Amosando publicacións coa etiqueta Diario. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Diario. Amosar todas as publicacións

luns, 5 de setembro de 2016

Faith or Maybe, todo iso entre a contemplación e a acción (outro texto malísimo de fai meses) - ou... Qué seria te pos II parte (Seica lin isto en Vilamarín e a Ar Salgada gustoulle?

O posíbel, se non afogo
Gilles Deleuze 


Aquí vén outra etapa de só ler.
Estouna vendo vir
isto da paixón        é o que ten
igual que vén, vai.
Dicía Gaelx non quero ser pusilánime, parece que a ponte é ser equánime 
Estouno vendo vir.
Isto da paixón igual que vai, vén.
Non quero dicir que de min marche o lume
ogallá tivera esa posibilidade, eu, eu que son todo canto teño
aí fóra da cárcere do ser I fermoso cubículo, este corpo atópase co outro:
mesa   home  cadelo.
Choca e golpe
de morado a amarelo: gústame seguirlle a evolución -como poñer cancións a cada intre
ou ver cómo se pon o sol- todo iso dos procesos
comezo a non crer, eu eu, que só son sendo!
Cecais está pegando tan forte isto do cómo porque non se queren dar feitos:
non confío, non confío moito
non confío no outro. Non confío nun outro concreto, que é polo que xurdiu este texto.
Podemos traballar nalgo elexido e que aínda así nese espazo supostamente prístino precioso xurda a traizón,
e qué é para min o silencio.
O silencio. O silencio. Pero máis que iste, que poder ser un camiño posibilidade, a traizón é o silenciamento.
Joder, xa estou a falar de calquera outra cousa.
Se un non volve falar, para min tes que liscar para sempre. Non pode ser puntual, evnetual. E por iso, por toda a literatura gris sobre as aemocións que carrexamos é polo que en realidade este texto me revisa a min. En lugar de contar un conto, iste: vou arrincar tódalas follas do Ulises que non sexan poema. Cada capítulo será transcrito se non se entende. Nada me interesa da trama fóra da vida, mentira, si que me interesa a superficie da pantalla, porque aí hai corpos e polo tanto acción e cores, e incluso cando son os tíos os que asinan as pelis, se mollan, algo se mollan, porque aí o verbo é carne

Plática! purito simulacro, non fagades caso!

E mira que a min me gusta que me mintan, cando o outro se minte a sí mesmo e xoga á incrible verdade
-Buscas a un igual? 
-Alguén co que se poda falar. 
E mira que a min me gustan os farsantes, que adican a súa vida facéndose pasar por pacos, polis, sendo revolucionarios.
Cánta mentira solto pola boca...


II

Non es loser. Son losers os que non saben gañarte.
Jose Luís García Portela


Cecais ista sexa a chave
polo que me identifico tanto co traballo da Angélica.
Ela berra: no me fío, no me fío e pouco máis. Todo o resto: a curiosidade que a leva ao coñecemento (que nada ten que ver coa representación, é un acto de imaxinación a imago>linguaxe arbitraria &socializada>xeito de aprehender o mundo)
Separar o mundo, polo que un sinte.
Separarse dos demáis sen máis que fe no que unha sinte.
E xúrovos que non é cobardía,
comodidade,
nada filuxe
nada fácil
busco.
Pero non. Un resorte incapaz de non saltar ante a dúbida polo ser que un ten enfronte
polo traballo cego crente no sistema que está a desenrolar:
se non es escapista, vaite preparando para a miña carreira en dirección oposta.
Pase o que pase o mellor é liscar, di o bo de Joyce,
e iso vou facer eu. Eu a que se trabuca, caer ben caer millor, con estilo, sempre con estilo,ana.
Ola Deleuze, ola pólas das árbores, ola florciñas primaverales, acolleredesme vós no voso colo como non fan os humanos? Ola paxariños piadores, ola formiguiñas que me vos queredes meter por toda estas estradas curvosas, metédevos, metédevos, que eu non podo sair de min, e estou desexando que vos metades sen preguntar, metédevos que eu quero sair de min, sen pensar, aquí, por aquí metédevos por aquí, onde marca a raiola do sol

Ogallá a condición dun cambiara coa consideración dos outros. 

(un texto malísimo só para lembrar ideas)

              mentiras
                      escapo

do que me falta



                      alameda


moraba : un I dous

dinlles o que esperaban:

ondes estaba eu naquel París arrabalde do Free Jazz?

NUn regarde moderne?
naquel barrio ao final Pere-Lachaise pantasma dos Buenos Aires.
Simulacro
Caveira
ser ganador es una vulgaridad
pero tanto tanto ten perder ou durmir de pé.

A arte de que te coiden desaparece na tensión do dar        que un outro te vexa como mago, non como monstro
corda e corsé
desumbilicar
rúa do desengano
nena urbanización de papá
fin do soño
pataleo

Chicos
turbios
pálidos
impotentes
toma direitazo

Merda e destrucción

Vos tedes o voso anel, pero eu teño o meu ring

o meu respeto pasaba pola comprensión, e non. 

