Amosando publicacións coa etiqueta Bambi. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Bambi. Amosar todas as publicacións

mércores, 20 de xaneiro de 2016

(Con mami)

-E logo non vas comer carne?


-Non

-Ai logo... ti poderías vivir de amor e de fresas! 

-Ogallá
(Con mami)


-Ahhh qué salgada esta sopa sabe como a do colexio só que isa era amarilla e con fideo gordo.

-Eu compro cabelo de ángel , o fideo cabelo de ángel 

-Chámase así? 

-E o que ti compras? 

-Estreliñas.

luns, 14 de decembro de 2015

"-Sólo una pregunta: si yo muero, ¿'esto' puede no haber sucedido?"


(...)

'-La nieve se derrite, pero es blanca. Se puede deshacer un nudo pero no su alma, que es como un humo. Se puede deshacer un nudo, no su funcionamiento. Puedes cerrar una puerta, pero no pretender que no se abra más; cerrarás el acto de haber abierto la puerta un día determinado, no la puerta. Si una puerta se abre, queda abierta siempre. Puede desaparecer la lluvia, pero no la posibilidad de que alguien mire el desierto con una máscara de plata.' 


Juan Andrés García Román 


xoves, 2 de xullo de 2015

Pensar na viaxe



Situación construida: momento de la vida construido concreta y deliberadamente para la organización colectiva de un ambiente unitario y de un juego de acontecimientos.


Situacionista: todo lo relacionado con la teoría o la actividad práctica de la construcción de situaciones. El que se dedica a construir situaciones. Miembro de la Internacional Situacionista.


Situacionismo: vocablo carente de sentido, forjado abusivamente por derivación de la raíz anterior. No hay situacionismo, lo que significaría una doctrina de interpretación de los hechos existentes. La noción de situacionismo ha sido concebida evidentemente por los antisituacionistas.

(Publicado en el número 1 de Internationale Situationniste, 1 de junio de 1958)



Fermento ou "masa madre", esta terra.
Estou fartaq non "estou chea" de experiencia. 
Ser de aquí. Descoñecer moitas verbas do galego.Ver cómo de soave falan mamá e papá, nada portugueses. 

Sentirme preto de Madrid na lembranza: non foi un soño. Pensar en Jonathan, pensar en Michael, pensar en Fernando. Pensar en cómo Jonathan dixo: estar fuera fue como un sueño y volver a mi país es volver a la realidad. Pensar no que dixo Michael e non lembrar nada. Saber que Fernando seguramente regresou correndo aos brazos da súa moza anterior á experiencia da viaxe. 

Pensar en H que quere vivir en Galicia aquí e saber cómo o cambiará este levedar que é mudarse de verdade. Nada de turismo de interior. Nada diso. Trátase de cambiar. Mudarse. Mudar.



martes, 30 de xuño de 2015

Filla pródiga




(...)
And national bestsellers about how to 
get pregnant

Ana Carrete 



(...)
Soy el asombro el miedo          el ahínco
el paso firme por baldosas que se mueven.
(Mis labios pueden amar la espina
besar los bordes afilados de la rosa).

Soy la madre asistida por la madre
y firmamos el armisticio con los bisturíes.
(Mi cuerpo se bate contra la patología).

Soy la escriba que registra el latido
de una vida encarnada en la magia.
(Las manos no se ahogan en un mar que anega
camillas y goteros).

Soy recipiente de un líquido inflamable.
La tierra el surco el árbol
la luz alógena de este amanecer.

(Hundo mis pies en lo real y te libero, hija mía,
de los falsos sabios).

María García Zambrano 

Pero eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril, a por desgracia egoísta.

Yolanda Castaño 


Desesperadas como desesperadas á miña idade.
Natalia Manzano regresa do meu pasado e di que fagamos o que fagamos estamos vendidas nas verbas dos outros. 
Hai tantos modelos de familia como persoas, sempre di Alci.
Cando leo nai de dezasete anos penso en b. sempre penso en b. que naceu aos dezaseis anos da dúa nai. b. di que en realidade ela é a cabeza de familia, e que se criaron xuntas: nai adolescente e filla.
Ás veces Ana Carrete lémbrame a Lupe Gómez. Pero non sei se son as súas voces as que se asemellan, ou son eu que as leo como mai e filla que non se coñecen. Gústame esta idea da literatura como gran barriga chea de nais e de fillas. Isto é unha xenealoxía. 
Veño dunha conferencia onde a neta Ángela Ena Bordonada recupera á avoa (da nova muller do século XX) Ángeles Vicente. Abro o instagram e aparece un detalle dunha foto da nosa árbore xenealóxica... Pecho a maleta para mañá, que volto á casa, e atopo un libro a carón dela. Un libro aínda empaquetado: La hija de María García Zambrano. Sorrio. Leo a adicatoria que fala de dor. Leo algún poemas con ansia. Unha filla enferma. Unha neonata branca. Dor pura e inmensa esperanza. 

Todo, incluso eu, cambia e regresa.




domingo, 21 de xuño de 2015

Pensamentos rosados

Ashley Golberg  



Vou cara ti
miña fervenza rosada,
acompáñasme todo.


