, 15 de abril de 2014

Pelo, barco, 'huevo', cartas



Cambio o pelo. Cambio o cabezal do blogue, vouno ir cambiando todo. Para que poda funcionar como diario de a bordo. Cartas que viaxan. Diario dixital. Para ler con tino e con tempo, para non perder todo nas redes sociais. Para pensar ou simplesmente relacionar aquí dentro o que me gusta e  saber do que fuxo. Coñecer ao inimigo. Para que avance o que teña que avanzar. Para obsesionarme con SP e que sexa ¿libro? E que sexa mensaxe nunha botella, o mesmo medio, o formato: Seica é o mesmo que che chegue unha nota dentro dun cristal a nado dende a outra beira do mundo, a que che chegue unha misiva ao buzón, que unha nubeciña textual de Wapp? A min gústame cada un deles e paréceme que diferentes cousas chegas a dicir segundo cambie o formato... E a recibir. Algunhas non as recibiremos nunca porque custa un traballo envialas.
Ú vivo eu? eu, moro en alta mar, na marexada dun proxecto de vida&obra... Non esquezades mandarme ovos... 
Que floten, que floten... Algún chegará.

xoves, 3 de xaneiro de 2013

(Fake) Geek Grrl

Para qué serve a tecnoloxía?
Aproveitando que me mudaba de casa, de que aló non había rede tentei vivir estes últimos meses, a metade do 2012 sen conexión. A experiencia ten cousas moi boas: o tempo se alonga, os discos e os libros veñen a ti, a tarde é silenciosa e volves mirar de fronte o sol. Pero tamén te desconectas de todo. A linguaxe xa non é a mesma, é moi difícil enteirarte de cenas e festas a tempo, de ledicias e recordos feitos foto, ninguén se lembra de enviarcho ao email agora que o email xa está no móvil e o app é o que o recebe e automáticamente o descarga ao teu disco duro, a ese cerebro novo que xa fai tempo que substituiu á memoria e os seus álbumes de fotos. 
As relacións coas persoas cambian, ti esfórzaste moito cos amigos e eles enléanse a través da rede; eles cabréanse porque ti non estás-non contestas e ti non entendes que vaian á casa correndo: poñer unha peli, ler o email, ligar chateando...
E logo están os proxectos artísticos, as colaboracións e ata publicacións, que desaparecen por completo. Fai un par de anos as redes sociais non libres, aínda eran mal vistas nos movementos sociais, agora é case un pecado non twittear os golpes da pasma, as manifestacións ilegais... 
E con respecto ao diario propio, ao blog, no que unha escreve, nin che conto... antes todo o pensaba para aquí, o vivido era axiña unha entradiña, tiña a foto, e por moita dor que pasase, estaba ben despois ver o resultado feito letra e carne de píxel, a pantalla enfriaba o meu lume sempre algo esaxerado, secaba as miñas bágoas demasiado fáciles... agora... agora non... sen pantalliña tamén tiven que aprender a non chorar. 

E as persoas que coñeces, as persoas que che gustan son outras, non son esas que están aí no seu facebook, no seu twitter, no seu cargo colective. Non son as do youtube e as fotos da festa da pasada noite. As persoas que te rodean son moito máis reservadas na vida, máis lentas -como antes- pero podes estar a un click de saber moito máis delas. De saber da súa linguaxe e do seu sexismo, de saber o xeito de relacionarse e se iso só o fai contigo... Supoño que rematou o tempo en que a sintaxe e o vocabulario que cada un/ha usa, significa algo: de ónde vén e por qué paga, cómo latexa de rápido ou se a súa paixón quedou na casa. Porque agora -aínda que sexas doutra xeración e saibas, e te fixes no xeito de falar das persoas, por moito que te achegues ao seu mundo (propio?)- a representación da realidade está detrás do telón, na imaxe líquida, o círculo baleiro... porque xa se constrúe a identidade antes de saber dela, e xa se teñen fórmulas para sermos lingüísticamente o que os demáis aí detrás, á volta, queremos que pensen que somos. Ou ista é só a miña percepción dende fóra? Ou seica non é o mesmo o disfraz, cando unha elixe ter varias personalidades na vida real? sdkaSJDKLAsjdaKSDJalskdjASDKasñl...
UFFFFFFFFFFFFFF, nin idea. 
Máis a única pregunta que quería facerme era... adaptareime eu xa, de novo, á conexión 24 horas?


[Fotos 1:...xogando; 2:  L. a deshora, como eu agora...]

luns, 6 de agosto de 2012

Write, write, write...