Boxeo.

Medo e destrucción

(Algo moi antigo que atopei polos caixóns)

Humbert Humbert e Lolita discuten na imaxinación do home:

Non, non teño o sono cambiado
indícao o meu corazón máis forte
na porta deste medo latexa.

Non quere morrer so:

-Gústoche? Quéresme?
-Cantos anos tes?
-Iso non importa
-Impórtame a min
-Non che importa até que petan na porta meus pais, escóndeste debaixo do pupitre.
-Non te pases, isto non é un cole
-Pois deixa de xogar á profesora. 

venres, 15 de abril de 2016

luns, 4 de abril de 2016



En cada unha das súas salas hai unha grande TV.
Todo o que a min me gusta está fóra da casa.
...Patinar en vez de escreber.



domingo, 3 de abril de 2016





Ela di, non é unha cuestión do instante é unha cuestión de actitude, cando lle falo do primeiro plano do tempo, na angustia. É o instante o que afoga? Responde




Ela: a vida resúltame insoportábel, a miña vida,
pero chega a gustarme, sopórtoa por contraste.

Eu: Por contraste, por demostración ou comparción, queres dicir?

Ela: por contraste, por constraste.

El: quere dicir por comparación.

Eu: no meu caso é por demostración.




Imperdíbel


Tentar memorizar unha verba rotulada nun obxecto nun alfabeto diferente.
Necesito un prendedor, no teu idioma Capitán Sangre, dise "alfiler de gancho",
no meu digo: non me lembro
                                                  cómo anotar mentalmente cada grafía
                                                                                                     por qué

Anestesia

mércores, 24 de febreiro de 2016

/cocaine-tears-fall-or-maybe-i-dont-know-what-i Remix






E -isto é de risa!- como odiamos a síntese
a arte escrita con maiúscula (edicións caras serias)
o libro que nos quedou aló no bar á noite era En resumen,
ise,
dun literato que non político
dun posíbel noutro tempo da historia cidadán loiro da RDA,
libro casualmente cursi e bonito como un longo día de excursión. 
 
Aló quedaron os seus poemas á Gopegui - si, hainos ben casados, lévalle un montón de anos ademáis así que ten que ser amor e teñen fillos / -sí, una niña creo-,
aló quedou o pliego rosa, aló
o noso pedo e as verbas sobre primeiras veces
tripi-Ortigueira-Nordés-SemanaGrandeBilbao-d r o g a í n a -
-¿farlopa?
-sí, farlopa
viaxes en mal estado, medos ben levados.






(Este non poema fala de dúas cousas moi distintas, ás que nin eu lles vexo relación, pero a terán)

martes, 16 de febreiro de 2016

7 Xaneiro 2016
 .

13 Febreiro 2016

11 Xaneiro 2016
...pero Berta, yo me parezco más a ese Werther que no olvida nunca y muere por exceso, fatiga y tensión de memoria.

v
así
 v 
 

La saciedad es una precipitación: algo se condensa, echa raíces en mí, me fulmina. ¿Qué es lo que llena así? ¿Una totalidad? No. Algo que, partiendo de la totalidad, llega a exederla: una totalidad sin remanente, una suma sin excepción, un lugar sin nada al costado. Colmo, acumulo, pero no me detengo en el nivel de la falta: produzco un exceso, y es en este exceso que sobreviene la saciedad (el exceso es el régimen de lo Imaginario: en cuanto no estoy en el exceso me siento frustrado; para mi, justo quiere decir no suficiente): conozco finalmente ese estado: dejando tras de mí toda "satisfacción", ni ahíto ni harto, sobrepaso los límites de la saciedad y, en lugar de encontrar asco, la náusea, o incluso la embriaguez, descubro... la coincidencia. La desmesura me ha conducido a la mesura; me ajusto a la imagen, nuestras medidas son las mismas: exactitud, preceisión, música; he terminado con el no suficiente. Vivo entonces la asunción definitiva de lo Imaginario, su triunfo. 

Roland Barthes

"...Había que decidir, estábamos ahí deshojando la margarita..." M.

Tronzar unha árbore enferma



 Para poder interrogar al destino es necesaria una pregunta alternativa (Me quiere / No me quiere), un objeto susceptible de una variación simple (Caerá / No caerá) y una fuerza exterior (divinidad, azar, viento) que marque uno de los polos de la variación. Planteo siempre la misma pregunta (¿seré amado?), y esta pregunta es alternativa: todo o nada; no concibe que las cosas maduren, que sean sustraídas a la oportunidad del deseo. No soy dialéctico. La dialéctica diría: la hoja no caerá, y después cae; pero entretanto habrás cambiado y no te plantearás ya la pregunta. 

Roland Barthes