Amosando publicacións coa etiqueta Deus. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Deus. Amosar todas as publicacións

venres, 29 de xaneiro de 2016

O meu proxecto érao porque tiña que ver co baixón físico e a absoluta certeza de ter gañado e telo perdido todo nun palpabrexo foi o océano cegando ao sol, agora arrástrome pola lama e nese intre son feliz

Me había levantado temprano y vi los obreros que llegaban a la obra con un sol magnífico. Te habría gustado ver el aspecto particular de ese río de personajes negros, grandes y pequeños, primero en la calle estrecha, donde había un poco de sol, y luego en la obra. Después desayuné un trozo de pan seco y un vaso de cerveza; es lo que Dickens recomienda a los que están a punto de suicidarse, como particularmente indicado para alejarlos de su proyecto todavía un tiempo. Y aunque no se esté del todo en la disposición de espíritu, es bueno hacerlo de tiempo en tiempo, pensando en el cuadro de Rembrandt Los peregrinos de Emaús

 

Van Gogh, o 18 de Agosto de 1877

 

 

Cómo fará Cristo para revelarse

seguro que el coñece os segredos de Atacama:

cómo viaxar na luz 

do máis profundo do deserto ao negro do universo;

non quero salgar nada máis con isto que digo

onte enfiei con Jul. agullas coas que non sei coser

si, a min tamén me gustaría falar sen persoas, I.:

ser non unha primeira, tampouco ser a última

mírote por iso que ti fas tan ben           escribir sen falar...

e dito isto voilà! como di Joyce: pase o que pase o mellor é largarse 

adiós! adiós! bye bye, au revoir!

 

 

[Cita: 2013- Texto:2016]

 

luns, 4 de xaneiro de 2016

Sangre es amor

Tal vez no pueda expresarlo, pero he llegado a creer que Sófocles escribió Antígona sólo para que ninguna otra mujer tuviera que inmolarse desgarrada entre leyes y la piedad, que para que nadie más tuviera que morir por amor es que fue escrito Romeo y Julieta y ese testamento inconsolable que se llama Anna Karenina. Todos los grandes poemas de entonces, desde las primeras epopeyas hasta los estremecidos versos de la Carta a Telémaco de Joseph Brodsky, perfectamente pueden ser leídos como el intento más extremo y desesperado por erigir desde este lado del mundo, desde el rostro martillado de lo humano, una misericordia sin fin que nos preserve de los sufrimientos que esos poemas narran. No ha sido así, y la agonía del lenguaje carga también con la sentencia de esta derrota. 

Raúl Zurita 


 Te permito que arrastres mi nombre por el lodo

Karenina a Vronski



You, Master of the plastered cracking sea,
Master of a natural disaster’s epiphany,
Master of coral, ash, cream, and river bream,
Master of the century,
Master of me. 

 Amber Tamblyn 


Capitán Sangre,
yo soy tu proveedor de luz 
es ahora
yo soy tu proveedor de luz 
cuando empiezas
 yo soy tu proveedor de luz 
a desaparecer
yo soy tu proveedor de luz 
te levantas
yo soy tu proveedor de luz 
y vuelves          
 yo soy tu proveedor de luz 
Lázaro irreal.
Yo soy tu proveedor de luz
Fénix, nievas ceniza.
 Yo soy tu proveedor de luz 
Tú eres
 yo soy tu proveedor de luz 
la nada.
yo soy tu proveedor de luz 
Tú eres
 yo soy tu proveedor de luz
el que me lleva.
Yo soy tu preveedor de luz
Tú eres
yo soy tu proveedor de luz
mi olvido profundo.


Velas por la historia trastlántica.
El infinito, ropa interior apurada.
Chile ya está en el mapa.
Adiós, Adiós. Gracias por la redención. 
Sangre es amor.

martes, 16 de xuño de 2015

O(u)ro de orar

"Virgen sin cabesita" do libro-película "Joven & Alocada" 


¡Oh María, sin pecado concebida, cuya inmensa bondad y tierna misericordia no excluye el alivio de este amargo fruto de la culpa que se llama enfermedad de la cual es con frecuencia víctima nuestro miserable cuerpo! ¡Oh Madre piadosa, a quien la Iglesia llama confiada ¡Salud de los enfermos! Aquí me tenéis implorando vuestro favor. Lo que tantos afligidos obtenían por la palabra de vuestro Hijo Jesús, obténgalo este querido enfermo, que os recomiendo, mediante la aplicación de vuestra Medalla. Que su eficacia, tantas veces probada y reconocida en todo el mundo, se manifieste una vez más: para que cuantos seamos testigos de este nuevo favor vuestro, podamos exclamar agradecidos: La Medalla Milagrosa le ha curado.


