Amosando publicacións coa etiqueta Adolescencia. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Adolescencia. Amosar todas as publicacións

martes, 4 de agosto de 2015

A poesía do ser


No olvidéis que yo no puedo verme, que mi papel se limita a ser el que mira el espejo.

Jacques Rigaut
 

Escribo en secreto sobre a adolescencia, pero só amoso públicamente a poesía do ser, o que escribo non sobre ela, senón desde ela. O que imaxino mentres sinto cómo o branco e o vermello o devoran todo.

xoves, 18 de xuño de 2015

Horas da verdade


But surfing always had this horizon, this fear line, that made it different from other things, certainly from other sports I knew. You could do it with friends, but when the waves got big, or you got into trouble, there never seemed to be anyone around.

William Finnegan 


 Surfear é como escribir. Escribir é como vivir.


martes, 16 de xuño de 2015

O(u)ro de orar

"Virgen sin cabesita" do libro-película "Joven & Alocada" 


¡Oh María, sin pecado concebida, cuya inmensa bondad y tierna misericordia no excluye el alivio de este amargo fruto de la culpa que se llama enfermedad de la cual es con frecuencia víctima nuestro miserable cuerpo! ¡Oh Madre piadosa, a quien la Iglesia llama confiada ¡Salud de los enfermos! Aquí me tenéis implorando vuestro favor. Lo que tantos afligidos obtenían por la palabra de vuestro Hijo Jesús, obténgalo este querido enfermo, que os recomiendo, mediante la aplicación de vuestra Medalla. Que su eficacia, tantas veces probada y reconocida en todo el mundo, se manifieste una vez más: para que cuantos seamos testigos de este nuevo favor vuestro, podamos exclamar agradecidos: La Medalla Milagrosa le ha curado.


Virxenciña do meu corazón,
vinte coma unha aparción en Atocha cando volvía do tren. Cando volvía de estar con el, pachucho, esta semana algo máis animado. Vinte arriba do edificio da farmacia. Eras real? Estabas aló? Ou só viñeches ver cómo vou por este intre vital da desesperación? Marchaches xa? Eres das que ao mirar dúas veces xa non está? 
Virxe milagrosa, preciso varios milagres. Preciso que a maxia de mamá funcione, preciso que o amado se cure. Preciso forza para seguir co meu, para volver ás orixes. Virxenciña miña, non sei se hoxe te vin pero coido que si, que non eras un recordo da figuriña de cera fosforita ás escuras que nos tocaba na tómbola ao final de curso no cole. Coido que non eras a medalliña de prata coa que nos agasallaban as monxas. Eras, fuches, mañá vou ir ver se serás unha imaxe a toda cor irradiando forza cos teus raios d'ouro saindo despedidos das túas mans, aló arriba no ático do edificio. Virxe amiga, agora e sempre pisas a cabeza da serpe, esa serpe primeiro animal letal que vin no terrário de Caracas. Esa serpe-culpa que tanto me interesa. Esa serpe que fun como membro do clube de detectives "La huella/A pegada" aló polos 80 na Lagoa (Dozón) todos os veráns na nosa casa da árbore. Si, cada unha das nenas, dos nenos, era un animal e tiña unha misión: eu, víbora e vixiante. 
Virxenciña miña, ti písaslle a testa a esta serpe culpable que eu son, pero eu agradézoche que algo estea claro.  Aínda sego pensando o mesmo; que como aos 9 anos pouco máis teño que confesar que algunha palabrota e os pensamentos impuros... Estou orguiosa de min virxenciña, levo o Stay Gold Ponyboy ao pé da letra por dentro... pero agora, agora pasa todo isto, e eu non sei ben por qué son culpábel querida...

Santiña, vou moi cansa, levo 15 horas en pé... con todo o aguante destes problemas acugulados nas costas. Doime a ialma -isa que non teño-, vexo dobre, pero de certo acredito, coido que estabas aló arriba protexendo a miña cordura coas túas palmas quentes.  Mañá voute buscar outra vez e comprobar que aló segues.

