Amosando publicacións coa etiqueta Emma Pedreira. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Emma Pedreira. Amosar todas as publicacións

xoves, 24 de decembro de 2015

'E eu -minha senhor- estimo,
que se amor aínda queda,
arrinco os ósos
para non retelo'

Emma Pedreira

xoves, 7 de maio de 2015

O Je t'aime mariño





PENÉLOPE D´INSANIA
 
A miña nai non quixo nunca que destes ollos partira a atrocidade das cousas.
Contoume que ao meu pai gardáranlle a sombra durante anos
na artesa do pan, e falou tamén da súa infinita espera
contra a voz dos antergos
xogando coa tranquila indiferencia das estrañas horas que removen os soños.
Faloume do exilio no que esnaquizar a palabra aos pés de todas as árbores.
De cómo queimar dunha vez por todas os bosques inmensos da cordura
e facer pendurar na cinza a imposibilidade dun odio que me rexeita desde nena.
Porque eu nunca fun maior para abranguer grandes velenos,
non tiña as mans feitas para reunir a ágora da revolución.
Acuso as dores cos pequenos peitos da anarquía.
Nunca sinalo cos dedos nin trazo camiños cara a casa da derrota.
Fío, tezo, arrumo coa entraña
a acostumada desidia dos desarmados nas explícitas horas
dunha redención que non ten outro senso que a espera.


PENÉLOPE D´INSANIA

Mi madre no quiso nunca que de estos ojos partiese la atrocidad de las cosas.
Me contó que a mi padre le guardaron su sombra durante años
en el cajón del pan, y habló también de su infinita espera
contra la voz de los antiguos
jugando con la tranquila indiferencia de las extrañas horas que remueven los sueños.
Me habló del exilio donde destrozar la palabra a los pies de todos los árboles.
De cómo quemar de una vez por todas los bosques inmensos de la cordura
y hacer colgar en la ceniza la imposibilidad de un odio que me rechaza desde niña.
Porque yo nunca fui mayor para abarcar grandes venenos,
no tenía las manos hechas para reunir el ágora de la revolución.
Acuso los dolores con los pequeños pechos de la anarquía.
Nunca señalo con los dedos ni trazo caminos hacia la casa de la derrota.
Hilo, tejo, ordeno con la entraña
la acostumbrada desidia de los desarmados en las explícitas horas
de una redención que no tiene otro sentido que la espera.

 Emma Pedreira

venres, 25 de maio de 2012

Cecais che respondo: Angela CARTER


Me preguntaban el otro día qué libro recomendaría. O qué libro me cambió útimamente. No recuerdo la pregunta, me recuerdo inmediatamente rápido buscando la respuesta en un bosque blanco. Supongo que la respuesta, para yo encontrarla debería hablar de la piel del libro, de la mirada, de la mierda. Los ojos como manos. El cerebro como cuerpo tocado. Cada poro abriéndose y cerrándose como un volcán a lo largo de los siglos, filmado en super8 y mostrado en un abrir y cerrar. El cerebro hecho hoja (o paja), cuerpo de papel, piel blanca. La lectura hecha acción.

Sin duda estos último meses la gota de aguardiente en el café, el terrón desaciéndose, el repenicar de la cucharilla sobrexciatando el líquido negro (cual tinta), que empieza a inundar con su maravilloso olor toda la habitación, fue Angela CARTER. Angela Carter onde andabas, Angela Carter que vén da man do libro dos contos, ou ben renomeado Libro das mentiras de Emma PEDREIRA, que se presenta hoxe na Coruña.
Estes contos de fadas, que eu sempre chamo "contos malvados", son o filtro a través do que miro. Sexa polo mito, polo símbolo, polo cruce de camiños extremos e contrapostos no que se fundan, ou porque os detalles os converten en (dor&)pracer e fascinación. 


venres, 4 de maio de 2012

Introducción ao xogo

Velaquí un poema que escribín dentro dun proxecto de correspondencia poética con Emma Pedreira.
 

A través de ti.
A través de vós.
Pregúntame se o meu sabe das miñas.
A pregunta sela os ollos con maquillaxe.
Quere ser xoguete. Entra no catálogo.

Ela dime algo que non ten significado,
o monte é como o pinta, máis: non representa
constrúe os xoguetes.
Sabe o que nos fai. Jesus was a woman.

Sábeme ben que ela viva como humana.
(A boca mecánica - A boca perfecta
queda aquí no territorio fantástico
meu meu tan meu como o home polo que me pregunta a maquillada.)

