Amosando publicacións coa etiqueta Cine. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Cine. Amosar todas as publicacións

martes, 16 de decembro de 2014

La luna en ti, documental

[Carátula do documental La Luna en ti, ver aquí]


Escribí un artículo para un periódico británico con este título. ¿Es la menstruación natural, es la menstruación normal? Y dije que no. Si miras en el diccionario lo que sigifica la palabra normal y natural, no es nada de esto. Porque si es bueno que te llegue de forma inocua. Porque en primer lugar la menstruación no es compatible con la vida en naturaleza. Porque un animal no puede sobrevivir más de unos pocos minutos sangrando en el bosque. El olor de la sangre fff ffff (sonido de olisquear) atrae a los depredadores. Lo que esté sangrando va a morir. Así que el aroma de la sangre es el aroma de la muerte.
Elsimar Coutinho
Deixo esta cita tan truculenta para iluminar os meus contos de vampiras... pero a vós, a vós dígovos que é un documental moi lindo, moi persoal, no que a directora Diana Faiànovà embárcase na aventura de averiguar se esa suspicacia que levanta a regra é algo cultural e por qué. Moi interesante é tamén o seu estilo naif e do it yourself, fai a cinta moi atractiva e doada de ver. Un documental reconfortante, nada dooroso.
Ten unha secuela que está especialmente filmada para adolescentes: "Monthlies". Unha moi boa nova para profesores que podan traballar o tema na clase.

luns, 8 de decembro de 2014

Son dese tipo de moza punk que gosta do rosa

[Debuxiño e foto miña]

Unha colega escritora  Carmen G. de la Cueva, adicada en corpo e alma á literatura e ao feminismo (podedes velo na súa completísima web La Tribu de Frida aquí, e de paso esperar un post meu onde falarei dese traballo polo miúdo ;) pídenos opinión sobre o libro de Lena Dunham I'm not that kind of girl, a varias escritoras e editoras por ser "jóvenes potencialmente identificables con Dunham". Ao castelán traduciuno Espasa, en galego non o hai, pero se tedes acceso ao mercado brasileiro que non portugués, existe unha tradución Não sou uma dessas: uma garota conta tudo que “aprendeu”*

Non son unha grande fan de Girls pero paréceme chapó que ao igual que en Sexo en NY se fale de amor&sexo, amizade entre mulleres e feminismo sen pudor, crítica e cínicamente na TV ( as únicas precursoras foron as Chicas Gilmore). O que pasa con Girls é que para desfrutarla, eu, teño que facer ouvidos xordos cando a prota se queixa de precaria... ;( etc Pois aínda así aceptei o convite de Carmen e púxenme a ler o libro. Despois ela fíxonos unha pequena entrevista para saber qué sentimos ao ler o libro da GIRL por excelencia, xa que ela mesma quedou sorprendida ao lelo. Coido que esperaba máis, pero foi misteriosa ao respecto, porque quixo saber a nosa opinión primeiro. A partires de mañá na súa páxina poderedes saber o que pensamos todas sobre o libro. A min resultoume interesante o traballo que Lena Dunham fai mesturando arte e vida coa técnica da creative nonfiction" que nel desenvolve.
*[Notiña á marxe: Pescudando as edicións, atopei bastante información no espazo virtual .br sobre o fenómeno Dunham, e lembrei de paso que vai anos, cando buscaba bloggers con libro ou escritoras con diarios virtuais que se editaran como libro, Brasil era unha das miñas referencias principais. Ten toda a pinta de ser un país onde se traballa a reo, haberá que tomar nota e ir dar unha volta por aló ;)]


mércores, 25 de xuño de 2014

Os Goonies ¡¡¡Sacá tu entrada que mata mil!!!


 
Ver os Goonies de grande ten o seu aquel. Quería que vira a peli alguén máis novo, que non nacera cando a botaron nos cines. Eu tampouco a vin no seu día, senón uns aniños máis tarde aos doce anos. Os Goonies é una peli que se recorda como adolescente, nembargantes é para nenxs.
Foi una experiencia xenial vela de grande nunha pantalla das mesmas dimisensións XD
Desfrutei una barbaridade, e iso que non había palomitas (había nachos).
 
