Amosando publicacións coa etiqueta Elena Medel. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Elena Medel. Amosar todas as publicacións

sábado, 25 de outubro de 2014

"Chatterton" de Elena Medel, Visor

 Reseña que escribí sobre Chatterton (Visor, 2014)  libro de poemas de Elena Medel que ganó el XXVI Premio a la Creación Joven Colección Visor de Poesía. Dejo el enlace al blog de la Central donde fue publicada, aquí.


  
Thomas Chatterton, poeta suicida antes de los dieciocho, es el punto de arranque de este grito que reflexiona sobre la madurez, que hecha solo de tiempo sin cambios no redime del fracaso ni confronta la desesperación.
El autoengaño resiste solo hasta que la realidad impone su propio drama lírico. El yo se convierte en objeto de estudio y, como una entomóloga, la autora, velada en voz poética, escarba descubriendo el juego de espejos que es la literatura. Desmembrada la mariposa, amanecen las decepciones de una generación lastrada de sueños caducos y expectativas ¿exageradas?

El poemario avanza y las imágenes bíblicas interfieren los pensamientos cotidianos, en realidad relatan una ruptura sentimental seguida de derrotada vuelta a casa. En el desenlace, el cazamariposas reposa, la lupa se aleja, la aguja pincha el blanco de la página. La luz se apaga para dejar atrás la calidez onírica del país de las maravillas. Se niega el refugio que supone forzar la desaparición definitiva antes de convertirse en adulto, y esta pausa no es más que carrerilla desencantada para coger impulso y reinventarse.

El libro cierra el ciclo que abrió Mi primer bikini y consolidó Tara, y firma que su árbol genealógico está hecho de papel, no solo de carne. Cemento urbano y poesía de colmena universal. «Después de crecer / mi hogar lo levantaré sobre las ruinas». El borrón o veneno que mató a Chatterton aquí es tinta, punto de partida para construir una vida sin disfraz, el punto final de la palabra fracaso.

domingo, 27 de xullo de 2014

Non saber. Saborear

Non sei nada de praias
 
[Foto miña do 2006]
 
 
Primeira parte do poema "Mi primer bikini"
Elena Medel, Mi primer Bikini, DVD, 2002
 
 

mércores, 3 de decembro de 2008

Pílulas de verbas para o esquezo

De que falamos cando falamos de Plath, realmente Elena Medel na súa reseña á edición completa da súa poesía en "Poesía digital" (boletín que recomendo rotundamente) dá no cravo fiando a súa crítica co tema pendente de enxugar á morta, porque ¿como lela sen partir do reflexo desfigurado, o rumor, as versións? Hai que tentalo, claro que si, aló imos...

sábado, 22 de novembro de 2008

Illas de tinta



Estes días está TOMÁS SEGOVIA dando un taller de "artesanía poética" na Residencia de Estudiantes* en Madrid e esta noite tivemos a sorte íntima de desfrutar del en Arrebato, unha librería que chama a atención por ser de segunda man , pero ó meu parecer con criterio; ademais non sei se está especializada en poesía ¡ou simplente é que a coidan con entusiasmo! Boa mostra disto é o FESTIVAL POETAS POR KM2 que organizan cada ano, un maratón que celebra o xénero en vivo interdisciplinariamente (¡e eu tiven a sorte de participar nel no 2006 xunto con Elena Medel, ela texto e eu imaxe&son!). Por se isto fora pouco, teñen especial importancia na libreria as editoras pequenas e independentes, e aquí sí existen a autoedición e os fanzines. Todo un luxo de contexto para saborear os poemas de Tomás Segovia.

