Amosando publicacións coa etiqueta Davidia Martín Saornil. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Davidia Martín Saornil. Amosar todas as publicacións

martes, 14 de xullo de 2015

Unha reseñiña de María do Cebreiro sobre "Papilas analógicas..." (2014)


Versos meus neste libro. Foto de teclista



María do Cebreiro sobre Papilas analógicas. Paisaxe sur text, Progresele/ Diminutos salvamentos, 2014.

O outro día coñecín en persoa a Ana Cibeira, responsable durante anos da sección de poesía da librería La Central de Callao, e á que lle debemos que nos últimos anos a poesía galega parecese en Madrid o que realmente é: unha das ponlas máis vizosas da poesía contemporánea. Grazas a ela tiven noticia do libro _papilas analógicas. paisaxe sur text_ (Alsari, 2014), no que escribe canda Elia Maqueda e Davidia Martín Saornil, e que sen dúbida encaixa na infalible categoría dos libros raros e curiosos. Editado na colección diminutos salvamentos (onde saíron do prelo títulos tan importantes como _cativa en su lughar / casa pechada_ de Luz Pichel), o volume é un libro que non é un libro. Todo o que alí acontece está apegado aos rastros dunha oralidade voraz, até o punto de que resulta difícil prever quen fala primeiro e quen despois. Estas páxinas foron escritas por tres magníficas que militan nos acentos locais e que non queren encaixar en gramática ningunha, que se recoñecen (coma todas) nalgúns espellos máxicos, de Luísa Castro a Washington Cucurto. Un libro feito con alegría e desesperación, moi semellante ás tres vidas abertas que por el corren, sen cálculo nin escuadra.

María do Cebreiro Rábade Villar




mércores, 7 de xaneiro de 2015

En Conocer al autor (Videos)


O pasado Decembro, Conocer al Autor grabou a presentación de tres dos meus libros: Pintalabios (Toxosoutos, 2011), A morta (Barbantesa, 2012) e da antoloxía onde tamén inclúo textos: Esferografías (Lastura, 2014).  
Teño sorte de estar entre outras moitas escritoras e escritores, pero polo que de verdade sinto fachenda é por estar entre autores da literatura galega, tal é o caso de: Xavier Alcalá, Diego Ameixeiras,  Yolanda Castaño e Suso de Toro.
Deixo aquí os enlaces por se queredes botarlles un ollo:
Sobre Pintalabios, aquí
Poemas de Pintalabios, aquí
Sobre A morta, aquí
Poemas de A morta, aquí
Sobre Esferografías, aquí
Poemas de Esferografías, aquí
Por outra banda, recoméndovos a presentación que Davidia Martín Saornil fai do libro colectivo Papilas analógicas. Paisaxe sur text. Un libro que asinamos ela, Elia Maqueda e máis eu e que tamén foi editado neste 2014 pola editora Progresele na súa colección Diminutos salvamentos. Ver aquí, e os seus poemas aquí.
*
El año empieza cargadito de energía. Podeís escuchar la presentación en Conocer al autor de dos de mis libros Pintalabios (Toxosoutos, 2011) y A morta (Barbantesa, 2012) y de una antología en gallego en la que participo: Esferografías (Lastura, 2014) por aquí:
Sobre Pintalabios, aquí
Poemas de Pintalabios, aquí
Sobre A morta, aquí
Poemas de A morta, aquí
Sobre Esferografías, aquí
Poemas de Esferografías, aquí
Me llena de orgullo participar de este portal junto a mis compañeros de la literatura gallega: Xavier Alcalá, Diego Ameixeiras,  Yolanda Castaño e Suso de Toro.
También os recomiendo escuchar y disfrutar de la lectura de Davidia Martín Saornil, una de las voces, ademas de la de Elia Maqueda y la mía, que aparece en Papilas analógicas. Paisaxe sur text (Progresele/ Diminutos salvamentos, 2014). Aquí y aquí

martes, 2 de decembro de 2014

Dentro da barriga da balea escóitanse as túas voces

[Foto miña de David Haller; collage seu]
  
Quen é David Haller, quén é Davidia Martín Saornil? Quén escrebe os poemas? Seica é unha nena branca? É Davidia unha nena branca, ou cecais ela é a voz forte, a voz que lle vai facer xustiza a David Haller, ese personaxe melancólico, ese emo boy? Sexa como sexa o seu xogo de espellos, a súa voz feita anaquiños de heterónimos é brillante. E se queredes máis, aquí  tedes. 
 