Cómo recomendar este clasicazo ás novas xeracións?
El film relata el viaje de un grupo de niños amigos en busca de un tesoro perdido
Pois é verdade que é una Spilberg (e iso xa sabedes o que significa) aínda que a dirixiu Richard Donner no 1985.
Vai dunha panda de rapazas e rapaces ben intrépidos que teñen un clube investigador, chamado "Goonies" (nunca se chega a dicir na peli o que son, pero nalgún momento na peli déixase ver que no pobo a xente os teme-respeta)
Como transcribín vai de ir a buscar un tesouro, e a razón é do máis conmovedora: non perder a casa e por ende, non irse do pobo que é o universo enteiro: os amigos.
Tamén a min que a vin canda nena me flipa cómo se visten, cómo nos vestíamos daquela, ou cómo nos vestimos uns aniños despois: envaqueiradas de pantalón e chaqueta (listas para matar), beisboleiras e saias de animadora, chándal clasicote (pero só para a clase de ximnasia!), gafas moi grandes de plástico transparente (na óptica diranche que son dunha resina moi resistente ;) recheas de purpurina ou escarcha.
Árbores árbores árbores
e bicicleta todo o verán
da man
papá e mamá chegando á casa da compra
a tele prendida mentres ninguén lle fai caso
non piso, casa
e tiros que se fan realidade, saen da pantalla para suceder no vida.
¡E foi una experiencia tan linda ver darse un primeiro bico con aparato!
 
Ah, si e ¡Algo que me flipou na casa, foi o tráiler! Ao revelo deateime do parsimonioso e detallado que era. Agora sería impensable un tráiler tan longo e que recolla tódalas partes da peli, calquera departamento de marketing, botaríao para atrás porque prácticamente conta a peli...
Ale, pois aí vai o spoiler ...( ;) que xa sei que a visteeeees!) para que pensedes o rápido que imos agora. Conviranos?


 
 

venres, 6 de xuño de 2014

Mensaje desde mi barco amotinado.


Sobre facebook e a intimidade pública na rede

Ás veces entro nos vosos blogues, nos vosos tumblrs,  meto a boca no ollo da porta das vosas casas polas noites. Durmides apertados coa fiestra aberta e o voso portal é abresésamo, unha soa verba. As vosas fiestras invisíbeis falan de vós, comentan con quen vos escribistes privados onte.
Non sei de ónde saquei esta imaxe do corazón ardendo, de ónde procede. Só sei que podería non dicir quérote e seguir estoupando sen repetilo varias veces. Corazón salvaxe, iso teño.
Xs escritores só temos a repetición, dí Castillejo, somos loritos na porta do cole. Loritos que comen pipas e distraen a meniños que no seu primeiro ano resístense a ser escolarizados. Eu era unha delas, unha das que sabía que ata os seis mellor me viña pijama e mami. Quedar na casa pintando, iso é (o que é a) vida. -¿Entonces tu mamá no trabajaba?- No, pintaba en casa. Dejó la peluquería para crecer con nosotras. Hay mamás de muchos tipos, algunas hasta se mueren y dejan chilenos rotos pero enteros, chilenos borrachos que salen de pie de accidentes contra un árbol, tipo fotograma de Hollywood. Volver por la carretera andando de noche, como un zombi completo. Desenpolvarse la chupa y seguir caminando. Asustarse mucho eso sí, pero seguir caminando, y menos mal que mi papá es paco, concha tu mare... Chilenos de ese tipo que sólo piensan en seguir caminando.

Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: matan por defenderse, non dobregarse. Mónica dí: tenemos poderes mágicos. Qué quieres decir, le pregunto. Pues que te miras al espejo cuando la vida te ha golpeado tanto que ya piensas nada me tira. Dimo co pelo moi alborotado, ten unha negrísima melena cotenuda coma a rafia. Literalmente, lle contesto. E ao tempo pensó que a min non me pasou nada, que isto que me pasa a min non é nada.
Non durmir ata as tres da mañá escribir no lugar de nunca enfermarse non chorar poder chorar pero non chorar seguir camiñando. Dende Setembro non levanto cabeza, pero aquí estou, sego camiñando como as protagonistas do meu conto "Charol e ketchup", como a felicia de Atom Egoyan, resistir e seguir camiñando.
Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: Matan por defenderse non dobregarse. Obríganme a non confesarme antes vós. Non abrir as comportas da miña casa. O grande segredo do feis segue a ser a privacidade de quén te espía- recita a miña profe de escritura-. [Profe de escritura, dime tita, seica ti precisas diso? ]