Esta inmovilidad de ojos atónitos / y postrado lenguaje / que me encadena a estar presente / en la ausencia de mí / a esta sombría suspensión de mi latir difunto / le pregunto / si he de morir sin haberme lavado / de tanta sucia soledad errática / y qué sol me podrá secar un día / de aquellas cavernosas aguas pútridas / donde he chapoteado tanto / mirando tiritar la vida / desfigurada por la llaga obscena / del amor omitido»
Tomás Segovia
*Segredo a voces: Elena Medel asistía coma min ;)

luns, 24 de marzo de 2008

A orixe da simetría


No avión, zumbidos ácidos pero controlados polo seu peso e dimensión. Coa cobertura propia dunha manta véxome envolta no motor xigantesco. E no medio de tanta vitriedade diseccionada polo meu oído aparecen estes poemas.

Aí atopei a simetría dos cadros cain-abelianos de Jose do vrau que nos coñecimos e tódalas pedras e tódalas intencións do asasino.

María Salvador botou un fiíño a voar dende a súa fiestra á miña ó ler o libro colectivo Transgeneración 1.0. invitándome a Oniria. Eu que só vivía nas páxinas da capa do rei dos soños, non vin opción máis axeitada na chegada do inverno.

Qué pasada estas,estes poetas tan noviñ@s coa decisión afiada e a voz intacta.

Outros recitados por ela mesma en:
Ciclo Radiografía e no seu myspace.
Letriñas e moito dela:
no seu blog e web.
Reseñada por Elena Medel en Poesía digital

xoves, 7 de febreiro de 2008

[Zoom]



A revista Oniria invítame a participar nas súas páxinas. Dixital serei.
Ben! Que bonita foto e poema da colaboración de Yolanda no número 5.
A súa profundidade de campo gústame así esgazada.
Algúns cristaliños rotos son perfectos. Fan que te vexas Alicia, que te volvas tola por atravesarte. Outros ráianche os ollos, coma maquillaxe que mancha.
Un dos libros que máis me gusta do ano pasado é Tara, sen dúbida. Falando de rotos.]
Sempre penso en falar aquí dos libros que leo e decido non facelo.
Como se fora condicionar ó cosmos.
Como se fora un imán con importancia.
Unha boca necesaria.
E non.
Si para min. (Ninguén máis a miña lingua).]

Hoxe atópome con este libro de Estíbaliz: Zoommm. É difícil atopala nas librarías, ó menos cando eu o tentei, e agora por fin, como a ela lle gusta, está no meu sistema (informático).

Atopo a Antía cociñando galletas. Ben!
E regálanme un disco redondo: maxia, ilusión, beleza cruel e crúa.Núcleo.



imaxes: colaxiños propios
A regueifa, bo prantexamento editorial. O bocado biónico: riquísimo!
Gracias María (Salvador)!

martes, 12 de xuño de 2007

"Tara" de Elena Medel & Fanzine "haz"



"AS PERSOAS FELICES NON TEÑEN HISTORIA"

é a significativa e fermosa cita de Simone de Beauvoir que abre o libro de Elena, e con iso o dí todo: posiciónase no mundo dende aquí e pra sempre, anunciando que vestida de outono e non tiradiña ó sol en bikini, a voz elexida vai contar unha historia tan triste como "real" - a adicatoria o aclara.

Pura forza. A morte que me interesa. Leo enfebrecida en días que non pasan gracias ó texto. Non hai ceo por esta lectura de terra que me ten soterrada, prendida ó que sinto como a miña árbore xenealóxica. [O máis importante de coñecernos -agás os proxectos comúns, as ganas de ir vendo cómo podemos coincidir e colaborar - é o feito de ter preto a unha rapaza de hoxe e da mesma xeografía, que pasa polos mesmos lugares ex-céntricos. Que se tatúa favoritos sen inportarlle a natureza deles. Que ten a forza - xunto con Alejandra Vanessa, por suposto - de poñer en marcha o propio proxecto sen queixarse, fóra da casa, do que falta neste sur de Europa no que tan ben vivimos. E esa inspiración e reafirmación de que si, de que unha pode facer o que lle pete, é o millor. A súa xenerosidade ademáis é un regalo-luxo incrible.]