Boas noites, fada madriña,
ti tamén descansa.




luns, 15 de xuño de 2015

(Des)esperanza

Leonardo Alenza 



Did I ever tell you that story of when I told my Dad I wanted to be a writer and he said, “We'd all love sit on a pillow and eat bonbons all day”? 

Kate Durbin 

Odio o humor, por min que dimitan todos os graciosos do mundo. Primeiro, os que se rin dos galegos. A miña escritora favorita é Marguerite Duras: cero humor. Odio a realidade político-social. Creo que o persoal é político, pero odio a realidade. Devezo pola ficción. Non podo vivir sen fabular. Os días nos que todo pesa, todo é só real, son odiosos. Case todos os días loitan por ser así, eu empuxo empuxo empuxo sen un horario para escreber, algo que estou por cambiar. Escribir é coma un baño antes de deitarse para min. Escribir é unha masaxe, aínda que sexa así: unha escritura absurda, que non serva para nada, nin para vós nin para min, como é a desta noite. Estou chea de carraxe postadolescente aínda. Non sei cómo controlala. Desespero. Escribir non me acouga, só ordena. E abondo. O único que quero saber, o único que quero saber esta noite é se debo tirar esta camiseta que levo posta, esta camiseta horrorosa que só me lembra o día de hoxe. Case nunca a quería poñer, case nin a estreei, hoxe saqueina de proba. De tacto e cor aprobou, pero hoxe foi un día horrible, un día tonto, un día desesperado, así que fóra. Non a quero ver diante. Hoxe comecei tamén a botar libros fóra da casa. Tocoulle ao Adrift's Book da Sayak. Non podo máis coas cousas, dúas casas e ningunha orde. Só me queda estoutra casa, iste blogue. Todo o que non sexa carne de píxel non me serve, todo o que sexa papel e tixeira me sobra. Penso en Alci pasando que é xerundio do que lle digo de que preciso estanterías, penso en todas as caixas que me esperan en Santiago, onde meter as cousas? para que telas se non podo acceder a elas? 
Pero o único que quero saber esta noite é se debo tirar esta camiseta rechea de recordos de hoxe, un día feo, un día de tormenta. Hai alguén aí? Non, ningúen, nada.

Hoxe durmes na túa casa. Eu durmo aquí, algo máis tranquila agora. Hoxe fai unha semana



venres, 12 de xuño de 2015

Chícharos como migas de pan por toda a cidade



Contra todo pronóstico toca verán en Madrid: á мiñа princesa do chícharo cravóuselle o legume. Pero pasarémolo ben. Mentres esteamos viv*s pasarémolo ben: nas tendas de discos, collageando na casa, estudando algo, visitando Madrid como se fora a última vez que foramos estar na cidade: probando cada restaurante vegano, indo ao cine de verán, quedando a respirar a noite preto da lagoa da Rambla en Coslada... onde construímos a nosa casa da árbore. Si, tentaremos desfrutar mantendo á raia ao chícharo. Non, mellor collerémos aos seus irmaos e iremos deixando chícharos como migas de pan por toda a cidade... para desfacer o medo que nos dá esta boliña que semella estar viva. Si,  consegueremos desfrutar sendo nós baixo o sol, matando a dor do que pasou.  Mentres non cheguen días de hospital, percorreremos a cidade, armad*s contra a inquedanza, como se se tratase de ser culpábeis e felices nestes malos tempos, nestas malas terras. 








luns, 8 de xuño de 2015

ITube, YouTube, SheTube


Organizar os recordos non é unha broma, organizar a roupa nun abrasante domingo, menos.  
Cántos vídeos hai na rede sobre este tema...
Pásame a miña amiga profe varias ligazóns de youtubers. "A nova profesión de moda", dime.  
-"E ti a qué queres adicarte?" pregúntanlles as profes aos alumnos adolescentes.
-"Eu quero ser Youtuber" contestan. 
Con maiúscula.