Sí, esta semana me di cuenta que no podía seguir entrando en todas vuestras casas y quizás abrir la mía tampoco, pero ante esta idea me compro una revista de modas, retiro el pelo del cuello y pienso: antes muerta que sencilla. Realmente no quiero ser humana. No quiero reaccionar como una tortuguita encogida al miedo. Miedo humano a lo que sea.  No quiero que mi manifiesto sea la reacción de esconderme. Lo único que quiero es que cuando alguien lo haga, yo entenderlo y seguir adelante. Por mucho que quiera a esa persona. Seguir adelante, sin aleccionar. Sin pararme. Darte la mano y seguir adelante. Que no quieres venir, mira, así es como lo hago. Vén, no tengas miedo.
Non sei de ónde saquei esta cita, pero me representa. Si, esta semana decateime de que só podería entrar nalgunhas das vosas casas: toca elixir. Tomar decisións. Dicir sí e dicir non. Ou polo menos facer (o) exercicio. Como sempre, seguir entrenándose.

luns, 28 de abril de 2014

luns, 14 de abril de 2014

Infiltrada en la disco #Mumblepunk



"I talked to my friend’s 17-year-old daughter about the slang that teenagers use, and this lovely young lady explained that all her friends call one another “bitches”, “sluts” and “whores”. I also went to clubs in LA with all the girls dressed up in miniskirts and sky-high shoes. That was pretty exotic. Everyone was texting, taking pictures, and I tried to put as much of that in the film [The Bling Ring] as possible. It was almost sci-fi, this idea that living does not count unless you are documenting it. All those things interest me and say so much about our culture, and what is emphasized as important.”
Sofia Coppola


sábado, 8 de decembro de 2012

Salvavidas para non afundir

Herzog fala de consolo. De que cando vai a pique, na súa vida, os libros son o faro e o salvavidas (en venezolano dise así, en castelán flotador, en auténtico galego, quen o sabe...).
Jordina di que o mal do protagonista de Shame é inconsolable, como inconsolable é o desexo. Iso é. Así o chamou tamén a Marguerite Duras, no seu El hombre en el pasillo e na outra noveliña teatral que editou a Sonrisa Vertical no seu día e que tanto lin e relín... Tamén ela se refería na súa "inconsolabilidade" a ese mal de morte que é a homosexualidade... (Ah... así se chamaba o outro texto: El mal de la muerte...)
Eu dalquela, léndoa a ela escribín Nin loiro nin melancólico, princesa inconsolable, un dos moitos textos que teño pola casa e sobre toda na memoria (da pel?) 
Agora Nacho (No hay sitio malo para leer si el libro te ha atrapado), coincide con Herzog e todo ao meu redor se convirte nunha dicotomía, nun partido de baloncesto no que se enfrontan dous equipos: consolo e (desconsolo?) inconsolables feitos de hoxe e de sempre... ;)(... Ais. 




[Foto: MLS (2004)]

domingo, 9 de setembro de 2012

"A educación prohibida". Temazo

Recoméndanme esta película. Aquí vos deixo a ligazón por se lle queredes botar unha ollada.
Feliz domingo!
Máis info, aquí: http://www.educacionprohibida.com/

luns, 6 de agosto de 2012

Metrópolis de mi corazón o Madrid me mata

Lo bueno de ir a ver un peli como Batman, que no está nada mal, pero no se te queda pegada a la memoria, 
por dentro, es que abres tu sentidos a todo lo que sea negro, a todos los murciélagos, a todas las gatas,
a las metamorfosis cotidianas y a las míticas. 
Y vuelves a leer o lees por primera vez los cómics:

-Frank Miller, Batman, el principio
-Alan Moore, The Killing Joke

Y te vuelves a preguntar si Esopo recogió alguna fábula con murciélagos, y si hay guiños al anarquismo en los terroristas que juzgan a los poderosos (en esta peli Batman, El caballero oscuro: la leyenda renace) , o guiños al anhelado pero utópico "nuevo orden mundial", y te preguntas y te respondes a un tiempo si está hecha para eso, para recordarnos que el sistema no está tan mal, pues los chicos bueno-malos, los mesías con su fuerza y sus valores en realidad son terrorista-asesinos, y los muchachos de azul, también conocidaos como la pasma, son en realidad risueñas víctimas que salvan nuestros cuerpos de la destrucción total de esa Ghotam atlántida, esa ciudad ideal (de idea) que bien sabemos cuál es, y que también en este lado del espejo (en la realidad) funciona como modelo de todas las demás ciudades, es decir, es espejo de las nuestras.
Y hablando de esto, leía esta mañana en el último número de Caimán, que si antes era esta Gotham real o Nueva York (llamémosla  por su nombre) el modelo de metrópolis (personaje principal del también referente artístico de todo este cine en el cómic homónimo de  Tezuka) para las maquetas cinematográficas, ahora son las propias ciudades reales asiáticas, las que han superado con creces su modelo, y se erigen como monstruos  deshumanizados y tragahombres (esta última hipérbole es mía, no del artículo). 