Non fuxo da pantalla, non fuxo dos acenos
só gostaría de me desprogramar. Practico a carreira
perdo folgos, aspirooooo... todo o que a outra me da,
a raíña branca a que me atravesa ou quere ser atravesada por min
como unha rúa disposta ás miñas agullas.

Ten o que queres
canto máis me digan do escuro, máis luvas
                                                   máis tecno
                                                   máis adolescer coma un pétalo murcho
nas follas dun libro pecho
na meniña inerte
no mono de traballo dun albanel, papá.




mércores, 28 de decembro de 2011

Veredicto: guillotina.

 

No existe el tiempo
si no lo cambias
lo cambio yo.

No me preguntes
no te contesto.
Las cosas salen
si yo las quiero decir.

No me defino
nada es completo.
Soy como un árbol
en invierno.

No finjo ideas
que ya no pienso.
No llevo ropas
para otro cuerpo.
 
 
[Da canción "Bajo tus luces", Kiki d'akí] 


Finalmente, despois de moitos meses, rematou o xuizo.
Veredicto: guillotina.
E non foi fácil. Por fin rematarán as idas e vidas, os soños belos -si, con vestidos cor champán e campos verdes tremendamente luminosos, si, a eses debo dicirlles adeus tamén-, os pesadelos, a tinta branca, branco enfermidade (o da fermosura da neve tamén, ten que haber onde agarrar para nos encadear), o berro inmóvil, o cemento engomado, o cal que engrosa as paredes, e cando queima tamén. Por fin, tanto traballo e desatino, tanto desexo -maiormente debuxado unindo con moito esforzo as liñas de puntos-, tanto ir e non vir esnafrouse contra a miña parede, que existe, vaia se existe. Que non hai distancia que me separe do mundo? Que aquí todo ferve até o ponto de facer desaparecer a pel, esa fronteira? Nanai,
non,
non,
non. Antes de rodar a cabeza da Raíña, recibiu un só golpe... contra o meu cristal... e
caeu, caeu a Raiña do Silencio. Rodou, rodou a súa cabesa.
...Guindeina fóra de xogo...
aiiiiiiii, qué ben!

A neve e o sangue cada vez están máis separadas. Si, a etiqueta confusion is sex xa non ten sentido no branco silencio. Volta ser miña, negra&vermella. Volta ser adolescente, volve ser un remuíño que confunde a paixón coa forza e é da cor do sangue. Ben, ben, ben!


[collage by me, fíxeno fai tempo para o Xoguetes póstumos de Emma Pedreira, como póstuma tamén é esta carta-entrada-relato de cuspe]

luns, 20 de decembro de 2010

"Antítese da ruína"

NORABOÍSIMA EMMA!!!


Autor: B. R. Sotelino / Localidad: vigo/la voz.Data: 18/12/2010
A concesión á autora coruñesa do Premio de Poesía Novacaixagalicia, que se deu a coñecer onte en Vigo, recupera á escritora para o mundo das letras
A poesía non enche a neveira, pero neste caso, si. Enma Pedreira Lombardía (A Coruña, 1978) é a gañadora da novena edición do Premio de Poesía Novacaixagalicia, que se fallou onte en Vigo. A escritora engade o seu nome á reputada nómina de poetas significados con este recoñecemento, e que integran Xavier Seoane, María do Cebreiro, Arcadio López-Casanova, Marilar Aleixandre, Román Raña, Carlos Penela, Luís Valle Regueiro e Xavier R. Baixeras. Asemade, o poemario publicarase na colección Arte de Trobar , que ademais dos textos galardoados, edita a obra doutros poetas consagrados. De feito, o acto serviu tamén para presentar un novo título que fai o número dezasete da serie, e que protagoniza o cangués Bernardino Graña cunha compilación que recolle medio século da súa traxectoria. A autora coruñesa fíxose co premio mellor retribuído no panorama dos concursos líricos en Galicia. O certame, organizado pola entidade financeira e o Centro PEN de Galicia, está dotado con 12.000 euros.

-O xurado elixiu por unanimidade o seu poemario, que leva por premonitorio título «Antítese da ruína». É de supoñer que estará encantada...

-¡Moitísimo! A miña obra estaba a punto da extinción e que me dean este premio, que é dos mais importantes que temos, faime pensar que chaman á miña porta para dicir: «Tes que volver». Eu estaba moi interesada en que este libro chegase a algo, e interprétoo como unha chamada a saír de novo. En Antítese da ruína volquei todo o traballo literario dos últimos anos, nos que deixei de escribir por outros motivos condensados neste texto.

-¿De que ruína fala?

-Do camiño autodestrutivo e do estado ruinoso das persoas e as familias, da ruína como estado físico, pero tamén como un desmoronamento interior e emocional, da perda de calidade de vida e das gañas de vivir. É unha reflexión sobre a morte e a perda de alicerces que estiven elaborando nos últimos anos.