Sei que ás veces sufrides, lectorxs, que este sexa o meu diario, o meu caderno creativo e a un tempo oprimeiropapelquepilloenoqueanotoamaravillosacitaqueacabodeatopar...
Por iso aquí vai ista cita sen que aínda lera a entrevista... por qué? porque crieime coa frase de miña nai de que pintar non custa nada, ela pintaba cos tizóns da lareira, aí queda isto...


Miranda July: “Escribir es la cosa más libre y barata que hay”


Sé que a veces sufrís, lectores, que este sea mi diario, mi cuaderno creativo, y que al mismo tiempo sea elprimerpapelquepilloparaanotarlamaravillaqueacabodeleer/oir...
Hoy, por este motivo, aquí va esta cita sin que todavía haya leído la entrevista... por qué? (quiero decir, por qué escojo la cita, por qué es importante si es obvio? porque me crié con la frase de mamá de que pintar es lo más barato... ella pintala con los rescoldos del fuego del hogar en su casa de nacimiento... 



domingo, 3 de xuño de 2012

Orfas



E: Por último, ¿cómo ves tu orfandad desde la literatura? 
JH: Te puedo decir que la literatura es una parte sustancial del humano que soy. Por eso, en parte nunca voy a ser huérfano.
Julián Herbert

sábado, 2 de xuño de 2012

Negro sangue

El placer no se enseña, se descubre.
M.L-V


Sangue frío para falar do lume
dis
do día a día da creación.

domingo, 27 de maio de 2012

"Una carta de Tegucigalpa"


Querida Henrietta, ya que tuviste la amabilidad de preguntarme por qué ya no escribo, trataré de responderte lo mejor que pueda. En los viejos tiempos, mis pensamientos destellaban como chispas diminutas en la semioscuridad de la consciencia y los transcribía, y página tras página brillaban como una luz que llamaba mía. Me sentaba a mi escritorio asombrado por lo que acababa de suceder, e incluso cuando veía las luces apagarse y mis pensamientos se convertían en pequeñas reliquias sin sentido en el crepúsculo de tanta promesa, seguía asombrado. Y cuando desaparecían, como sucedía inevitablemente, estaba listo para comenzar de nuevo, para sentarme en la oscuridad durante horas a esperar aunque fuese una sola chispa, aunque supiera que casi no arrojaría  ninguna luz. De lo que no me había dado cuenta entonces, y ahora sé demasiado bien, es que las chispas llevan en su interior el deseo de ser aliviadas de su carga de claridad, Y ésa es la razón por la que ya no escribo, por la que la oscuridad es mi libertad y mi felicidad.



Martk STRAND, Casi invisible, Visor, Madrid, 2012.
Imaxe:  autorretrato no escuro

venres, 25 de maio de 2012

Cecais che respondo: Angela CARTER


Me preguntaban el otro día qué libro recomendaría. O qué libro me cambió útimamente. No recuerdo la pregunta, me recuerdo inmediatamente rápido buscando la respuesta en un bosque blanco. Supongo que la respuesta, para yo encontrarla debería hablar de la piel del libro, de la mirada, de la mierda. Los ojos como manos. El cerebro como cuerpo tocado. Cada poro abriéndose y cerrándose como un volcán a lo largo de los siglos, filmado en super8 y mostrado en un abrir y cerrar. El cerebro hecho hoja (o paja), cuerpo de papel, piel blanca. La lectura hecha acción.

Sin duda estos último meses la gota de aguardiente en el café, el terrón desaciéndose, el repenicar de la cucharilla sobrexciatando el líquido negro (cual tinta), que empieza a inundar con su maravilloso olor toda la habitación, fue Angela CARTER. Angela Carter onde andabas, Angela Carter que vén da man do libro dos contos, ou ben renomeado Libro das mentiras de Emma PEDREIRA, que se presenta hoxe na Coruña.
Estes contos de fadas, que eu sempre chamo "contos malvados", son o filtro a través do que miro. Sexa polo mito, polo símbolo, polo cruce de camiños extremos e contrapostos no que se fundan, ou porque os detalles os converten en (dor&)pracer e fascinación. 


Maxia = Arte Vs. Teoría da Singularidade


Maxia ou teoría da singularidade? 

Decídete, decide ver a información como substancia. Faille algo no escuro, que a faga brillar como un corpo untado en manteiga fosforescente. Que brille a información como luce a velocidade nocturna, dende o ar a cidade. 



[Imaxe de Blade Runner]