Aspaviento y Desierto dibujan círculos en la arena del recreo
Quero crer que o incríble é posibel
A.C.
¿Seguro que estoy protegida, aquí, entre la arena?
La formación del desierto es tan antigua como los montes y como los peces del río. 
El corazón es latexo, las piernas se hunden na constelación. 
Desquiziá, la niña se estampa.
Levanta,
desriega
y huye,
y se acerc
tracatác.
Y tiembla.
*
No, no, la arena, tiembla la arena, y desgrana. 
Las fobias son movedizas,
las fobias son movedizas,
las fobias son, movedizas.
¿Vives para quitar arena o quitas arena para vivir? 
Construyo un castillo  
y siéntome princesa porque el castillo me hace rapaz. 
Desvalijada y raída, deshacida, 
hago el ruído de los pájaros sobre el asfalto,
siendo otra que no niña, 
luciérnaga, 
atropeyá.
Sanghrando,
la niña que soy
YO.
[...]

Davidia Martín Saornil 
Poema completo aquí
  
Sobre este texto la poeta dice:
Pequeña post-explicación: el poema va sobre lo que tú leas que va, no sobre lo que yo diga que va. Soy un lector más.
El poema está hecho pensando en la invasión de la vida toda (y en especial la íntima y la del lenguaje) por los lugares comunes (entendidos los lugares comunes tanto la universalización como la colectivización de la vida o el lenguaje). Es decir, quiere ir sobre la presión que la "obra" (tanto obra que pase a la historia o "inmortal" como obra social o "útil como arma política") ejerce sobre la privacidad (entendida en el sano sentido del diario o la obra confesional) para convertirla y para cargarse su intención o bien de cómo los diarios pasan a querer inmortalizarse o ser obras sociales, y pensando cómo resistir esto.
Un resumen de esto sacado de "Blanche o el olvido" de Louis Aragon:
"¿Has oído la radio a las seis? ¿Has visto la tele? ¿Has leído Minute? No se habla de otra cosa. No se va al cine para no perderse una emisión."

sábado, 25 de outubro de 2014

Facebook recomenda poesía


A voltas de novo coa utilidade das redes sociales ou a dispersión á que nos leva, o escritor e crítico literario especializado nas relacións entre literatura, imaxe e tecnoloxía, Vicente Luis Mora pregúntalle a facebook qué libros de poesía lle recomenda. No que se refire á edición de poesía contemporánea no estado español, debido ao alto número de publicacións e á dispersión dos contidos na rede, non é fácil saber qué elexir e cómo chegar a lelos.
A diferencia de los primeros años de siglo, donde era relativamente fácil estar al tanto de los buenos poemarios que aparecían (otra cosa era conseguirlos), creo que el panorama español de poesía se ha fragmentado y disgregado de tal forma que tengo la sensación de estar perdiéndome buenos libros (...).
Así, ese animal social que é o feis, respóndelle nada máis e nada menos que con 88 títulos entre os que está o noso (de Davidia Martín Saornil, Elia Maqueda e máis meu) Papilas analógicas. Paisaxe sur text, editado por Progresele na colección Diminutos Salvamentos (e cun texto final de Eva Chinchilla, Patricia Esteban e Luz Pichel a modo de epílogo) fai menos dun mes.
Déixovos o enlace ao post completo, aquí
;)

venres, 10 de outubro de 2014

Tinta Roja III Ciclo de Recitales de Poesía en La Central de Callao (Madrid)

Organizo unha nova edición do ciclo de recitais  Tinta Roja, xa será a terceira.
Serán en La Central de Callao (Madrid).  Poesía española, latinoamericana e galega. 