Grabo versos que me son propios e esta voz rítmica cal latexo do corazón que "coincide en tamaño con el hueco de un nicho", estóupame entre as maus manchadas, porque eu tamén "echo de menos el infierno que vendrá".

É un libro río, por líquido e porque vai dar ó mar.
Tara é berro. Ese ton atopado e besbesellante dentro do furor-dor tola, é o máis importante desta escritura. O que fai que sexa necesaria. Que os seus versos sexan libro e non papel.


************************************************************************


HAZ ZINE: ARTE PARA TOD@S
 
Dentro de este sobrecito hay un acordeón que es un dibujo increíble, doble y reversible, que es póster y a la vez libro. Puro arte y actitud punkísima y preciosa: precio simbólico y calidad extrema. Historia de una tranformación con final sorpresa, transmisora de tanta belleza e invitación a que una-o haga lo mismo en su casa. Regalo que no deja indiferente. Que revienta cualquier exposición perdiéndose por el mundo en el bolsillo más pequeñito de los que saben lo que está vivísimo y coleando y merece la pena!


Podeis haceros con él en Bang, La idea, Madrid cómics, y por correo: haz_zine@hotmail.com


domingo, 7 de xaneiro de 2007

Feliz 2007 e Reseña de "O Libro da egoísta" de Yolanda Castaño


¡FELIZ 2007!

Este ano ten unha pintaza incrible. Yolanda Castaño presenta o seu Libro de la egoísta en Madrid, en edición bilingüe... e latexan tamén fresquiños os novos libros de Alejandra Vanessa e Elena Medel. Falando delas, La bella varsovia segue máis reactiva ca nunca e este ano sorprenderanos con bonitos e necesarios proxectos... o fempunk #5 zine xa está en marcha e o noso zapatiños motor a piques de deixa-lo forno... 


*


CASTAÑO, YOLANDA, O libro da Egoísta, Colección Dombate, Ed. Galaxia, Vigo, 2003
Para os dandis como para as mulleres,parecer é ser.
BARBEY D’AUREVILLY


ESPELLISMO DE TINTA


Cántos autores deberían ter realizado este exercicio de aprender a mirar cara a vaidade escritora. Despois da fulminante carreira ó éxito literario de Yolanda Castaño – dentro do que isto pode significar na cultura do noso país – gracias ós poemarios: Elevar as pálpebras (1995), Delicia (1998), Vivimos no ciclo das Erofanías (1998) – tamén traducido ó español– e á antoloxía cantada Edénica (2000), chega O libro da egoísta, unha obra que renova a colección Dombate, da Editorial Galaxia, unha aposta pola poesía, tan necesaria despois da desaparición da colección Ablativo Absoluto de Xerais, e da apurada situación da imprescindible Editora Espiral Maior.


O libro da Egoísta, proxecto xestado mentres se sucedían os catro anteriores, é unha pausa na persoal poética da autora (vitalista e erótica -provocativamente afectada-), unha reflexión persoal sobre o desdobramento que require a creación, un xeito de preguntarse polos desexos modais e lingüísticos do xogar a reconstruírse a través da poesía. O texto presenta a vivencia do percorrido literario da autora, aberto como un pactado compromiso consigo mesma, adoecendo (Amarme con cinco caras que terei que sustentar repartindo doses minúsculas das miñas costelas ós cinco peteiros abertos como fauces) e establecendo un diálogo estético entre sofisticados versos (E así lanzada contra a tarde de dedos implacables que non perdoará arrincarme os lazos) e o discurso propio dunha nena nada tráxica, cercano á vida material ( Xuño podía ser un mes bonito), á poesía oral (Qué horror. Non podo deixar de morder a boca por dentro, até facer sangue), e á literatura dos diarios todos (hoxe fun á saída do instituto ver saír adolescentes).
Esta mestura de intencións, verbalizadas a través de fórmulas tan diversas, lévame a considerar dúas partes nas que se podería dividir o libro. A primeira - ata a páxina 37 –, formada por poemas breves, escritos de xeito prosaico, é unha poesía de personaxes, máis abstracta e tallante, de polifonía sincera entre a sacerdotisa, a analfabeta e a propia voz poética (homónimo trasluz da autora), debatendo os seus desexos. Así, a relixiosa, cativa da fraude literaria e devota da doutrina poética, reclama o coñecemento; a analfabeta prega para non se vender, manterse pura na ignorancia que preserva o sentido, o tacto, o privilexio, as ganas de tirarse; e a terceira presencia, a Yolanda que interpreta as loitas, é a que sabe – seguramente física e intelectualmente - e coñece o final. Así, neste percorrido autocrítico co propio ser (verbo), apaixonadamente “Yolanda” dará de comer o corazón ás bestas, contemplarase belísima, nomearase orfa e estéril (Abortar é unha obriga) sen deixar de mentir – ventrílocua – para aprender a inenarrable alegría de ter casa, isto é, de ser eu.