Véndoos, comezo a entender esas respostas. 
Aquel querer ser famoso como profesión dos dousmil, agora é querer ser youtuber... 
Pero logo está o orguio Youtuber que reivindica alporizado que ise hobie non é pura leria, que traballan a reo.
Eles non sei o que fan, pero moitas delas... miña nai. Une perfeccionismo de rapaza, perseveranza e entusiasmo xuvenil e aquí as tes coméndose o mundo. Mentres as escoito penso no ladyfest, seica ise festival non existe só para celebrar a cultura das rapazas e para que se empoderen? Destas pódese aprender tanto diso...
Vexo ademáis, xa entrando en materia, que estas rapazas non son sexistas, nin semellan crer nos contos de fadas: elas fan e desfan, teñen responsabilidade, son as que viaxan. Por moito que segan cumprindo cos quefaceres do seu xénero (ser as que xestionan a casa, devecen pola beleza e a moda, e desexan por enriba de todo ser nais), son as que filman e editan,sacan a cámara mentres están coas súas parellas, son respetadas e falan falan falan delas, como normalmente na historia só o fixeron eles. 
É verdade que o mercado o traga todo, pero véxoas controlando moito ás marcas que lles ofrecen traballar para elas: "eu non recomendo algo que non me guste, a xente confía en min..." argumentan... amosándolle ao mercado que elas comezaron soas dende abaixo. 
Pois iso, todo un tema. Ben interesante sociolóxicamente e dende a perspectiva de xénero. Habería que ver qué fan todas as que fan videos, quero dicir que eu vin ás tops e debe haber de todo por aí adiante...

Eu, que xa son grande e non teño que pensar a qué adicarme sego ordenando o meu armario ao clásico modo: sen cámaras, sen público, morta de calor, paseniñamente... ;) 


Marta Riumbau / Romper87 no seu canal ordeándoo todo


mércores, 27 de maio de 2015

Pracerciños

Arvida Byström

Harry, I’m going to let you in on a little secret. Every day, once a day, give yourself a present. Don’t plan it, don’t wait for it, just let it happen.

Agent Cooper 


venres, 15 de maio de 2015

Impresións rápidas sobre "Güeros" de Alonso Ruizpalacios (2015)


Güeros narra el encuentro etre Sombra y su hermano menor, Tomás, quien lo visita en la Ciudad de México tras algunos sucesos desafortunados en casa de su madre. La llegada del joven Tomás imprime energía a la monótona vida de Sombra y su amigo Santos, la cual parece estar en pausa tras la huelga de la UNAM. Juntos, deciden emprender un viaje para encontrar a un legendario músico que escuchaban de niños, y cuyo paradero es desconocido dsd mucho tiempo atrás. Esta búsqueda, atravesando las fronteras invisibles de la Ciudad de México, los llevará a dscubrir que no pueden huir d sí mismos.

Por veces nouvelle vague, pero moito máis preto do Cassavetes, "Güeros" é un filme interesante pero faise algo lento. Están ben as súas ganas de perseguir ás personaxes que corren, camara en man: móvese toda a pantalla; está superben grabar o son como vén: unhas voces máis altas que outras máis importantes para a trama, deixar que sature todo cando os protagonistas caen polas escaleiras... 
O que máis me gusta é o que salva toda ista intención técnica, que os propios personaxes falen desa peli que está sendo filmada, ese guión que está ben, esa intención de facer unha peli en branco e negro sobre a realidade mexicana... É dicir, o director, e as personaxes recoñecen que está desfasado facer isto no 2015, pero a un tempo, quere amosar qué pasa co experimento de facer isto nunha "película mexicana" pois reconoce que os nosos referentes, daquí, de Europa, non terían por qué ser os deles, e se o son, pois a cousa debería ser así... Así que a min isto, isto me encanta... porque voltamos ao eterno tema de qué mala broma é que Latinoamérica teña referentes artíticos europeos... 