Virxenciña do meu corazón,
vinte coma unha aparción en Atocha cando volvía do tren. Cando volvía de estar con el, pachucho, esta semana algo máis animado. Vinte arriba do edificio da farmacia. Eras real? Estabas aló? Ou só viñeches ver cómo vou por este intre vital da desesperación? Marchaches xa? Eres das que ao mirar dúas veces xa non está? 
Virxe milagrosa, preciso varios milagres. Preciso que a maxia de mamá funcione, preciso que o amado se cure. Preciso forza para seguir co meu, para volver ás orixes. Virxenciña miña, non sei se hoxe te vin pero coido que si, que non eras un recordo da figuriña de cera fosforita ás escuras que nos tocaba na tómbola ao final de curso no cole. Coido que non eras a medalliña de prata coa que nos agasallaban as monxas. Eras, fuches, mañá vou ir ver se serás unha imaxe a toda cor irradiando forza cos teus raios d'ouro saindo despedidos das túas mans, aló arriba no ático do edificio. Virxe amiga, agora e sempre pisas a cabeza da serpe, esa serpe primeiro animal letal que vin no terrário de Caracas. Esa serpe-culpa que tanto me interesa. Esa serpe que fun como membro do clube de detectives "La huella/A pegada" aló polos 80 na Lagoa (Dozón) todos os veráns na nosa casa da árbore. Si, cada unha das nenas, dos nenos, era un animal e tiña unha misión: eu, víbora e vixiante. 
Virxenciña miña, ti písaslle a testa a esta serpe culpable que eu son, pero eu agradézoche que algo estea claro.  Aínda sego pensando o mesmo; que como aos 9 anos pouco máis teño que confesar que algunha palabrota e os pensamentos impuros... Estou orguiosa de min virxenciña, levo o Stay Gold Ponyboy ao pé da letra por dentro... pero agora, agora pasa todo isto, e eu non sei ben por qué son culpábel querida...

Santiña, vou moi cansa, levo 15 horas en pé... con todo o aguante destes problemas acugulados nas costas. Doime a ialma -isa que non teño-, vexo dobre, pero de certo acredito, coido que estabas aló arriba protexendo a miña cordura coas túas palmas quentes.  Mañá voute buscar outra vez e comprobar que aló segues.

Boas noites, fada madriña,
ti tamén descansa.




martes, 9 de xuño de 2015

Sen a súa axuda, pero coa súa forza


Pipilotti Rist 

Hay una necesidad de lo sagrado. Siempre he deseado o necesitado creer en Dios aún a sabiendas de que Dios no existe. Lo sagrado es lo que nos pone en contacto con los movimientos fundamentales del hombre, el nacimiento, la reproducción y la muerte, lo sagrado tiene que ver con la tragedia griega y la transgresión que conduce de manera irreversible a la muerte. Lo sagrado es lo verdaderamente transgresor pues va contra todo orden social y ley, contra el cálculo de la razón, y por eso nos pone en contacto con nuestro verdadero ser, con nuestro camino al borde la cornisa de la desaparición. 

Angélica Liddell 

Hoxe foi un dos días máis difíciles da miña vida. Pero acredito, eu acredito no futuro. Cremos tanto na maxia!  Nós, que sabemos que non existes, deus, imos curarnos sen a túa axuda, pero coa túa forza.

domingo, 8 de xuño de 2014

Non

D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T coroíñas D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T papeletaspartidiñospesadísimos D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T amos D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T D O * N O T * D O * D O T Deus quen é

martes, 6 de decembro de 2005

III




*
MALAS TERRAS




Estabamos en Alabado Sea El Cielo, o patio era de cemento gris duro,
se caes aí fixo que rompes as coxas e vas para monxa.
*
Estaba moi lonxe aínda da bola de lume que asusta a mamá,
viuna por televisión e prometeu non mirar máis ó ceo .
Non sabía que era asi. Incrible, pero certo. Vimos da Cruña pola autopista.
Non teño medo de nada estou enfadadísima así que canto e só lle resposto
ao que conta abraiada sobre o sol, que comeza a poñerse empañándonos
pouco a pouco os ollos de roxo. Este é o conto de nunca rematar.
Remo con estes brazos na inundación de sangue inocente,
culpa de Tifoidea, batalla final, a guerra non declarada de Bloody Mary,
restos do problema de Marnie, a ladroa.
Arden de veras. Moito máis cando é de noite.
*
Estabamos nun lugar demasiado tranquilo para ser real,
dábannos luz e calor raios saídos
directamente das palmas de María virxe para nosoutras
vivindo entre os anxos
rodeadas de estatuas douradas, camiños verdes, sen saber da vida púrpura
nesta Compostela inundada ata o mes da milagrosa, soberana das flores,
deixabamos pasar o tempo descolorido e suxo.



*
Agora a tristeza é unha casa e o medo ó reflexo
películas de Ripstein e Belle de jour.


*
Teño doce anos. Quero roubar froita. E un grande amor que me arrastre


polo pelo mentres a chuvia rompe os cantos destas malas terras.


Sego querendo o mesmo.


Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

*

II

- ¿Que é o que ten dios polo que debo perseguilo?
¿Cantas cousas debo saber antes de abrir a boca?

- Estás furiosa e está prohibido.
Este é o xardín da diversión, da custodia e do amplo sorriso.
Saída non hai: estás espida - estás furiosa - estás soñando - está prohibido.
Se queres tenta adiviñar o que el pensa,
pero non queiras comprendelo.
Está prohibido.
Por aquí , como podes ver, non hai curvas, nin pedras na estrada,
nin babosas xigantes ás beiras do camiño,
todo é limpo e fíxate ti , xa non súas...
o noso legado é unha liña continua como un muro purísimo
na autopista máis concorrida da provincia, para ti...
triunfadora, querida...

- ¿As cancións?
- Si, si , por suposto están prohibidas.

- Mátame se cres que vou quedar a averiguar se estou morta ou algo millor.




[De Diario dunha burguesiña algo masoca.
Feliz e Sangrando, 1999, Inédito]

mércores, 30 de novembro de 2005

Diario dunha burguesiña

XAMONXAMONXAMONXA...

I

Quería rezar ata que non quedase máis que o sol...


Os meus tacóns son tabúes líquidos
esta mañá mamá taladra as paredes con
cancións de misa, rezos con ritmos, pantasmas sacras
que colgabamos na porta da entrada,
ningún anxo.
Quere luci-los cadros e perderse
nos camiños construídos durante todos estes anos
a base de óleo e cedras de pelo de marta grumbacher
dos pinceis traídos de América,
irremprazables.

Daquela só había un sitio para min
colgábame do pescozo o colexio de monxas
repuxado dentro da medalla que gañara por méritos propios:
silencio e bo comportamento.
Esta é unha historia terrible áceda e suxa
pero ata que unha non canta en alto
non descobre os pecados:

deixarei caer o vestido
para manchar as follas
será igual de noxento que pensar no bolo alimenticio
baixando a gorxa cada vez máis enorme penetrando
o estómago nos libros de quinto;
así é como maría jesús frega as escaleiras e coida a portería
mentres sor custodia atende a secretaría
chegan rumores de que a literatura en oitavo vai ser difícil:
non deixa poñer as tildes os puntos e as comas
ata o final do dictado.

Agora sei que todo o que escoitei naqueles días perdidos
era mentira.
O único que permanece indescifrable é o que ocorría dentro
do ximnasio ós mediodías e a vez que eugenia me ensinou
un pube incríblemente hirsuto ós once.

Tiven que escribir mil veces o meu nome antes de coñecerte
termita e pobre
porque o mundo vai por partes e esta relixión
digan o que digan
canta no inferno
coñece a tristeza de despois do sexo pero iso é un segredo
e tamén estes tacóns suxos do sábado mencendo.


II


...pero o número trece é un gato negro que se cruza entreaspernas,
ou algo peor, unha gata]


Antes dos trece non había gota de auga
despois da estación das chuvias medrou o bosco,
sucederon incendios provocados por guerrillas verdes
armadas e camufladas contra o exército de liberación
os inimigos, vencedores, arrebatáronme a tranquilidade
no val onde nacen os terremotos
críanse tremendas as serpes
e sangrei.

Atopeime con dedais no sitio das unllas
cunhas pernas tan peludas coma as das tarántulas
tiven que suxeitarme ao chan
mentres tremía o ceo
para recuperar a canción que me viñera á boca un día calquera:

teño un pecado de seda
morada e penitente
puntillas áureas
e enrugas verdes,
sentimentos de botón enchendo saquiños de lume
escondidos entre a carne
LA RALARA LAROOO ...


III


...quería rezar ata que non quedase máis que o sol e un diccionario de peto.

Comendo pan quente e bebendo leite
a felicidade fráxil e pasaxeira
fixo a súa casa entre as silvas e as flores con venres pola noite,
citas en Ulloa,
piscina os mércores, excursións e segredos
de licor corenta e tres con vodka,

pero sempre hai un pero
e esta vez foi un animal viscoso
chegou saltando de nenúfar en nenúfar
querendo atragantarse coas miñas mentiras
xuroume:

vas ver un montón de min
son un príncipe queimado
no meu reino houbo tres incendios
no primeiro, vin desaparecer a miña nai entre as cinzas,
eu era tan pequeño;
no segundo, unha a unha as miñas concubinas
convertéronse
en chamas e querían levarme con elas;
do último fuxín, ata que nos atopamos;
sufrín o lume, mais non coñezo o amor.

Un bo día decidín baixa-la garda e achegueime para bicalo.
Ó pousa-los beizos naquela viscosidade
converteuse nun sapo,
entón souben que os saquiños de lume, eran bolboretas
que as bolboretas,chamas
e así concubinas deste meu sapo traidor.

Foi entón cando decidín
facerme armar cabaleira andante.
Comezou a guerra non declarada.


[ De Diario dunha burguesiña algo masoca.
Feliz e sangrando, 1999, Inédito]