Y ahora que lo pienso, últimamente estamos siempre alrededor de este tema. El de la ciudad. Todo lo que lleva años diciendo el feminismo, sobre todo el de la diferencia; que el día a día importa, que si los cuidados,  es decir, la calidad de la inversión del tiempo es fundamental, y los espacios adecuados para la libertad (el libre circular de los cuerpos) y lo saludable que estos sean, conforman nuestra dulce o amarga existencia en este mundo...  ahora por fin, cuando la cosa parece empezar a romperse por todas partes, empieza a calar...


Hay mucha bibliografía sobre el tema: empezando por la ciudad en la historia de la editorial pepitas de calabaza, siguiendo por los que estudian la ciudad en la antigüedad, los que proponen reflexionar los cambios que causaron y causan este desmoronamiento de nuestra antigua (casi ya) forma de vida, de la gentrificación (como el de Jane Jacobs) y los que conectan estos paisajes que nos cuidan o nos destruyen con la toma de decisiones sobre ellas, por parte de la políticaeconómica de los últimos tiempos, léase sangrante-flagrante capitalismo...

Pues lo que os decía, que a veces ir a ver una peli palomitera, vale para unir hilos y abrir ojosbocas,
aprender algo, u olvidarlo...
Graciassssssssssssssss cinecito!

martes, 22 de maio de 2012

Plas!

Deixei aí abaixo ligadas dúas películas, recomendadas. Andaba a pensar eu no meu amigo ao que ao lle preguntar nunha entrevista (é músico e artista) por series ou pelis que lle gustan, resposta que non sabe de cine como para falar e recomendar... andaba eu a pensar que eu non volas recomendo como cine, senón como poesía, como bruta e doorosa labazada na face! 

A desfrutar da noite que de seguido amence! 

luns, 23 de abril de 2012

Atomizador & Lanzadera Films (Queridos J&M)




This is my great friend Jose (Atomizador). He is a freewheeling spirit and his music comes from another planet.


During summer nights, we would take to the streets in various impromptu demonstrations that crossed the center of Madrid. We were a diverse group of people who suddenly appeared on Gran Via Ave., cutting traffic with the cry of several voices. We walked like termites, smiling at this anarchist momentum. Sometimes Maria and Ana were with us and it was wonderful. Tourists watched curiously from the summer terraces, as they devoured their steaks. They would say: "Look, honey, look at that." And so was...
(By Miguel Llansó)

Concert: March, 30th 2012 @ La Faena (Madrid)
With Daniel Higgs.

BELÍSIMOS Miguel e Jose. hurra! As faíscas de revolta que vivimos foron inesquecibles e máximamente empoderadoras!
Bellísimos Miguel y Jose, yuuuuuuuuuppppppiiiiiiiiiiiii!!! Los chispazos de revuelta que vivimos nos alargaron la vida y transformaron nuestra mirada!!! 

luns, 30 de xaneiro de 2012

Amén


[Paranoid Park, Gus Van Sant]
 -Pregunta: ¿Cómo explicaría la importancia de la adolescencia en sus películas?

-Gus Van Sant: Es el lugar en el que empecé a contar historias y creo que vuelvo a él de la misma manera que John Ford volvía siempre al oeste americano. Puede que él fuese un cowboy de corazón… o simplemente que en ese tiempo y lugar encontró los elementos necesarios para contar sus historias: el ganado, los cowboys, las peleas... Para mí, la adolescencia es el lugar en el que puedo contar mis historias.

domingo, 26 de decembro de 2010

domingo, 19 de decembro de 2010

Bocadiños de realidade: "Radicalmente inexactas"