Outro dos aspectos que máis me gustou, foi a personaxe de Tomás ou Tomé. O irmao pequeno. Non falaba moito e cecais nunha segunda visión da peli non é un personaxe redondo, pero a min só esa mirada calma e limpa sobre as cousas, e esa paixón para perseguir ó seu soño, que nesta película está materializado nun músico ao que escoitaba seu pai cando el e seu irmán eran nenos... cautivoume.
Engrosa ademáis a miña lista de nenos e nenas cinematográficos favoritos. 

E xa por último, tamén me parece bonito o título Güeros que aló polo pais mestizo significa branco, catire, loiro... e seica é un insulto, ou pode usarse con connotacións negativas.  E abraiante é  o percorrido pola Cidade de México que nos dá a película. Coa excusa de ir buscar ao músico favorito, é dicir, coa excusa da road movie -si, tamén están fuxindo a un tempo- caemos en varias zonas e barrios da capital do país... podendo ver distintas clases sociais e linguaxes... e profundizando nesa folga universitaria da que eles fuxen, facendo todo o posible por permanecer neste limbo de escapar das obrigas e a responsabilidade de saber qué queren.

Nada máis. Non quería deixar de anotar rápidamente estas impresións sobre esta película. Boas noite e soños brancos. 


domingo, 22 de febreiro de 2015

Amizade


In my country, friendship is everything
De Half Moon Street / Calle de la Media Luna
(Bob Swan, 1986)

martes, 16 de decembro de 2014

La luna en ti, documental

[Carátula do documental La Luna en ti, ver aquí]


Escribí un artículo para un periódico británico con este título. ¿Es la menstruación natural, es la menstruación normal? Y dije que no. Si miras en el diccionario lo que sigifica la palabra normal y natural, no es nada de esto. Porque si es bueno que te llegue de forma inocua. Porque en primer lugar la menstruación no es compatible con la vida en naturaleza. Porque un animal no puede sobrevivir más de unos pocos minutos sangrando en el bosque. El olor de la sangre fff ffff (sonido de olisquear) atrae a los depredadores. Lo que esté sangrando va a morir. Así que el aroma de la sangre es el aroma de la muerte.
Elsimar Coutinho
Deixo esta cita tan truculenta para iluminar os meus contos de vampiras... pero a vós, a vós dígovos que é un documental moi lindo, moi persoal, no que a directora Diana Faiànovà embárcase na aventura de averiguar se esa suspicacia que levanta a regra é algo cultural e por qué. Moi interesante é tamén o seu estilo naif e do it yourself, fai a cinta moi atractiva e doada de ver. Un documental reconfortante, nada dooroso.
Ten unha secuela que está especialmente filmada para adolescentes: "Monthlies". Unha moi boa nova para profesores que podan traballar o tema na clase.

mércores, 25 de xuño de 2014

Os Goonies ¡¡¡Sacá tu entrada que mata mil!!!


 
Ver os Goonies de grande ten o seu aquel. Quería que vira a peli alguén máis novo, que non nacera cando a botaron nos cines. Eu tampouco a vin no seu día, senón uns aniños máis tarde aos doce anos. Os Goonies é una peli que se recorda como adolescente, nembargantes é para nenxs.
Foi una experiencia xenial vela de grande nunha pantalla das mesmas dimisensións XD
Desfrutei una barbaridade, e iso que non había palomitas (había nachos).
 