(Poema que atopei nun caderno propio do 2014)


E logo había isto:

Violíns violáceos 
no baño azul 
humidade
cheguei á Sicilia 
de papá... 
(Describir que me sinto como "el padrino"
chegando a Sicilia)


martes, 16 de xuño de 2015

O(u)ro de orar

"Virgen sin cabesita" do libro-película "Joven & Alocada" 


¡Oh María, sin pecado concebida, cuya inmensa bondad y tierna misericordia no excluye el alivio de este amargo fruto de la culpa que se llama enfermedad de la cual es con frecuencia víctima nuestro miserable cuerpo! ¡Oh Madre piadosa, a quien la Iglesia llama confiada ¡Salud de los enfermos! Aquí me tenéis implorando vuestro favor. Lo que tantos afligidos obtenían por la palabra de vuestro Hijo Jesús, obténgalo este querido enfermo, que os recomiendo, mediante la aplicación de vuestra Medalla. Que su eficacia, tantas veces probada y reconocida en todo el mundo, se manifieste una vez más: para que cuantos seamos testigos de este nuevo favor vuestro, podamos exclamar agradecidos: La Medalla Milagrosa le ha curado.


Virxenciña do meu corazón,
vinte coma unha aparción en Atocha cando volvía do tren. Cando volvía de estar con el, pachucho, esta semana algo máis animado. Vinte arriba do edificio da farmacia. Eras real? Estabas aló? Ou só viñeches ver cómo vou por este intre vital da desesperación? Marchaches xa? Eres das que ao mirar dúas veces xa non está? 
Virxe milagrosa, preciso varios milagres. Preciso que a maxia de mamá funcione, preciso que o amado se cure. Preciso forza para seguir co meu, para volver ás orixes. Virxenciña miña, non sei se hoxe te vin pero coido que si, que non eras un recordo da figuriña de cera fosforita ás escuras que nos tocaba na tómbola ao final de curso no cole. Coido que non eras a medalliña de prata coa que nos agasallaban as monxas. Eras, fuches, mañá vou ir ver se serás unha imaxe a toda cor irradiando forza cos teus raios d'ouro saindo despedidos das túas mans, aló arriba no ático do edificio. Virxe amiga, agora e sempre pisas a cabeza da serpe, esa serpe primeiro animal letal que vin no terrário de Caracas. Esa serpe-culpa que tanto me interesa. Esa serpe que fun como membro do clube de detectives "La huella/A pegada" aló polos 80 na Lagoa (Dozón) todos os veráns na nosa casa da árbore. Si, cada unha das nenas, dos nenos, era un animal e tiña unha misión: eu, víbora e vixiante. 
Virxenciña miña, ti písaslle a testa a esta serpe culpable que eu son, pero eu agradézoche que algo estea claro.  Aínda sego pensando o mesmo; que como aos 9 anos pouco máis teño que confesar que algunha palabrota e os pensamentos impuros... Estou orguiosa de min virxenciña, levo o Stay Gold Ponyboy ao pé da letra por dentro... pero agora, agora pasa todo isto, e eu non sei ben por qué son culpábel querida...

Santiña, vou moi cansa, levo 15 horas en pé... con todo o aguante destes problemas acugulados nas costas. Doime a ialma -isa que non teño-, vexo dobre, pero de certo acredito, coido que estabas aló arriba protexendo a miña cordura coas túas palmas quentes.  Mañá voute buscar outra vez e comprobar que aló segues.

Boas noites, fada madriña,
ti tamén descansa.




mércores, 27 de agosto de 2014

Visión interna. Un novo artigo de Xavier Frías sobre o Grupo Bilbao (Poetas galegos en Madrid)


Unha visión do Grupo Bilbao  dende dentro é este artigo que se pode ler aquí, do profesor da UNED  Xavier Frías, tamén escritor e participante do colectivo e sobre todo coñecido como dinamizador das aventuras editoriais deste proxecto de poetas galegos en Madrid no que andamos metidos.

 Ademáis, se queredes achegarvos ao traballo dos poetas que conformamos este colectivo, déixovos coa foto a referencia bibliográfica do libro que editou Amargord no 2012 eque ten por editor literario a Luis Luna. A edición é bilingüe en galego-castelán.

Aquí deixo un par de videos da presentación, alectura do meu poema "O dedo na mazá" e os versos de Viki Veiguela.



O meu poema "O dedo na mazá"


Recito versos de Viki Veiguela
Máis videos sobre a presentación, aquí





Tamén podedes atoparnos na máis ampla Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía gallega contemporánea, unha edición de Antonino Nieto en ediciones Endymion. Aquí podedes ler unha reseña de Ramón Irigoyen sobre a antoloxía. Nela atoparedes a poetas del grupo Bilbao e a outros moitos dos que cultivan a lingua galega. Esta antoloxía como o seu nome indica é moi amplia e amosa un gran abano de nomes, consagrados e emerxentes. É un luxo poder facerse con ela. 


E sobre todo, como autores individuais, podedes atopar títulos de algúns de nós na colección "O Roibén" da Editorial Lastura. Tanto en edición monolingüe aquí, como en edición bilingüe galego-castelán, aquí.