Hoxe descubrín un programa interesante na TVE2 que se chama "Los oficios de la cultura". Desta volta eran Miguelanxo Prado e Yago García os que compartían coñecementos e dúbidas respectivamente.  Pareceume bonito todo pero raro que non puidesen entreles falar galego (subtítulos mediante*) e así que todos eses obxectivos de respecto ás outras culturas das aulas escolares comecen a ser reais na rúa e na vida dos adultos. Refírome á adultez porque fai un par de meses, despois de anos sen ver a tele, puiden coñecer ós lunis e á súa canción polos dereitos das nenas e dos nenos, e fan ben en especificar que ese é o obxectivo, porque na adultez vaise converter en límite e sobrevivir pode nalgúns casos ata depender de facer xusto o contrario ó que berra esa valente canción. Refírome á adultez porque son as nais (ú-los pais?) as que preguntan (suxerindo a queixa, aínda bo é que a vergonza lles suxeite ser explícitas!) por que este Nadal as panxoliñas que se canten nun cole madrileño público e laico calquera van ser rumanas, venezolanas e unha bela canción espiritual sudafricana. E aquí vos remito ós links das fermosísimas cancións que amosan o criterio estético polo que foron seleccionadas! ademáis de polo obxectivo de coñecemento doutras culturas, respecto por todas as linguas, e integración real dos compañeiriños e compañeiriñas rumanas da clase! quizais ademáis é unha bonita forma de levantar o lado da balanza cuxo prato permanecía pegado á mesa -iso si por iniciativa persoal dun profe concienciado, non dun centro cuxo currículo reza xusto este enfoque!-, nestas datas cunha única celebración posible, tamén para alumnos e alumnas musulmanas, coñecidas como Nadal.

O outro día tamén na mesmo canal deixei de fondo unha película que xa vira: Nubes de verán. E a verdade é que aínda ando pendiente de averiguar se lle dobraran as conversas entre os curmáns, porque que eu lembre falaban un baixísimo catalán entreles (como o real, o que non sae na tele, ben bonito) e o resto da película (xa vos digo a versión que eu vira!) era en castelán: os protagonistas viñan de Madrid pasar o verán a unha vila catalana. A verdade é que me parecera un bo cadro realista ó Rohmer en parte tamén por isto:  amosaba o que pasa na vida coas linguas, amosaba o crisol lingüístico sen cuestionalo. De verdade creo que a naturalidade (en tódas as direccións) é o mellor xeito de achegarnos á situación real das linguas (fronte á esquizofrenia política), para logo poder desenrrolar as que específicamente queremos coidar.

E por falar un pouco de todo e apoiando o que digo, onte viñen dunha festa na que á saída había unhas caixas con libros para coller e fíxenme coa traducción ó castelán do primeiro libro de EIDER RODRÍGUEZ, da que me fascinou o seu segundo, Carne (Hiragia) e tamén a selección de relatos feita por Atenea en edicción bilingüe para estudiantes de éuscaro baixo o título de Cuatro Cicatrices (Eta handik gutxira gaur) fermosamente traducido pola mesma autora. A verdade é que é un luxo poder acceder a unha realidade diferente a través da escolla de palabras que representan esa realidade (e orde simbólico) que non poderían ser explicados con outras... un luxazo poder saber dende unha lúcida mirada e postura o que pasa aí. Feliz estou con este agasalliño que me choveu do ceo, alimentando o espírito e completando a biblioteca, ai! jeje...

A verdade é que temos moitísima sorte de dominar a lingua irmá -o castelán- da forma en que o facemos, e que Diccionario de ideas afines de Corripio** sexa cada vez menos reto, jeje... pero o que me amola ás veces -e que os meus amigos madrileños só poden entender abrindo antes o mapa da historia de Ciencia Ficción que lles vou contar- é que palabras moito máis sinxelas e de uso cotía da miña propia lingua (a da miña nai, meu pai, meus avós e avoas e tamén os tataravós...) son as que teño que apre(he)nder cada día, -sempre sen esquecer que non é persoal isto, senón consecuencia do descoido durante anos do noso tesouro vivo.



* Aínda que... lembrades os documentais de toda a vida en inglés no que se escoitan a tanto a lingua orixinal como á que se dobraba unha por riba da outra?

** Ei! buscando un enlace ó dicionario enteirome desta polémica sobre as palabras afíns a libre asociación no imaxinario social da verba "homosexual" que recolle Corripio (cecais o problema non sexa tanto del como da nosa sociedade enferma!) e da calificación do dicionario de Seco do dicionario como "radicalmente inexacto" ben bonita por certo, seguramente malia á súa intención!

mércores, 12 de setembro de 2007

Anfibias. De sangue frío


 
Atopo o traballo audiovisual de María Ruido na páxina do espazo documental do CGAC (onde tamén podo ver a intensa última traxectoria da miña amiga Ana). Así que me descargo os vídeos que levo querendo ver anos, e desfruto... interesantísimos; carne de galiña tamén, pero ineludibles: "Ficciones anfibias" e "Las narrativas del trabajo" - que dirixe xunto a Montse Romaní e Virginia Villaplana-.
Tamén vos recomendo "La memoria interior", que eu tiven a sorte de ver fai tempo, e sobre todo "La voz humana" en hamaca, un intento de distribuir o videoarte do estado.