Cómo recomendar este clasicazo ás novas xeracións?
El film relata el viaje de un grupo de niños amigos en busca de un tesoro perdido
Pois é verdade que é una Spilberg (e iso xa sabedes o que significa) aínda que a dirixiu Richard Donner no 1985.
Vai dunha panda de rapazas e rapaces ben intrépidos que teñen un clube investigador, chamado "Goonies" (nunca se chega a dicir na peli o que son, pero nalgún momento na peli déixase ver que no pobo a xente os teme-respeta)
Como transcribín vai de ir a buscar un tesouro, e a razón é do máis conmovedora: non perder a casa e por ende, non irse do pobo que é o universo enteiro: os amigos.
Tamén a min que a vin canda nena me flipa cómo se visten, cómo nos vestíamos daquela, ou cómo nos vestimos uns aniños despois: envaqueiradas de pantalón e chaqueta (listas para matar), beisboleiras e saias de animadora, chándal clasicote (pero só para a clase de ximnasia!), gafas moi grandes de plástico transparente (na óptica diranche que son dunha resina moi resistente ;) recheas de purpurina ou escarcha.
Árbores árbores árbores
e bicicleta todo o verán
da man
papá e mamá chegando á casa da compra
a tele prendida mentres ninguén lle fai caso
non piso, casa
e tiros que se fan realidade, saen da pantalla para suceder no vida.
¡E foi una experiencia tan linda ver darse un primeiro bico con aparato!
 
Ah, si e ¡Algo que me flipou na casa, foi o tráiler! Ao revelo deateime do parsimonioso e detallado que era. Agora sería impensable un tráiler tan longo e que recolla tódalas partes da peli, calquera departamento de marketing, botaríao para atrás porque prácticamente conta a peli...
Ale, pois aí vai o spoiler ...( ;) que xa sei que a visteeeees!) para que pensedes o rápido que imos agora. Conviranos?


 
 

venres, 6 de xuño de 2014

Mensaje desde mi barco amotinado.


Sobre facebook e a intimidade pública na rede

Ás veces entro nos vosos blogues, nos vosos tumblrs,  meto a boca no ollo da porta das vosas casas polas noites. Durmides apertados coa fiestra aberta e o voso portal é abresésamo, unha soa verba. As vosas fiestras invisíbeis falan de vós, comentan con quen vos escribistes privados onte.
Non sei de ónde saquei esta imaxe do corazón ardendo, de ónde procede. Só sei que podería non dicir quérote e seguir estoupando sen repetilo varias veces. Corazón salvaxe, iso teño.
Xs escritores só temos a repetición, dí Castillejo, somos loritos na porta do cole. Loritos que comen pipas e distraen a meniños que no seu primeiro ano resístense a ser escolarizados. Eu era unha delas, unha das que sabía que ata os seis mellor me viña pijama e mami. Quedar na casa pintando, iso é (o que é a) vida. -¿Entonces tu mamá no trabajaba?- No, pintaba en casa. Dejó la peluquería para crecer con nosotras. Hay mamás de muchos tipos, algunas hasta se mueren y dejan chilenos rotos pero enteros, chilenos borrachos que salen de pie de accidentes contra un árbol, tipo fotograma de Hollywood. Volver por la carretera andando de noche, como un zombi completo. Desenpolvarse la chupa y seguir caminando. Asustarse mucho eso sí, pero seguir caminando, y menos mal que mi papá es paco, concha tu mare... Chilenos de ese tipo que sólo piensan en seguir caminando.

Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: matan por defenderse, non dobregarse. Mónica dí: tenemos poderes mágicos. Qué quieres decir, le pregunto. Pues que te miras al espejo cuando la vida te ha golpeado tanto que ya piensas nada me tira. Dimo co pelo moi alborotado, ten unha negrísima melena cotenuda coma a rafia. Literalmente, lle contesto. E ao tempo pensó que a min non me pasou nada, que isto que me pasa a min non é nada.
Non durmir ata as tres da mañá escribir no lugar de nunca enfermarse non chorar poder chorar pero non chorar seguir camiñando. Dende Setembro non levanto cabeza, pero aquí estou, sego camiñando como as protagonistas do meu conto "Charol e ketchup", como a felicia de Atom Egoyan, resistir e seguir camiñando.
Revuelta multitudinaria a un orden establecido é o que teñen montado os meus glóbulos blancos: Matan por defenderse non dobregarse. Obríganme a non confesarme antes vós. Non abrir as comportas da miña casa. O grande segredo do feis segue a ser a privacidade de quén te espía- recita a miña profe de escritura-. [Profe de escritura, dime tita, seica ti precisas diso? ]