-¿Por que deixara a escrita?

-Non a deixara de todo, pero fíxeno con menos intensidade que outros anos, nos que remataba practicamente un libro por ano, compaxinando narrativa con poesía, dando moitos recitais, charlas, etcétera. Desde que entrei no mundo laboral en serio, deixei a escrita un pouco de lado. Tamén estaba buscando un momento de calma para cimentar a miña poética e tardei en atopar outras cousas que dicir despois de dez anos enfrontándome ás mesmas ideas. Decidín calar un pouco para despois ter máis cousas que dicir. Foi unha procura de min mesma. Precisaba mirar cara adentro, facerme outras preguntas e facer tamén unha vida normal, unha vida de calidade cunha nómina a fin de mes.

-¿E se fixo profesora da universidade, quizais?

-Non, son funcionaria na Administración. Nada que ver coa literatura. A poesía reconforta, pero non enche a neveira.

-¿A súa pertenza á xeración dos noventa é unha etiqueta ou é algo máis?

-Eu síntome completamente de acordo con ela.

-¿Que os une, ademais da idade?

-Os estudos, a dirección que tomamos baixo a etiqueta da poesía de muller, a amizade...

-¿É unha xeración muller?

-Tamén é de homes, pero nós envolvémonos nunha temática que nos diferenza.


LA VOZ DE GALICIA
***

MAR MATO - VIGO Alguén lle comentara había tempo que ía se-lo ano da reflexión sobre a morte. Emma Pedreira (A Coruña, 1978) podería ter esquecido a frase pero a lectura do libro Solaina da ausencia de Xulio Valcárcel fíxolle entende-lo vaticinio. "Os mortos marchan sós", rezaba un dos versos. Meses despois, iniciaba a escrita de Antítese da ruína, poemario no que reflexiona sobre o saúdo a Caronte e co que onte gañou o IX Premio de Poesía de Novacaixagalicia, dotado con 12.000 euros.

No momento no que o presidente do xurado, Luís González Tosar, lle comunicaba por teléfono o fallo, Emma Pedreira dispoñíase a recoller outro galardón, o Manuel Oreste Rodríguez López pola obra Caderno de Lisboa.

"Morro do gusto", respondía onte ó saberse gañadora do premio de poesía Novacaixagalicia. "É un dos máis importantes economicamente e tamén pola nomina de autores que o acadaron" e entre os que se atopan Xoahana Torres, Luz Pozo Garza ou Miguel Anxo Fernán Vello.

En canto á xénese da obra, Emma Pedreira confesaba ter escrito un poemario "autobiográfico" como o resto dos textos "feitos ata agora" coa salvedade de que este fala da ruína, de sentimentos críticos, da reflexión sobre a morte", explica a creadora, quen tivo a percepción de que este foi "un texto difícil de escribir pero tamén de ler". O xurado, pola súa parte, destacou "o seu valor poético, as sorprendes imaxes".

Por último, presentouse onte o libro Ser auga, darse en auga, no que se percorre medio século de creación de Bernardino Graña, na colección Arte de Trobar.
FARO DE VIGO 20/12/2010
 
 
[fotiño: Jaime Martínez]

martes, 23 de novembro de 2010

Invadida de xofre


É polas noite que abro o meu ventre coa voracidade das illas

en espirais

e aborto miserias se non me ceibas de pronto e acado unha profundidade

de violencia que me atosigou desde sempre.

Son unha imaxe aberta cara a metade cara as ruínas,

ou non reaparezo para abordar o meu sentido último,

a miña sombra de cicatrices e cancro de luz,

o noso beixo de caranguexos-cristal-d´auga.

(...)


EMMA PEDREIRA LOMBARDÍA

[o extracto de poema saqueino de ENFOCARTE, onde hai unha preciosa antoloxía virtual da poesía galega dos 90 con traduccións ó castelán, obra de TERESA SEARA, recoméndovola se vos cega o brillo destas verbas... / Imaxes: fotos da fundamental DEBORAH PAAUWE e ela xunto á súa obra aquí embaixo.]

luns, 23 de agosto de 2010

Nova Galicia-hoxe do Recital en Couceiro (Agosto 2010)


VOCES DE AFINIDADE
 20.08.2010 Cinco poetas galegos vinculados dalgún xeito ao Grupo Bilbao únense na Librería Couceiro de Compostela para facer mañá un recital titulado "Os Camiños de Oz.