A segunda parte – dende a páxina 41 ata o final– constitúena varios documentos íntimos (diarios, cartas, anotacións sobre o cotiá, escritos sobre unha lectura favorita...) que intentan transmitir esa inquietude de ser outras.
O anhelo de ser futura, de chegar limpa á historia real, cotiá - renunciando ó tráxico amor á dor -, pero non por iso menos subxectiva e fantasiosa, é a ponte, formulada con estes dous versos,

que nos levará á segunda parte, traspasando a liña dos aforas e os adentros, é dicir, o espello, co asombro puro dunha Alicia ferida nas catro ficcións ou libros anteriores da autora, agora esnaquizados cristaliños reflexos.
Os textos que forman esta sección, son unha forma de comunicarse, ben coa mesma voz da que xorden, coma se doutro personaxe se tratase, como sucede na extensa misiva á Yolanda que acolle (farame un fogar paupérrimo entre os seus brazos de mundo); no relato ó amado, como chamada/recordo resignada/o; no falso diálogo coa autora (- Agarda. Isto é un labirinto de espellos e á orixinal xa non a recoñezo); ou nos berros escritos no reflexo roto e composto (SON A EGOÍSTA PORQUE ESTÁ SOA).
Ou ben, establecendo esa comunicación co exterior, como se lee na lista de preguntas existenciais (por exemplo: ¿De que ventrílocuo somos?); ou na escena teatral, reescritura da historia de O Amante de Marguerite Duras, en clave persoal (Eu contareiche dela, da miña relación con aquela rapaza (...) Porque en nada me recoñezo); no diario que permite anotarse poeticamente (Na parada do autobús coincidín cun rapaz fermosísimo. “Quero respirar na mentira que crea teu corpo...”); e na carta á amiga escritora, plagada de presencias de poetas vivas, outras que ben poderían ser ela, ou permitirlle a Yolanda Castaño, identificarse. Pero non lle é posible á muller que escribe sentirse parte, nin desta xeración literaria, nin doutra brigada feminista (eu xa non son daquelas que tiveron que traballar para “nosoutras” ). Nembargantes, o libro, ademais de erixirse como unha vinganza ó mundo da literatura acrítica cos presupostos artísticos, coas convencións creativas - reivindicando o posmoderno dereito a non ser orixinal - contribúe ó recoñecemento das egoístas, que poderiamos ser todas.

Este traballo exhaustivo, deixa á autora nun lugar interesante na poesía galega contemporánea. Entreliñas podemos descubrir que de ningunha maneira a escritora se permitirá percorrer camiños alleos, perseguir ás tentacións do éxito. Comprométese neste texto a ofrecernos de aquí en adiante, lágrimas de diamante, non solo gotas salgadas. Debemos celebralo.
Reseña escrita no 2003 cando saiu o libro.  
Publicada en Andar21 e Hiperferia#7 no 2004 e en  Andaina nº 36
e logo publicada pola autora na súa web: www.yolandacastano.com