Sí, esta semana me di cuenta que no podía seguir entrando en todas vuestras casas y quizás abrir la mía tampoco, pero ante esta idea me compro una revista de modas, retiro el pelo del cuello y pienso: antes muerta que sencilla. Realmente no quiero ser humana. No quiero reaccionar como una tortuguita encogida al miedo. Miedo humano a lo que sea.  No quiero que mi manifiesto sea la reacción de esconderme. Lo único que quiero es que cuando alguien lo haga, yo entenderlo y seguir adelante. Por mucho que quiera a esa persona. Seguir adelante, sin aleccionar. Sin pararme. Darte la mano y seguir adelante. Que no quieres venir, mira, así es como lo hago. Vén, no tengas miedo.
Non sei de ónde saquei esta cita, pero me representa. Si, esta semana decateime de que só podería entrar nalgunhas das vosas casas: toca elixir. Tomar decisións. Dicir sí e dicir non. Ou polo menos facer (o) exercicio. Como sempre, seguir entrenándose.

luns, 14 de abril de 2014

Infiltrada en la disco #Mumblepunk



"I talked to my friend’s 17-year-old daughter about the slang that teenagers use, and this lovely young lady explained that all her friends call one another “bitches”, “sluts” and “whores”. I also went to clubs in LA with all the girls dressed up in miniskirts and sky-high shoes. That was pretty exotic. Everyone was texting, taking pictures, and I tried to put as much of that in the film [The Bling Ring] as possible. It was almost sci-fi, this idea that living does not count unless you are documenting it. All those things interest me and say so much about our culture, and what is emphasized as important.”
Sofia Coppola


sábado, 27 de outubro de 2012

Lo-li-ta





Sally Mann retratando as nosas vidas (pasadas...)

O que vos digo... escrever en castelán é facer unha redacción para o colexio... aquí vai. 



A los doce.

Niñas que podrían ser Lolita,/ que son Lolita y que son aún más terribles. Expresiones adultas, sensuales y amenazantes. En su casa de muñecas, muñecas ellas, tamaño natural, en el jardín de la casa de papá y mamá, urbanización blanca, suburbio limpio, sexualidad más que latente, latiendo.
A veces dolor de mala vida, las que viven entre el barro.
Las que se disfrazan de más adultas, o viven en un mundo de hombres que sabemos salvaje durismo, por ejemplo la vaquera.
Mi favorita quizás la niña que se pone una peluca, y camina cual fantasma, por delantede un cuadro de guerra.
A veces se acerca a Francesa Woodman a veces es Deborah Paauwe con mucho menos atrezzo y sin color alguno, el blanco y negro de estas fotografías tomadas con una vieja cámara de fuelle es antiguo, pero los años en los que las ha retratado ocupan toda la década de los ochenta.
Los doce, esa edad en la que aún no somos ni hemos dejado de jugar. Los doce de la naturaleza y los padres, la sexualidad y lo cotidiano vivido como algo raro: la rutina empieza a aparecer, las épocas del año junto con las estaciones empiezan a ser nuestras, no como antes, en la niñez que perdemos todo contacto con el tiempo rreal y la fiesta del pueblo, una vez al año ya no viene como una ola esperadísima pero inesperada, si no que vislumbramos cuándo aparecerá.
Los chores nos empiezan a apretar, el blanco nos empieza a quedar mal, sabemos cuándo olemos mal, que los animales sufren, que lo bueno es bueno y lo malo es feo, que los amigos son lo más importante, pero empezamos a entrever que dedicaremos toda nuestra vida a convertir algo mucho más efímero en nuestro centro, y a negar su naturaleza de muerte, y a derrochar toda nuestra energía en soñarlo. Es el momento vital en el que aparecen el sexo y el amor, que tratamos de ocultar con el disfraz, con nuestros pequeños juegos aún de niña, con nuestro sexo imberbe, y nuestra soledad onanista /hedonista.
Los ríos son grises, las casas en el árbol existirán para siempre en nuestro recuerdo, la voz le cambará a él, nunca olvidaremos ese verano.
Los vaqueros nos reúnen con el deseo de ser como ellos, de saltar por el río, de cabalagr como papá. De ser uno más, y como sólo ellos, de pertenecer.