xoves, 9 de outubro de 2014

Novas literarias





Moitas cousas pasaron este final de Agosto, principios de Setembro. Entre as literarias está a edición de Serial. Antología poética sobre series de televisión, editada por El Gaviero e coordinada por Ana Santos Payán e Luna Miguel. Eu tiven a sorte de parcipar grazas á chamada de Ana, unha grande editora que tivo o valor de vivir o seu soño. Visualizar e facer (grazas, Ana). E Esferografías, unha nova antoloxía do Grupo Bilbao. Poetas galegos en Madrid, compilada por Xavier Frías e editada por Lastura ediciones, que se presentou nas Xornadas Internacionais de literatura galega: identidade, alteridade e exilio que tiveron en Madrid entre o 18 e o 20 de Setembro.

       Por outro lado, recén saído do prelo está Papilas analógicas. Paisaxe sur text. Un libro colectivo editado por Progresele (colección editorial Diminutos salvamentos) que inclúe textos de tres autoras: Davidia Marín Saornil, Elia Maqueda e máis eu. Iste é un poemario moi especial porque os textos comunícanse entreles. Hai moito que contar deste libro, comezando por exemplo por que Davidia Martín Saornil un heterónimo (que reivindica o apelido materno "Martín" e homenxea á poeta ultraista Lucía Sánchez Saornil) do músico David Haller (que á vez é un pseudónimo). Cómo xurdiu, cómo se comunicaron os textos, son algunhas das cuestións que se poderán escoitar no recital que Elia e David(ia) darán na nova edición de Tinta roja, o ciclo de recitales que organizo na librería La Central de callao (Madrid).

xoves, 17 de abril de 2014

Narciso di


Jose Luis CASTILLEJO


I

bágoa pequerrecha quere ser mudanza
familia quere ser viaxe
día libre quere ser limpeza
e nada non é nada
unha conexión virtual
Crtl + Alt + Supr> reseteo

Vólvete nena
de memoria branca
(mira cara adiante)

non corras
 (mira cara adiante)

¡vas caer!
(mira cara adiante)
-camo un home
(mira cara adiante)
 seguridade de pedra
(mira cara adiante)
/sen pensar
(mira cara adiante)
/nin aprender
 (mira cara adiante)
non nada non traspasa-.


Ti, tira a roupa
-pero... llévala a Tacacalera¿no? o así-
¡VOUNA QUEIMAR o así

lagoa / sol de gafas / limonada
 (mira cara adiante)
-espeeera, que H vuelve-
mira cara adiante ou métete en Bloglovin,
síntente aló máis acompañad*:
Halaaaaaaa, cómo brilla todo, os sites do DoItYourself, a laca de unllas das sifrinas 
o que tecen as que tecen... HHHAAALLLAAA
a min non me gusta só a literatura. 
Encántame que unha poeta diga
gústame distraerme: a moda, ver unha película linda, o que brilla. 
Non o dí así o recordo.
Ten sentido seica que o novo bottón 
sexa un GIF da Eifel
Capitán Sangre, por qué te fuches?
por que te fuches?
o teu corazón afogado é tumba de Père-Lachaise
por qué te fuches?

II

Os escritores só temos a repetición 
así volo digo doutro xeito
pegar es Ctrl+V
de veggie de verano&helados de venga yaaaaaa ¡Vacacioooones!  
¿y borrar es cortar y no pegar hacer Ctrl+V?

III

Lagrimita de Naciso dice: 
"Desletrear" (...) liberar la letra para que funcione como símbolo y no nos marque como a ganado.*
Entón pro-probade a borralo coa lingua
lambendo cara adiaaante e que funcione
Ctrl+C era cortar
Si? Si! ¡Grazas!


(Inédito, 2014)




Texto para ler a catro voces
David Haller: texto en caixas gris & fucsia
Elia maqueda: negrita en castelán
Luz Pichel: texto en azul
Próximamente, 26 de Abril Siroco 2º Aniversario de SM, aquí