O recital titúlase Camiño de Oz pero non ten nada que ver co Camiño de Santiago, aínda que se celebre en Compostela: mañá ás sete e media da tarde na Librería Couceiro, en pleno corazón da cidade e do tránsito de peregrinos. Tamén ía ser un recital de presentación en Galicia do grupo Bilbao, que reú- ne unha serie de poetas galegos asentados en Madrid, pero a imposibilidade de conciliar horarios -e vacacións- converteuno nun "acto de afinidades poéticas" entre tres membros do grupo -Ana Cibeira, Begoña Regueiro e Xurxo Fernández Martíns- e algúns dos seus poetas paralelos: Emma Pedreira e Dores Tembrás.
Todos eles serán presentados por unha das críticas literarias máis recoñecidas do país: Teresa Seara.
O grupo, apunta por teléfono Ana Cibeira,organizadora do acto, reúnese unha vez cada mes no Café Bilbao, de aí a súa denominación. Nel conflúen poetas sen obra individual publicada e outros de traxectoria longa, como Vicente Araguas Fermín Bouza Álvarez ou Manuel Pereira Valcárcel. Nesas reunións, engade Cibeira, "falamos das nosas cousas e de poesía"
Unha das súas últimas actividades pública foi o 17 de maio na Uned de Madrid. Alí presentaron unha antoloxía do grupo, realizada por Xabier Frías e titulada Abranguendo marés nos pousos do café. Foi "un encontro decisivo porque o grupo se reforzou e eu calculo que no outono nos presentaremos en Galicia".
Con Emma Pedreira -unha das poetas que nos últimos anos se enfrontou á renovación da lírica feminina en Galicia-, Cibeira mantén unha estreita amizada e unha colaboración regular. Ademais de poeta, fai colaxes e ilustroulle Xoguetes póstumos, un libro que a Pedreira lle valeu o Premio de Literatura erótica Illas Sisargas 2009. Ese traballo, o primeiro que realizou como ilustradora, serviulle de acicate e desde entón, publicou colaxes en distintas revistas.
Ademais das antoloxías do grupo Bilbao, tamén pode rastrexarse a obra de Cibeira en volumes colectivos, como o volume Letras Novas da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) ou Poesía alén, do colectivo A porta verde do sétimo andar.

Publicado en Galicia-Hoxe o 20 Agosto 2010.

mércores, 9 de decembro de 2009

Media laranxa

AQUÍ VAI A RESEÑA DO IMPARABLE FERNÁN-VELLO SOBRE OS "XOGUETES PÓSTUMOS" QUE VEÑO DE ILUSTRAR PARA EMMA! GRAZAS!

CADERNO ABERTO
MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO
Acaba de publicar un novo libro de poemas Emma Pedreira (A Coruña, 1978) e, se as contas non fallan, estamos diante do oitavo título editado pola autora no eido da poesía, pois como narradora deu á luz un libro de relatos, Bestiario de silencios, e é autora de dúas novelas: As cinzas adentras e Silencio polas sereas. O libro en cuestión, editado con fermosas ilustracións de Ana Cibeira, titúlase Xoguetes póstumos e obtivo o III Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas, convocado pola Asociación Cultural Caldeirón e o Concello de Malpica. Emma Pedreira é, na miña opinión, unha das grandes voces da poesía galega dos últimos tempos, e a súa obra, poema a poema, libro a libro, é unha perfecta mostra de depuración estilística e de obtención substancial, fronte ao cultivo de certa "nada retórica" moi explicitada (Domínguez Rey), diso que algúns entendemos como "densidade expresiva"; o que significa tamén, entre outras cousas, ter conciencia do poema, ou, como quería Luis Cernuda, posuír a visión da "liña do poema, do debuxo da composición" do mesmo. Xoguetes póstumos, libro premiado como erótico, participa do erotismo -tema de fondo máis ou menos transparentado en toda a obra da autora- en forma, como diría o portorriqueño López Velázquez, de "tormenta interior"; mais o erotismo en Emma Pedreira -e unha vez máis debemos acudir a Octavio Paz- é ambiguo, é represión e licencia, sublimación e perversión, fenómeno dual que simultaneamente chega a ser pracer e morte: "E provoco unha morte de min recén chegada para as fogueiras e os ventos (...)/ escura de carbón queimante". Cando na actualidade se adoita presentar a poesía -todo é pura moda- apoiada por músicas externas (a poesía en si xa é música), medios audiovisuais e "pantallas" varias, atopamos na obra de Emma Pedreira toda a potencia discursiva do poético, toda a densidade do símbolo actuante, todo o tremor do corpo e da linguaxe posto ao servizo da poesía mesma, esa deusa humana que se non é humana non é poesía (Vicente Aleixandre).