domingo, 9 de setembro de 2012

"A educación prohibida". Temazo

Recoméndanme esta película. Aquí vos deixo a ligazón por se lle queredes botar unha ollada.
Feliz domingo!
Máis info, aquí: http://www.educacionprohibida.com/

domingo, 8 de abril de 2012

Café vs. Té


Encántame todo o que teña que ver co café. O café para min son libros e blogs de libros. Éche tamén unha metáfora do medrar. Lembro cando M. e máis eu non bebíamos café, e despois cando pasamos a tomalo, foi como un paso enorme que nos custou dar. Peter Pan laiando por non medrar. Teño que conterme nos supermercados que venden boteciños ou salvamantéis con grans, con fumeantes cuncas de café negro, espeso, expresso. Por iso, cando vou pola rede e atopo tamén cunquiñas quentes non podo máis que baixalas á miñá carpeta de favoritas e gardala. Para qué? non che sei. Por iso hoxe decidín traela aquí, a este recuncho virtual de gustos, lecturas e creación. A desfrutar a cunquiña, que logo chegan as 7 da tarde e xa non podemos bebela que nos quita o sonooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
Me encanta todo lo que tenga que ver con el café . El café es para mí todo lo que tenga que ver con libros y blogs de libros. Es también una metáfora de crecer. Recuerdo cuando M. y yo no bebíamos café y luego pasamos a beberlo con leche, fue como un gran paso que decidimos dar. Como si Peter Pan se resistiese a sacarse sus medias verdes, verde té. En los supermercados debo contenerme cuando veo botes con granos de café, una foto muy voluminosa y brillante, o salvamanteles humeantes... casi huelen los húmedos posos después de servirlo... negro y espeso, expresso. Por eso cuando viajo por la red no puedo no ir guardando todas las fotos cafeteras que encuentro, para qué? No lo sé. Por eso hoy traigo este salvapantallas lustroso, quizás al volcarlo aquí se despierte alguna imagen que me está buscando, o algún personaje me ilumine con sus sabiduría poética para que nazca un texto que diga exactamente lo que siento. Mmmmmmmmmmmmm, voy a terminarme mi taza antes de que sean las 7 y me robe el sueñoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

sábado, 24 de marzo de 2012

Odiar, Loitar, Cambiar

"Si de todas formas vamos a morir, yo prefiero morir luchando, ven a mi Gmork, yo soy Atreyu"

Michael ENDE, La Historia Interminable


sábado, 25 de febreiro de 2012

O d.n.i. só serve para o Estado, no q non creo ou POP SERIAL dreams



wanting to be able to fuck you

with my clothes on.

Ana C.


qué ganiñas teño de arquivar tódolos referentes de ata agora, de mandar tódolos libros á casa -como se me viñera estudar un ano aquí)-, de comezar de novo na literatura, de desenpoar o peiteado, tinguir o pelo, abusar da escarcha*, falar noutra lingua e comezar a ser grande. Ser unha grande pequena eu. 
Así de claro!

Qué ansia/ganas d archivar los referentes, de mandar todos los libros en cajas fuéra de mi casa, como si me fuera estudiar un año fuera, bueno, aquí. De comenzar de nuevo en la literatura, de que mis collages chillen por otra parte, de hablar otro idioma, de teñirme el pelo de rosa, o ser esa rubia p*** bella Annie pero comenzar a ser yo. Seguir siendo yo, pero más grande. Como un globo que se termina de inflar y está bellísimo en todo su gordecho esplendor. 
Lo sueño Alto y claro!





[Cita, video e debuxo by Ana C.]